وجودم ساکت ساکت ، درونم حُکم‌ آتش‌ بسمیان این همه آشوب،جهانم خوب و آرامست نَه راهِ پشت سر خواهم،نَه شوقِ پیش رو دارمهمان حالم که زندانی، برون می‌آید از محبسرها ،آرام، معمولی، بدون ایده های خاص به دور از کُلِ آدمها، فقط هستم‌ همین و بس نه ترسی در دلم دارم، نه فکری در سرم دارمهنوز چیزی نمی دانم، شبیه کودکی نورس رها چون قایقی، بی سرنشین و بی سرانجاممنه میل ساحلی دارم، نه از امواج دلواپسبه قدری ساکتم انگار ، نبودم از همان اولو اینگونه نبودن را، چگونه گفت با هر کس؟؟#هیچ_کس