گویند در این روزگارِ واژگون، هر که بر کرسیِ دیوان نشیند، نخست دست در کیسهٔ مردمان کند و سپس دفترِ تد

گویند در این روزگارِ واژگون، هر که بر کرسیِ دیوان نشیند، نخست دست در کیسهٔ مردمان کند و سپس دفترِ تدبیر بگشاید. اینک نیز نوبت به نان رسیده است؛ همان گردهٔ ساده که از بامداد تا شام، مایهٔ تاب و توانِ خانه‌هاست.چنان کرده‌اند که بهای نان در یک شب به جست و خیز افتاده و چون اسبِ رمیده، از جای خویش برکنده است. مردمان سحرگاهان به نانوایی رفتند تا نانِ همیشگی برگیرند، لیک چون چشم بر نرخ نو دوختند، درمانده ماندند که آیا خواب می‌بینند یا بیدارند.در دفترِ روزگار نوشته‌اند که با نان بازی مکن، چه نان نه کالای زرگری است و نه افزارِ بزم و آذین؛ نان رشته‌ای است که شکمِ تهیدست را به روزِ دیگر پیوند می‌دهد. هر که این رشته را بکشد و باریک کند، خود بنیادِ آرامش را سست کرده است.خردمندانِ کهن گفته‌اند: چون بازار آشفته و خانه‌ها تنگ‌دست باشد، دست بردن به بهای نان همانند آن است که ناخدای کشتی، در میانهٔ توفان، تخته‌های عرشه را از جا برکند تا آتش بخاری خویش را تیزتر سازد. سودِ آن دم‌به‌دم است و زیانش دراز.اگر دیوانیان پندارند که با فشردن گلوی نان، خزانه فربه گردد، همان پندارِ باغبانی را ماند که برای افزودن هیزم، ریشهٔ درخت هلو را تبر زند. باشد که ساعتی آتش گرم‌تر شود، لیک سالِ دیگر نه سایه‌ای ماند و نه میوه‌ای.از این رو هر که اندک مایه‌ای از دوراندیشی در سر دارد، داند که نان را باید مایهٔ آرامش ساخت، نه افزارِ آزمون؛ زیرا با نان می‌توان دل‌ها را نرم کرد و بی‌نان می‌توان خشمِ نهفته را بیدار نمود. این نکته را پیران بسیار گفته‌اند و دفترِ روزگار نیز بارها بر آن مهر زده است.