مدیریت را نمی‌توان در ۲۰۰ صفحه خلاصه کرد”این جمله، خلاصه تجربه تلخِ یک نسل است.کنایچی اومائه، استرات

مدیریت را نمی‌توان در ۲۰۰ صفحه خلاصه کرد”این جمله، خلاصه تجربه تلخِ یک نسل است.کنایچی اومائه، استراتژیستِ بزرگِ ژاپنی، در سال 2000 در یک کتابفروشیِ چینی، کتابی دید با عنوانِ «صد اثرِ کلاسیکِ مدیریتِ غرب»؛ تمامِ آن ۱۰۰ کتاب، در ۲۰۰ صفحه خلاصه شده بود. او با نگرانی نوشت: «چینی‌ها می‌خواهند در ۵ سال، آنچه را ژاپن در ۵۰ سال آموخته، یک‌جا جمع کنند. اما مدیریت، فرایندی است که با بازخوردِ مستمر زنده می‌ماند؛ نه با خلاصه‌خوانی و شتاب.این، فقط یک نقد به چینِ سالِ ۲۰۰۰ نیست. این، تصویرِ آیینه‌ای از وضعیتِ خودِ ماست. هر چند که به نظرم چین این بازخورد را به خوبی دریافت کرد و چین امروز با سال 2000 بسیار تفاوت دارد: ما نیز، در ایران، گرفتارِ «خلاصه‌زدگی» شده‌ایم:• صدها کتابِ مدیریتی را در چند مقاله می‌خوانیم.• قصد داریم سال‌ها تجربه دیگران را فشرده فرا می‌گیریم.• به جایِ ساختن، از رویِ نقشه دیگران کپی‌برداری می‌کنیم.• به جایِ اندیشیدن، اجرا می‌کنیم.نتیجه چیست؟ سازمان‌هایی که «کودکی» دارند؛ بزرگ می‌شوند، اما بالغ نمی‌شوند. می‌دوند، اما راه را گم می‌کنند. سود می‌کنند، اما دوام نمی‌آورند.مدیریت، مثلِ درخت است؛ نه مثلِ ساختمانِ پیش‌ساخته. ریشه می‌خواهد، زمان می‌خواهد، خطا و بازخورد می‌خواهد، صبر می‌خواهد.بیایید از «چکیده‌خوانی» دست بکشیم و «عمیق‌خوانی» را تمرین کنیم. بیایید به جایِ «رسیدنِ سریع»، «ماندنِ پایدار» را انتخاب کنیم. شاید آن‌وقت، سازمان‌هایی بسازیم که نه تنها ۲۰۰ صفحه، بلکه ۲۰۰ سال، دوام بیاورند.علیرضا شیرمحمدیفارغ التحصیل من بهتر ۱۸پ ن از علیرضاشیری:به نظر میرسد چینیها بیش از خواندن خلاصه کتاب انجام دادند و با ترکیبی از ۴ هزارسال خرد تمدنی خود و بازنگری دقیق سیاستهای خارجی خود، در فقرزدایی و تکنولوژیک کردن سرزمین خویش و افزایش رفاه جمعیت میلیاردی خویش بسیار موفق عمل کرده اند.