شبی در خلوت تنهایی، میان خواب و بیداری، روح مرا شوق دانستن فرا گرفت. از بزرگان ادب و اندیشه پرسیدم ز

شبی در خلوت تنهایی، میان خواب و بیداری، روح مرا شوق دانستن فرا گرفت. از بزرگان ادب و اندیشه پرسیدم زندگی چیستخیام خندید و گفت نسیمی‌ست میان دو نیستی، بنوش پیش از آنکه بگذرد.فردوسی بانگ زد میدانِ نبرد است، برای پاسداری از خاک جاویدانی به نام میهن و نیک‌نامی و خردورزیمولانا گفت  رقصِ آفرینش است، اگر دل بلرزد.حافظ آرام در گوشم گفت: زندگی لحظه‌ای‌ست میان باده و بیداری، میان غم و شادی، فرصتی کوتاه برای رندی و پیوند زدن میان شیرینی و تلخی هستیسعدی گفت: مدرسه‌ی صبر و مهر است، اگر شاگردِ دل باشی.شمس گفت: آتشی است که اگر نسوزی، نمی‌تابیعطار آهی کشید: سفری است از خود تا خدا، و بازگشتی بی‌پایاننظامی گفت: کاروانی‌ست گذرا، تنها آنان که در راه عشق و دانایی گام برمی‌دارند، از این گذرگاه نامی جاودان می‌برندصادق هدایت گفت: چراغی‌ست لرزان در اتاقی تاریک، که هر لحظه ممکن است خاموش شود، اما انسان با وسواس و ناامیدی، همچنان نگاهش می‌کندسهراب گفت: شستنِ چشم است در آبِ حضورفروغ گفت: تولدی دیگر است، هر صبح که بیدار می‌شویشاملو گفت: زندگی فرصت کوتاهی ست برای دوست داشتن و مبارزه کردن برای انسان بودن و آزاد زیستنسیمین دانشور گفت: شعله‌ای‌ست که در سردترین شب‌ها باید زنده نگهش داشت.ابتهاج گفت: سایه‌ای است که با نور معنا می‌گیردعباس معروفی گفت: تردیدی‌ست که به یقین نمی‌رسد، اما راه می‌سازدشجریان گفت نغمه‌ای میان درد و امید، میان  بیا تا گل برافشانیم و مرغ سحر ناله سر کن. زندگی یعنی آوازِ ماندن در جهانی که بی‌صدا شدن آسان است و فریاد زدن هزینه‌های سنگین دارد*محمود دولت‌آبادی گفت: زندگی یعنی رنج، یعنی ایستادن در برابر باد، با دستان خالی، اما دلی پر از حرمت انسانبیضایی گفت: صحنه‌ای است، که در آن باید نقشِ خود را کشف کرداحمد محمود گفت: زندگی یعنی ایستادن در میان باد و باران تلخی‌ها، با امیدی که شاید هیچ کس جز خودت نمی‌تواند حفظش کندمسعود کیمیایی گفت: زندگی یعنی ایستادن، حتی وقتی سقوط حتمی‌ست یعنی حفظ مرام و معرفت، در جهانی که همه اهل معامله‌اند.و من در میانِ این همه صدا و نوا، دریافتم که زندگی  سفری کوتاه میان نخستین نفسِ حیرت و آخرین نگاهِ عشق است. روز خوش