بیداری پایانِ تلاش کردن است شاید چنین به نظر برسد که پذیرشی وجود دارد اما در حقیقت آشکار می‌شود که هیچ "کسی" وجود ندارد که چیزی را بپذیرد یا رد کند ما تنها بازتاب‌هایی آینه‌وار در یک رؤیا هستیم گردابی از خاطره‌ها‌ و اندیشه‌هایی خود‌ ارجاع‌گر بی‌آنکه هیچ…بهتره متن را تکه‌تکه باز کنم، چون جمله‌هایش خیلی عمیق‌اند:۱. «بیداری پایانِ تلاش کردن است»این شاید مهم‌ترین جمله باشد.ما معمولاً معنویت را این‌طور تصور می‌کنیم:من باید تلاش کنم → مراقبه کنم → خودم را اصلاح کنم → آگاه شوم → به آرامش برسم → به خدا برسم.اما نیدرکات می‌گوید همین ساختار، یعنی یک «من» که قرار است به چیزی برسد، خودش بخشی از توهم است.پس بیداری از نگاه او چیزی نیست که «من» با تلاش به دست بیاورم.حتی در نوشته‌های دیگرش صریحاً می‌گوید بیداری چیزی نیست که کسی «به دست بیاورد» و حتی برای شخص اتفاق نمی‌افتد؛ بلکه احساسِ جدایی از بین می‌رود. یعنی:بیداری، موفقیتِ من نیست؛ فرو ریختنِ ایده‌ی «منِ موفق‌شونده» است.۲. «پذیرشی وجود دارد، اما کسی نیست که بپذیرد»این قسمت خیلی ظریف است.در معنویت معمولی می‌گوییم:من باید زندگی را بپذیرم.اما اینجا سؤال می‌شود:این «من» کیست؟اگر دقیق نگاه کنی، چیزی که «من» می‌نامی از خاطرات، افکار، احساسات، تجربه‌ها، اسم، گذشته، آینده و داستان‌هایی که درباره خودت ساخته‌ای تشکیل شده.مثلاً:«من این آدمم چون این اتفاق برایم افتاد.»«من چنین شخصیتی دارم.»«من آدم رنج‌دیده‌ای هستم.»«من باید به فلان چیز برسم.»نیدرکات می‌گوید این‌ها یک جریان متحرک از فکر و خاطره هستند، نه یک مرکز ثابت و مستقل.او دقیقاً از «خود» به‌عنوان ترکیبی از افکار و خاطرات خودارجاع یاد می‌کند؛ چیزی شبیه یک هولوگرام یا رؤیای ذهنی.#نگاه_دوستادامه دارد........