💥 هوش مصنوعی؛ انتخاب یا اجبار؟ (بخش اول)✍دکتر حسین عبده‌تبریزیاین سوالی است که بعضی از دوستان، معمو

💥 هوش مصنوعی؛ انتخاب یا اجبار؟ (بخش اول)✍دکتر حسین عبده‌تبریزیاین سوالی است که بعضی از دوستان، معمولا نه در جمع، بلکه در خلوت از من می‌پرسند. گفتم جوابش را یک‌بار برای همه بنویسم تا دیگر لازم نباشد هر بار همان توضیح را تکرار کنم. پاسخ کوتاه این است: بله. پاسخ بلندتر این است: بله‌ خیلی گنده!هوش مصنوعی؛ انتخاب یا اجبار؟از وقتی مدل‌های زبانی مثل چت‌جی‌پی‌تی و بعد هم بقیه‌ رفقایش از راه رسیدند، من یکی احساس کردم بعد از سال‌ها همکار خوبی پیدا کرده‌ام که نه حقوق می‌خواهد، نه مرخصی، نه اضافه‌کار، نه غر می‌زند که «داداش، این نسخه آخر است یا باز هم اصلاح دارید؟» من همیشه‌ خدا منشی و تایپیست داشتم. بعد که تایپ صوتی آمد، تا حد زیادی از شر تایپ کردن راحت شدم. حالا مدل‌های زبانی آمده‌اند و همان مرحله را هم یک پله جلوتر برده‌اند. دیگر فقط تایپ نمی‌کنند؛ متن را هم مرتب می‌کنند، غلط‌هایش را می‌گیرند، جمله‌ها را روان‌تر می‌کنند و گاهی هم به آدم می‌گویند این پاراگراف اصلا معلوم نیست چه می‌خواهد بگوید! قبلا اصلاح دستوری متن را به نرم‌افزارهای ویرایش امثال گرامرلی، ترجمه را به مترجم‌های ماشینی ترجمه مثل گوگل‌ترنسلیت و جست‌وجو را به موتورهای جست‌وجو چون گوگل سپرده بودیم و برای پیدا کردن منابع باید بین ده‌ها سایت سرگردان می‌شدیم. حالا همه‌ اینها یک‌جا جمع شده‌اند. تازه اگر از نوشته‌ام ایرادی هم بگیرد، ناراحت نمی‌شوم؛ چون ساعت ۲ نصف شب هم همان‌قدر مؤدب جواب می‌دهد که ساعت ۱۰صبح.گاهی فقط چند کلیدواژه به او می‌دهم و می‌گویم: «ببین از اینها چه درمی‌آوری.» چند ثانیه بعد چند پاراگراف روی میز است. نه اینکه همان را بردارم و منتشر کنم؛ اما مواد اولیه‌ای فراهم می‌شود که قبلا ساعت‌ها وقت می‌گرفت. بنابراین اگر مقاله‌ای که قبلا یک یا دو روز برای آماده شدن زمان می‌خواست، حالا در یک یا دو ساعت آماده می‌شود، باید واقعا عقل از سرم پریده باشد که از این ابزار استفاده نکنم. به نظر من، امتناع از استفاده از هوش مصنوعی در نوشتن مقاله و کتاب، کم‌کم شبیه این است که کسی در دهه‌ ۶۰ هجری شمسی بگوید برای ضرب ۱۴۰۶ در ۶۷۵.۷۳ از ماشین‌حساب استفاده نمی‌کنم؛ خودم روی کاغذ، با مداد، ضرب می‌کنم تا اصالت کار حفظ شود! خب، اگر کسی چنین حوصله‌ای دارد، نوش جانش؛ اما من یکی مریض نیستم!البته داستان فقط نوشتن مقاله نیست. این بیچاره تقریبا وارد همه‌ کارهای روزمره‌ زندگی من شده است. قبلا اگر اسم قرصم را فراموش می‌کردم از زنم می‌پرسیدم؛ حالا اول از این می‌پرسم. اگر بخواهم بدانم یک برنامه‌ ماشین لباس‌شویی با دومی چه فرقی دارد، از این سوال می‌کنم. حتی اگر روزی دوستی لطف کند و از باغ خانوادگی‌اش یک سبد بزرگ گوجه‌سبز برایم بیاورد و ناچار شوم بیشترش را لواشک درست کنم، باز هم دستورش را از همین رفیق جدید می‌گیرم! البته خودش هم آدم منصفی است. از همان اول می‌گوید: «حرف آخر را من نمی‌زنم. برو بررسی کن. ممکن است اشتباه کنم.» این را هم دوست دارم. برعکس بعضی آدم‌ها که با اعتمادبه‌نفس کامل، اشتباه را هم با اطمینان تحویل می‌دهند، این یکی لااقل از اول اعتراف می‌کند که معصوم نیست.پس اگر بپرسید آیا از هوش مصنوعی استفاده می‌کنم، جوابم باز هم همان است: بله؛ با کمال میل، با حداکثر استفاده و بدون هیچ احساس گناهی. اما یک نکته‌ مهم هم هست؛ شاید مهم‌تر از همه‌ آنچه تا اینجا گفتم. هوش مصنوعی جای فکر کردن را نمی‌گیرد. جای تجربه، قضاوت، مسوولیت‌پذیری و سال‌ها مطالعه را هم نمی‌گیرد. او ابزار است، نه نویسنده؛ دستیار است، نه صاحب‌نظر. پیانو هرچقدر هم کامل باشد، خودش سمفونی نمی‌نویسد. به گمان من، اتفاق مهم‌تر چیز دیگری است. هوش مصنوعی فقط ابزار تازهن نیست؛ تغییر در تقسیم کار میان انسان و ماشین است.در برداشت ساده‌ من، انقلاب صنعتی آمد تا بشر مجبور نباشد اهرام مصر را با دست بسازد. ماشین بخار و بعد موتورهای جدید آمدند تا زور بازوی انسان را چند صد برابر کنند. بعد انقلاب الکترونیک و کامپیوتر آمد تا دیگر هزاران نفر ساعت‌ها پشت میز ننشینند و با مداد و کاغذ جدول‌های طولانی، قسط‌السنین، حقوق و دستمزد، یا دفاتر حسابداری را محاسبه کنند. ماشین، کارهای تکراری ذهن را هم بر عهده گرفت.حالا انقلاب هوش مصنوعی یک قدم دیگر برداشته است. انگار به ما می‌گوید: اگر کسی پیش از شما نکته‌ای دقیق، تحلیلی یا ارزشمند گفته و آن مطلب در فضای مجازی ثبت شده است، دیگر لازم نیست همان را با چند کلمه جابه‌جا کنید و دوباره منتشر کنید. آن کار را خودم بلدم. من در چند ثانیه می‌توانم هزاران صفحه را بخوانم، خلاصه کنم و کنار هم بگذارم.ادامه دارد...📚 ایستارتاپس 👇🆔 @eastartups 🎯