آدمی فکر می‌کند دردِ اصلی‌اش «انتخاب کردن» است، اما بعد از مدتی می‌فهمد چیزی که بیشتر از همه تحلیلش برده، خودِ بلاتکلیفی بوده… چون ذهن انسان برای مدت کوتاه می‌تواند بین چند مسیر معلق بماند، اما وقتی این حالت طولانی می‌شود، انگار بخشی از انرژیِ روانی دائم…آرامش دقیقاً از جایی شروع می‌شود که آدم می‌فهمد: قرار نیست همه‌چیز را بداند تا بتواند زندگی کند( زندگی با ناشناخته ، سوپرایز شدن )بعضی تصمیم‌ها را فقط باید با تمامِ ترس، نقص و ندانستنِ موجود برداشت. نه چون مطمئنیم، بلکه چون دیگر نمی‌خواهیم تمام زندگی را در انتظارِ مطمئن شدن بگذرانیم اعتماد به عمل غوغا میکند وقتی آدمی به عمل خودش اعتماد می‌کنه،کم‌کم از فلجِ ذهنی و دل‌دل کردن بیرون میاد.حتی اگر بعداً بفهمه می‌شد جور دیگه‌ای هم عمل کرد.و موضوع طلب هم خیلی عمیقه… شکر وجودتون ✨️