چرا به «قرار» میگید «دیت»؟چرا به «زمان» میگید «تایم»؟چرا به «مهمانی» میگید «پارتی»؟چرا به پیشنهاد می

چرا به «قرار» میگید «دیت»؟چرا به «زمان» میگید «تایم»؟چرا به «مهمانی» میگید «پارتی»؟چرا به پیشنهاد میگید «آفر»؟چرا به «مکان» میگید «لوکیشن»؟چرا به «حال و هوا» میگید «وایب»؟چرا به «فراگیر» میگید «وایرال»؟چرا به «متن» میگید «تکست»؟چرا به «نظر» می‌گیم «اپینیون»؟چرا به «هدف» می‌گیم «گل»؟چرا به «بازخورد» می‌گیم «فیدبک»؟چرا به «چالش» می‌گیم «چلنج»؟چرا به «پشتیبانی» می‌گیم «ساپورت»؟چرا به «خودت باش» می‌گیم «ب رئال»؟چرا به «بی‌خیال» می‌گیم «اگه ناد»؟چرا به «آره دیگه» می‌گیم «یَعنی»؟مگه زبان فارسی خودمون چشه؟فارسی چیزیش نیست. فارسی شیرین‌ترین و غنی‌ترین زبان برای مفاهیم عمیقه.اما مشکل اینجاست که:۱. تنبلی زبانی – گفتن کلمهٔ خارجی راحت‌تره، چون توی گوشمان آشنا شده.۲. ژست مدرن بودن – بعضی‌ها فکر می‌کنن با کلمهٔ خارجی، به‌روزتر به نظر میان.۳. تأثیر شبکه‌های اجتماعی – محتوای خارجی می‌بینیم و ناخودآگاه واژه‌هاش رو قرض می‌گیریم.۴. کمبود ترجمهٔ روان – بعضی وقتها ترجمهٔ تحت‌اللفظی مسخره می‌شه (مثلاً «وایرال» یعنی «ویروسی»، ولی «فراگیر» بهتره).۵. عادی‌سازی تدریجی – یک نفر می‌گه، همه تکرار می‌کنن و تبدیل به عادت می‌شه.