گاهی رنج، درِ ورودیِ بیداری‌ست.انگار زندگی اول ما را می‌شکند، بعد آرام‌آرام از لابه‌لای ترک‌ها، نور خودش را نشان می‌دهد.و شاید به همین خاطر است که بعضی آدم‌ها بعد از درد، مهربان‌تر می‌شوند؛ عمیق‌تر نگاه می‌کنند؛ کمتر قضاوت می‌کنند.چون چیزی را لمس کرده‌اند که فقط با فکر فهمیده نمی‌شود، باید زیسته شود. زندگی قرار نیست همیشه مطابق میل ذهن پیش برود.او بارها درباره این حرف می‌زند که انسان وقتی خسته می‌شود از جنگیدن با لحظه، تازه شروع می‌کند به دیدن.دیدنِ همین اکنون؛ همین نفس؛ همین آدم‌هایی که وارد زندگی‌اش می‌شوند.و چقدر عجیب است که هر رابطه، مثل یک آینه است.بعضی‌ها زخمی را در ما بیدار می‌کنند، بعضی‌ها عشقی فراموش‌شده را، بعضی‌ها ترس را، بعضی‌ها کودک درون را.ما فکر می‌کنیم داریم دیگری را می‌بینیم، اما در حقیقت بخشی از خودمان را ملاقات می‌کنیم.آدم‌ها فقط “اتفاقی” وارد زندگی ما نمی‌شوند.هرکدام حامل پیامی هستند؛یکی می‌آید تا به تو صبر را یاد بدهد،یکی مرز گذاشتن را،یکی رها کردن را،و یکی یادآوری می‌کند که هنوز قلبت توان عشق‌ورزیدن دارد.و شاید زیباترین لحظه وقتی‌ست که می‌فهمی حتی دردناک‌ترین رابطه‌ها هم دشمن تو نبودند.آن‌ها بخش‌هایی از تاریکیِ نادیده‌ی تو را به سطح آوردند تا دیده شوند.تا دیگر از خودت فرار نکنی.در این نگاه، “دیگری” کم‌کم محو می‌شود.مرز بین من و تو نرم‌تر می‌شود.می‌بینی که همه، به شکلی، در حال حمل رنجی پنهان‌اند؛همه دنبال عشق‌اند، دنبال دیده‌شدن، دنبال آرامش.و ناگهان دل انسان نرم می‌شود.شاید آگاهی واقعی همین باشد:اینکه وسط بی‌ثباتیِ زندگی، وسط رفتن‌ها و تغییرها، هنوز بتوانی زیبایی را ببینی.بتوانی بگویی:«بله… حتی این درد هم بخشی از رقص زندگی‌ست.»و چه آرامشی دارد وقتی دیگر لازم نیست زندگی را کنترل کنی.فقط لمسش می‌کنی.همان‌طور که هست.با تمام تلخی‌ها، اشک‌ها، عشق‌ها، دلتنگی‌ها و دیدارها.شاید در نهایت، تمام این مسیر، بازگشت به خود باشد.اما نه آن “خودِ ذهنی” که مدام تعریفش کرده‌ای؛بلکه آن حضورِ خاموش و زنده‌ای که همیشه اینجا بوده…پشت تمام داستان‌ها.#نگاه_دوست 😊