شما هم دست راست دارید و هم دست چپ. اگر این دو به‌صورت مستقل تصمیم می‌گرفتند، دیگر نمی‌توانستید با آن‌ها کاری انجام دهید. اما چون دست‌ها خودشان تصمیم‌گیرنده نیستند و این مغز و اراده انسان است که بر آن‌ها حکومت می‌کند، هماهنگ و همکارند. با یک دست کاغذ را می‌گیرید و با دست دیگر می‌نویسید. خیاط‌ها با یک دست پارچه را می‌گیرند و با دست دیگر می‌دوزند. آشپزها با یک دست دیگ را نگه می‌دارند و با دست دیگر غذا را هم می‌زنند. چون فرمانده یکی است، دست‌ها این‌چنین هماهنگ کار می‌کنند. حال اگر در وجود ما دو فرمانده وجود داشت، معلوم نبود چه اتفاقی می‌افتاد. حالا فرض کنید پدری به فرزندش تندی کند و بگوید: «چرا این کار را کردی؟» و مادر پاسخ دهد: «اتفاقاً کارش درست بوده و خوب هم کاری کرده است.» یا یکی به بچه بگوید: «تو خیلی بی‌ادب هستی.» و دیگری بگوید: «اتفاقاً از همه مؤدب‌تر هستی.» یکی بچه را تنبیه کند و دیگری او را نوازش دهد. چنین برخوردهایی باعث می‌شود کودک بی‌تربیت بار بیاید. وقتی این‌گونه رفتار شود، او شکایت پدر را نزد مادر و شکایت مادر را نزد پدر می‌برد و نه‌تنها میان آن‌ها اختلاف می‌اندازد، بلکه خودش هم نسبت به هر دو بی‌اعتنا و بی‌اعتماد می‌شود.دکتر مهدی ارخودیروانشناس کودک و نوجوان@Drmahdiarkhodi