💠 آقاجان... خانه ی دل را سال‌هاست به امید آمدنت چراغانی کرده‌ام؛ اما چه سود، وقتی صاحبِ خانه هنوز ن

💠 آقاجان... خانه ی دل را سال‌هاست به امید آمدنت چراغانی کرده‌ام؛ اما چه سود، وقتی صاحبِ خانه هنوز نیامده است؟تا تو از در درنیایی، این دل از غم کی رها شود؟ تا صدای قدم‌هایت در کوچه‌های انتظار نپیچد، این شبِ بلند، چگونه صبح شود؟مولای من... غم‌های دنیا شاید با آمدن و رفتن روزها کم شوند، اما غمِ نبودنِ تو، هرچه زمان می‌گذرد، ریشه‌دارتر می‌شود.آقا جان! تا تو از در درنیایی، از دلم غم کی شود؟ بیا... که این خانه، بی‌تو خانه نیست؛ این دل، بی‌تو آرام نمی‌گیرد و این جهان، بی‌طلوع تو، هنوز در شب مانده است....خدا کند روزی بیایی و دستِ خسته ی انتظار را بگیری؛ آن‌گاه تمام غم‌های عالم پشتِ همان دری بمانند که تو از آن وارد شده‌ای...🌔@drehsanpouresmaeill