چه زیبا گفت : «وقتی متن استعفای رضاشاه را می‌نوشتم دستم می‌لرزید. نه از ترس بلکه از سنگینی بار تاریخ. می‌دانستم این کلمات نه‌ تنها پایان یک دوره، بلکه آغاز چالشی بزرگ برای ایران است.برخی مرا متهم به سازش با بیگانگان کردند، اما آنها نمی‌دانند که برای حفظ ایران گاه باید به دشمنان هم لبخند زد. دیپلماسی هنر صبر است، سیاست هنر ممکنات است نه آرزوهای دور و دراز.عقل سلیم حکم می‌کند که در برابر طوفان‌های سیاسی به‌ جای مقاومت کور مسیر باد را شناخت و کشتی مملکت را به سلامت به ساحل رساند.عشق به ایران نه در فریاد، که در سکوت خدمت به خلق ِ آن نهفته است، آن که برای این خاک بی‌ریا کار کند وطن‌پرست راستین است». 👤 محمدعلی فروغی