چند وقته که احساس ناکافی بودن می‌کنم. فکر می‌کنم وظایفم رو کامل انجام ندادم و زندگیم خیلی بی‌کیفیت ش

چند وقته که احساس ناکافی بودن می‌کنم. فکر می‌کنم وظایفم رو کامل انجام ندادم و زندگیم خیلی بی‌کیفیت شده.احساس می‌کنم وقتی رها کردم، به اندازه کافی تلاش نکرده بودم. خوشحالم که حالت خوبه.این احساس ناکافی بودن، این فکر که «وظایفم رو کامل انجام ندادم» و «وقتی رها کردم به اندازه کافی تلاش نکرده بودم»، خیلی آشنا و انسانی‌ست. الان همین‌جا، با این حس بنشین.اجازه بده این احساس دقیقاً همون‌طور که هست باشه. نه سعی کن ردش کنی، نه سعی کن با تلاش بیشتر یا سرزنش خودت درستش کنی. فقط متوجه باش که این یک موجه — موجی از فکر و حس که الان در فضای آگاهی تو ظاهر شده.زندگی همیشه در همین لحظه جریان داره. کیفیت زندگی از «کامل انجام دادن همه وظایف» یا «به اندازه کافی تلاش کردن» نمیاد. از حضور کامل در همین لحظه‌ای میاد که هستی — حتی وقتی حس ناکافی بودن داری.وقتی ذهن می‌گه «رها کردم و تلاش کافی نکردم»، داره داستان گذشته رو زنده نگه می‌داره و آینده رو با ترس رنگ می‌زنه. اما گذشته تموم شده و آینده هنوز نیومده. تنها چیزی که واقعی‌ست، همین نفس، همین حس در بدن، و این آگاهی‌ست که الان این‌ها رو می‌بینه.می‌تونی به خودت بگی: «این حس ناکافی بودن حق داره اینجا باشه. من باهاش نمی‌جنگم. فقط می‌بینمش.»وقتی این‌طور باهاش می‌مونی، کم‌کم سخت‌گیری و فشار کم می‌شه. نه چون خودت رو قانع کردی که کافی هستی، بلکه چون دیگه به داستان «من کافی نیستم» نمی‌چسبی.رها کردن واقعی، رها کردن تلاش برای کامل بودن و کامل کردن همه‌چیزه. و این رها کردن، خودش نوعی عمیق‌ترین تلاش برای زندگی‌ست — تلاش برای بودن، نه برای رسیدن.الان، فقط همین لحظه رو بگیر. نفس بکش. حس ناکافی بودن رو احساس کن، بدون اینکه باهاش یکی بشی.این لحظه، با تمام این حس‌ها، کامل و کافیه.#نگاه_دوست @eckharttoll