علمِ پادگانی، جهلِ مرکب، دردِ وطنچرا ایران به‌جز ویران‌سرا نیست؟چرا دردِ وطن هیچش دوا نیست؟تمام دردِ ملت، جهلِ علمی‌ستو در جهلِ مرکب، جز بلا نیستره درمان بود آزاد فکریدیالکتیک علمی مان چرا نیست؟چرا سقراط و افلاطون نداریممگر بونصر و صدرا در بقا نیست؟به‌جای نق‌زدن راه پژوهشمگر علم و ادب درد آشنا نیست؟در آن خانه که جنگ و جهل و دزدیستبود دردی که ما را مبتلا نیست؟محیط علم و دانش پادگان شدفضای پادگان دانش‌سرا نیست#محمد_طاهرنگاهی به مضمون شعراین شعر درباره دردهایی است که ریشه در جهالت با لعاب علمی، دوری از روش علمی و فقدان دیالکتیک آزاد عقلی و علمی دارند.شاعر، که خود را قربانی مدیریت پادگانی در #دانشگاه_لرستان می‌داند، راه نجات را نه در نق‌زدن و شکایت، بلکه در آزاداندیشی، گفت‌وگوی علمی، پژوهش، علم و ادب می‌بیند.جامعه‌ای که در آن پرسش و نقد علمی آزاد نباشد، علم نیز به‌تدریج از «دانش‌سرا» به «پادگان» تبدیل می‌شود.مشکلات ملت را با ناله و فحاشی و عیب‌جویی نمی‌توان درمان کرد؛ باید اندیشید، گفت‌وگو کرد، پژوهش نمود و راهکار داد.به‌جای لجاجت، فحاشی، اغتشاش، خون‌ریزی و راهکارهای خیابانی، باید راهکارهای علمی، معرفتی و قابل اجرا ارائه کنیم.فضای دانشگاه‌ها باید با متدولوژی صحیح و روزآمد علمی، خرد جمعی و دیالوگ‌های آزاد و معتبر علمی تقویت شود.تجربه کشورهای مختلف، از جمله روسیه در اوج تحریم های غرب این پرسش را پیش روی ما می‌گذارد که چگونه این کشور توانست ارزش روبل را حفظ کند و با اتکا به دانش، سیاست‌گذاری و اصلاحات اقتصادی، بخشی از مشکلات خود را مدیریت کنند؛ اما چرا ایران در علوم انسانی نتوانسته است از ظرفیت دانشگاه و دانش تخصصی برای حل مسائل کشور به اندازه کافی بهره بگیرد؟دانشگاهی که دچار مدیریت پادگانی می شود از پرسش، نقد و تحلیل علمی می‌ترسد، می‌تواند برای مسائل پیچیده کشور راه‌حل علمی تولید کند؟#محمد_طاهر_کنعانیhttps://eitaa.com/drpounak