🔻بسیاری از نیازهای ما از اراک تأمین می‌شد؛ پدرم و مغازه‌داران دیگر هر هفته از اراک کالا تهیه می‌کرد

🔻بسیاری از نیازهای ما از اراک تأمین می‌شد؛ پدرم و مغازه‌داران دیگر هر هفته از اراک کالا تهیه می‌کردند و در مصلح‌آباد می‌فروختند و این رفت‌وآمدها فقط انتقال کالا نبود، انتقال فرهنگ بود؛ از طریق همین مسیر تجربه مدرن و امروزی‌شدن وارد روستای ما می‌شد، و هر بار که پدرم از شهر برمی‌گشت چیزی از جهان شهری با خود می‌آورد: یک نوع جدید از بیسکویت، یک بسته چای با بسته‌بندی متفاوت، یک خبر از بازار، یک رفتار تازه، یک اصطلاح جدید، یک نگاه تازه به زندگی.✅ پرسه‌زنی‌های نوجوانی من در اراک، نخستین درس‌های شهری من بودند؛ درس‌هایی که بعدها در کتاب زندگی روزمره ایرانی ‌صورت بندی نظری یافتند. در آن کتاب نوشته‌ام که پرسه‌زنی شهری فقط قدم‌زدن نیست؛ نوعی زیستن در شهر است، نوعی تماس بدن با فضا، نوعی آموختن بی‌صدا. روح شهر از طریق همین قدم‌زدن‌ها وارد کالبد ما می‌شود؛ در ریتم قدم‌ها، در نگاه‌ها، در صداها، در سکوت‌ها، در بوها، در نورها. من این را نخستین بار در اراک تجربه کردم؛ در همان روزهایی که نوجوان بودم و از صبح تا عصر در شهر رها می‌شدم تا ببینم، بشنوم، لمس کنم و بفهمم. 🔻این پرسه‌زنی‌ها، نخستین مواجهه‌های من با مفهوم «بدن‌مندی فضا» بودند؛ اینکه فضا فقط دیده نمی‌شود، بلکه در بدن حس می‌شود، در قدم‌ها، در نگاه‌ها، در مسیرها، در توقف‌ها، در سکوت‌ها. ✅ بعدها که در تبریز زندگی کردم و در کتاب پشت دریاها شهری است درباره تجربه شهری‌شدن خود نوشتم، همیشه حس می‌کردم چیزی در آن روایت ناتمام است؛ زیرا ریشه تجربه شهری‌شدن من در اراک بود، نه تبریز؛ تبریز شهر بلوغ شهری من بود، اما اراک شهر کودکی و نوجوانی شهری من، شهری که در آن نخستین بار فهمیدم شهر یعنی چه، انسان شهری یعنی چه، فضا یعنی چه، بدن در شهر چگونه حرکت می‌کند و چگونه شهر در ذهن یک نوجوان روستایی ساخته می‌شود. اراک برای من فقط یک شهر نبود؛ دروازه‌ای بود به جهان مدرن، و این دروازه از مسیر مصلح‌آباد آغاز می‌شد.🔻اراک برای من مقصد نبود؛ دروازه‌ای بود به جهان دیگری، جهانی که بعدها در کتاب فرهنگ و شهر آن را گذر از زیست‌جهان روستایی به جهان شهری نامیدم؛ جهانی که در آن بدن، حافظه، فضا و تجربه شکل دیگری به خود می‌گیرند. مصلح‌آباد برای من نه فقط یک نقطه جغرافیایی، بلکه ریشه‌ای هویتی بود؛ جایی که نخستین مواجهه‌های من با جهان اجتماعی شکل گرفت و هر بار که به اراک می‌رفتیم، حس می‌کردم وارد صحنه‌ای می‌شوم که پیش‌تر بارها در ذهنم تمرین کرده‌ام. 🔻این تجربه‌های نخستین بعدها در «پشت دریاها شهری است» صورت‌بندی نظری یافت؛ جایی که نوشتم شهر پیش از آنکه در بیرون باشد، در ذهن ما ساخته می‌شود و اراک دقیقاً چنین شهری بود: شهری که پیش از آنکه در برابر چشمانم قرار گیرد، در خیال من ساخته شده بود.