@ebteda_ir🔺راز سکوت زبان‌دارها علیه فسادها: «به ما که خوب می‌رسه»!معیار قضاوت بسیاری از چهره‌های ش

@ebteda_ir🔺راز سکوت زبان‌دارها علیه فسادها: «به ما که خوب می‌رسه»!معیار قضاوت بسیاری از چهره‌های شاخص و صاحبان نفوذ و اعتبار نسبت به عملکرد برخی مدیران، جالب است. آنها به‌جای نگاه حق‌مدار به عملکردها، معیار خاصی ساخته‌اند و معتقدند هر مدیری درخواست‌های آنها را اجابت کند، مدیر خوبی‌ست و بالعکس.اینها تعابیرِ آشنایی‌ست: «به ما که خوب می‌رسه... با ما که خوبه... حرف ما رو که زمین نینداخته تا حالا... ما که هر چی خواستیم داده»!راز سکوت بسیاری از شخصیت‌ها، در قبال کج‌روی‌ها همین منطق! است: «با ما که خوبه، به ما که خوب می‌رسه»!کج‌روها و آنها که پروژه‌های بزرگِ پنهان و فسادانگیز دارند، رگِ خوابِ شخصیت‌ها را خوب پیدا کرده‌اند.شخصیت‌ها، برای خودشان رویاهایی می‌بافند. رویاهایشان از نظر خودشان خیلی مهم و راهبردی! هستند، اما خودشان پول برای تحقق رویاهایشان ندارند. «هرکس» به‌شان پول بدهد، آدم خوبی‌ست، حتی اگر افکار عمومی یا آگاهان، او را آدم فاسدی بدانند!به این ترتیب، فسادهای بزرگ را می‌شود با یک ذره سخاوت، پوشاند و بسیاری از زبان‌ها را که مکلف بودند علیه فساد و تباهیِ آشکار، آرام نگیرند، با یک مشت پول، بست.این منطق فسادپرور، خیلی وقت‌ها در بستر فعالیت‌ها و نیت‌های فرهنگی! لانه کرده و پروار شده‌ است. از روزی‌که مردمانگیِ فعالیت‌های فرهنگی و مذهبی، به محاق رفت و پول، جای همه‌چیز و همه‌کس (خدا و مردم) را گرفت، دسته‌ای از فاسدها سربرآوردند و شدند حامی و خادمِ دین و فرهنگ! و شدند آدم خوبه.خیلی تلخ و سخت است که در پاسخ به هشدار و انذار و طلب استمداد از آدم‌های بزرگ و محترم برای جلوگیری از فسادِ بعضی‌ها، بشنویم «با ما که خوبه... به ما که خوب می‌رسه... اگه ما واکنش نشون بدیم به فلان درخواست ما پاسخ نمیده»!