#راه_امام_حسین عسوالی امشب به ذهنم رسید که آیا ما هم می توانیم به درجه شهدای کربلا و شهدای صدر اسلام برسیم ؟در پاسخ می گویم راه جهاد در راه عدالت و حق و کمک به مظلوم و اعانت مظلوم و دشمنی با ظالم و دفاع از ارزش های انسانی منحصر به زمان خاصی نیست. در هر زمانی و در هر مکانی انسان علم بردارد و علیه ظلم ظالم و غصب غاصب با قلمی یا قدمی مقابله کند همان اجر شهدای کربلا را می تواند داشته باشد.نکته ی مهم تر مضاعف بودن اجر مردمان زمان معاصر است.چون ما امامی یا پیامبری را ندیده ایم و باور داریم.در منابع اهل سنت روایتی نظیر همین نکته ی ایمانی آمده است که روزی پیامبر خدا گریه کردند و فرمودند مشتاق برادرانم هستم.اصحاب گفتند مگر ما برادران شما نیستیم؟ حضرت فرمود نه شما اصحاب من هستید ؛ برادرانم کسانی هستند که بدون اینکه من را ببینند به من ایمان می آورند.كان رسول الله ﷺ يقول لأصحابه : إشتقت لإخواني قالوا: اولسنا إخوانك يا رسول الله قال: لا أنتم أصحابي اما إخواني فقوم يأتون من بعدي يؤمنون بي ولا يروني. صلوا على من بكى شوقاً لرؤيتناپس راه کربلا بسته نیست. هر زمانی و هرمکانی و هر انسانی که برای عدالت و احقاق حق در حد مقدورات خودش کاری بکند در صف حسین است و هر کسی که در راه ستم و ظلم و کفر و شرک وپلیدی ها باشد در صف بنی امیه و یزید است.جمله ی معروف کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا شعری از قصیده ی راییه ی عبدالحسین اعصم است که به خطا روایت تلقی شده ولی جمله ی مناسبی است و می گوید :«كَأَنَّ كُلَّ مَكَانٍ كَربَلاءُ لَدَى عَينِي/ وَكُلُّ زَمَانٍ يَومُ عاشُوراء (به فارسی: گویی هر مکانی پیش چشمم کربلاست/ و هر زمانی، روز عاشورا)نکته دوم وجوب قیام و خروج بر ظالمان است که آیا منوط به قیام قایم است یا خیر؟این مطلب خیلی مهم جستار دیگری می طلبد.https://eitaa.com/drpounak