اون لحظه‌ای که تصمیم می‌گیری تغییر کنی،بدنت و ذهنت شروع به لرزیدن می‌کنند.ترس می‌آید، مقاومت بالا می‌گیرد،نه چون این تغییر اشتباه است،بلکه چون کاملاً ناآشنا و غریبه است.ذهن قدیمی‌ات فریاد می‌زند:«نمی‌تونی!»«قبلاً هم امتحان کردی و نشد»«برگرد به همون نسخهٔ امن و آشنا»«این راه خیلی سخته، تو آماده نیستی»اما حقیقت عمیق‌تر این است:اون صداهای بلند و پر سر و صدا،صدای عادت‌ها، ترس‌ها و الگوهای تکراری گذشته‌ات هستند...نه صدای واقعی آگاهی و وجود درونت.تغییر، در واقع مرگ نسخه‌ای از توست که دیگر به کارت نمی‌آید.مرگی که لازم است تا فضای تازه‌ای برای تولد «تو»ی جدید باز شود.و اگر بتوانی فقط چند لحظه در این ناآرامی،در این فضای نامطمئن و مبهم بمانی،بدون اینکه فرار کنی یا به الگوهای قدیمی برگردی،یه «تو»ی کاملاً جدید، قدرتمندتر و آزادتر متولد خواهد شد.تغییر سخت نیست؛ترس از ناشناخته بودنش سخت است.وقتی این ترس را بپذیری و از آن عبور کنی،می‌بینی که همه چیز از همان لحظه آغاز شده بود.