بهتره متن را تکه‌تکه باز کنم، چون جمله‌هایش خیلی عمیق‌اند: ۱. «بیداری پایانِ تلاش کردن است» این شاید مهم‌ترین جمله باشد. ما معمولاً معنویت را این‌طور تصور می‌کنیم: من باید تلاش کنم → مراقبه کنم → خودم را اصلاح کنم → آگاه شوم → به آرامش برسم → به خدا برسم.…۳. «ما تنها بازتاب‌هایی آینه‌وار در یک رؤیا هستیم»این «رؤیا» یعنی چه؟نه اینکه دنیا به معنای ساده‌ی کلمه وجود ندارد یا مثلاً تو الان واقعاً نشسته‌ای و این متن را نمی‌خوانی.منظورش این است که آن چیزی که ما به عنوان یک جهانِ کاملاً جدا و مستقل تجربه می‌کنیم، از طریق ذهن، زبان، حافظه و مفهوم‌سازی شکل می‌گیرد.مثلاً «درخت» را می‌بینی.چشم یک تصویر دریافت می‌کند، اما بعد ذهن می‌گوید:درخت.بعد تمام معنایی که درباره درخت داری وارد می‌شود.همین اتفاق درباره «من» هم می‌افتد.ذهن می‌گوید:این منم.و بعد یک داستان کامل حول آن ساخته می‌شود.نیدرکات حتی یک قدم جلوتر می‌رود و می‌گوید نه فقط «خود»، بلکه مرزهایی که میان «من و جهان»، «درون و بیرون»، «من و دیگری» می‌گذاریم نیز ساخته‌های ذهن هستند. ۴. «گردابی از خاطره‌ها و اندیشه‌های خودارجاع»این قسمت خیلی به چیزی که قبلاً درباره شاهد بودن و فاصله گرفتن از ذهن صحبت می‌کردی نزدیک است؛ اما یک تفاوت مهم دارد.در بعضی مکاتب می‌گویند:من افکارم نیستم؛ من شاهد افکارم هستم.اما نیدرکات حتی این را هم نهایت کار نمی‌داند.چون سؤال بعدی این است:آن شاهدِ جدا کیست؟اگر بگویی:«من یک آگاهیِ خالص هستم که دارد ذهن را مشاهده می‌کند»از نگاه نیدرکات هنوز یک «من» ساخته‌ای؛ فقط این بار یک «منِ معنوی» و لطیف‌تر.او حتی درباره مفاهیمی مثل «خود حقیقی»، «آگاهی»، «خدا» و «حضور» هشدار می‌دهد که ممکن است ذهن آنها را به‌عنوان یک چیز ثابت و امن جایگزین «خود» کند.ادامه دارد ......#نگاه_دوست @eckharttoll