💥 هوش مصنوعی؛ انتخاب یا اجبار؟ (بخش اول) ✍دکتر حسین عبده‌تبریزی این سوالی است که بعضی از دوستان، معمولا نه در جمع، بلکه در خلوت از من می‌پرسند. گفتم جوابش را یک‌بار برای همه بنویسم تا دیگر لازم نباشد هر بار همان توضیح را تکرار کنم. پاسخ کوتاه این است: بله.…💥 هوش مصنوعی؛ انتخاب یا اجبار؟ (بخش پایانی)✍دکتر حسین عبده‌تبریزیپس سوال اصلی دیگر این نیست که «چه چیزهایی را خوانده‌ای؟» سوال اصلی این است که «چه چیز تازه‌ای برای گفتن داری؟» هوش مصنوعی، به‌نوعی، ارزش تکرار را پایین آورده و ارزش نوآوری را بالا برده است. از ما می‌پرسد: حرف جدیدت چیست؟ مشاهده‌ تازه‌ات چیست؟ کدام رابطه را دیده‌ای که دیگران ندیده‌اند؟ کدام تجربه را داری که هنوز وارد ادبیات نشده است؟ قرار است چه دو کلمه‌ای به دانسته‌های بشر اضافه کنی؟به همین دلیل، احساس می‌کنم مقاله‌نویسی امروز سخت‌تر از گذشته شده است، نه آسان‌تر. قبلا کافی بود بیست کتاب بخوانی و خلاصه‌ خوبی از آنها بنویسی. امروز خلاصه‌ همان بیست کتاب را هر مدل زبانی در چند دقیقه تحویل می‌دهد. ارزش کار نویسنده دیگر در گردآوری اطلاعات نیست؛ در قضاوت، ترکیب، تجربه و افزودن ایده‌ا‌ی تازه است. اگر نوشته‌های ما گاهی مورد توجه قرار می‌گیرد، امیدواریم علتش این نباشد که مطالب اینترنت را دوباره بازنویسی کرده‌ایم. آرزویمان این است که توانسته باشیم حرف درست دیگران را بفهمیم، بر شانه‌ آنها بایستیم و فقط دو کلمه به آن اضافه کنیم. اگر آن دو کلمه واقعا تازه باشد، شاید ارزش نوشتن داشته باشد و اگر تازه نباشد، بهتر است همان مطلب قبلی را بخوانیم؛ چون احتمالا بهتر از مطلب ما نوشته شده است.به گمان من، هوش مصنوعی ما را تنبل نمی‌کند؛ برعکس، ما را وادار می‌کند سخت‌تر فکر کنیم. دیگر مسابقه بر سر این نیست که چه کسی اطلاعات بیشتری حفظ کرده است؛ مسابقه بر سر این است که چه کسی از میان انبوه اطلاعات، معنای تازه‌ای کشف می‌کند. آینده، بیش از آنکه به حافظه تعلق داشته باشد، به قدرت اندیشیدن تعلق دارد. البته کم‌کم دارم برای خودم یک فقه کوچکِ هوش مصنوعی هم درست می‌کنم؛ اینکه چه کارهایی مستحب است، چه کارهایی صواب است، چه کارهایی فقط مباح است و چه کارهایی را باید گناه کبیره دانست!به نظر من، اگر موضوعی را با کمک هوش مصنوعی خوب جست‌وجو کنیم، چند منبع را بخوانیم، آنها را بفهمیم، بعد خلاصه‌ روان و دقیقی تهیه و منتشر کنیم، کار ارزشمندی کرده‌ایم. در واقع، وقت ده‌ها یا صدها نفر را ذخیره کرده‌ایم. مگر نه اینکه یکی از بزرگ‌ترین سرمایه‌های بشر، وقت اوست؟ اگر در میان انبوه مطالب، موضوع مهمی را پیدا کنیم که به فعالیت یا بحث جاری همکاران ما مربوط است و آن را به موقع در اختیار آنان بگذاریم، باز هم خدمت کرده‌ایم. همه‌ ما فرصت نداریم هر روز ساعت‌ها در اینترنت جست‌وجو کنیم. از آن هم بهتر این است که مطالب را خوب بخوانیم، درست بفهمیم، درست خلاصه کنیم و بعد دو کلمه حرف حساب از خودمان به آن اضافه کنیم؛ یک نقد، یک تجربه، یک مشاهده یا حتی یک سوال خوب. به گمان من، این دیگر فقط استفاده از هوش مصنوعی نیست؛ این تولید فکر است. اما در مقابل، چند کار هم هست که من اسمش را گذاشته‌ام «گناهان کبیره‌ استفاده از هوش مصنوعی».اولین گناه کبیره این است که آدم چیزی را نخوانده، مستقیم به ماشین بدهد، جواب ماشین را هم نخوانده، مستقیم منتشر کند! یعنی ارتباط انسان با انسان را حذف کنیم و ارتباط ماشین با ماشین را جای آن بگذاریم. این دیگر نه مطالعه است، نه اندیشه، نه گفت‌وگو؛ فقط عبور بسته‌های اطلاعاتی از یک سرور به سرور دیگر است. گناه دوم این است که آدم خودش هم نفهمد چه منتشر کرده است. از هوش مصنوعی متنی بگیرد و اگر از او بپرسند «منظورت از پاراگراف سوم چیست؟» بگوید: «والله هنوز خودم هم نخوانده‌ام!» این دیگر از طنز هم گذشته است. گناه سوم این است که هرچه ماشین گفت، وحی منزل تلقی کنیم. هوش مصنوعی هم مثل هر دستیار دیگری اشتباه می‌کند. خودش هم با کمال ادب اول کار می‌گوید: «ممکن است خطا کنم؛ لطفا بررسی کنید.» اگر خودش این‌قدر متواضع است، ما چرا این‌قدر به او اعتماد مطلق داشته باشیم؟💡و شاید بزرگ‌ترین گناه این باشد که فکر کردن را تعطیل کنیم. خداوند مغز را به ما داده و پردازنده را به ماشین. اگر ما پردازش را هم به ماشین واگذار کنیم و خودمان فقط دکمه‌ «ارسال» را بزنیم، کم‌کم از موجودی اندیشمند به واسطه‌ اینترنتی تبدیل می‌شویم. من دلم می‌خواهد هنوز انسان‌ها با انسان‌ها گفت‌وگو کنند؛ هوش مصنوعی فقط منشی جلسه باشد، نه رئیس جلسه. اگر قرار است چیزی منتشر شود، از ذهن انسان عبور کرده باشد؛ حتی اگر آن انسان برای مرتب کردن، خلاصه کردن، ترجمه کردن و جست‌وجو کردن، از بهترین ابزار روز دنیا کمک گرفته باشد...منبع: دنیای اقتصاد📚 ایستارتاپس 👇🆔 @eastartups 🎯