کشورهای فقیر به‌سرعت پیر می‌شوند، اما توان پرداخت هزینه‌هایش را ندارندوال استریت ژورنال در شماره امر

کشورهای فقیر به‌سرعت پیر می‌شوند، اما توان پرداخت هزینه‌هایش را ندارندوال استریت ژورنال در شماره امروز خود به یکی از مهم‌ترین چالش‌های قرن بیست‌ویکم می‌پردازد: سالخوردگی سریع کشورهای درحال‌توسعه، پیش از آنکه به سطح درآمد و رفاه کشورهای ثروتمند برسند.کشورهای درحال‌توسعه، به‌ویژه در آسیا، با سرعتی بی‌سابقه در حال پیر شدن هستند، اما برخلاف کشورهای غربی، هنوز نظام‌های بازنشستگی، بیمه‌های درمانی، پس‌انداز خانوار و خدمات مراقبتی کافی برای حمایت از سالمندان ایجاد نکرده‌اند. در نتیجه، میلیون‌ها سالمند و خانواده‌هایشان با فشارهای اقتصادی و اجتماعی فزاینده روبه‌رو هستند.تایلند نمونه‌ای شاخص از این روند است. نرخ باروری این کشور از حدود شش فرزند برای هر زن در دهه ۱۹۷۰ به تنها ۰.۹ فرزند رسیده است؛ درحالی‌که امید به زندگی از ۵۱ سال در ۱۹۶۰ به ۷۷ سال افزایش یافته است. اکنون از هر شش تایلندی، یک نفر بیش از ۶۵ سال سن دارد و جمعیت در سن کار نیز رو به کاهش است. این بدان معناست که تعداد کمتری از نیروی کار باید هزینه‌های جمعیت سالمند رو به رشد را تأمین کنند.نویسنده تأکید می‌کند تفاوت اساسی میان کشورهای ثروتمند و کشورهای درحال‌توسعه در زمان وقوع سالخوردگی است. آمریکا حدود ۷۰ سال فرصت داشت تا از مرحله «جامعه سالمند» به «جامعه سالخورده» برسد و طی این مدت توانست نظام‌های بازنشستگی، بیمه و خدمات اجتماعی خود را توسعه دهد. اما تایلند همین مسیر را تنها در ۱۸ سال طی کرده است؛ آن هم در شرایطی که درآمد سرانه آن هنگام ورود به مرحله جامعه سالخورده، تنها حدود یک‌هشتم درآمد سرانه آمریکا بود. این شکاف مالی، توان دولت‌ها را برای حمایت از سالمندان به‌شدت محدود کرده است.این روند محدود به تایلند نیست. کشورهایی مانند چین، ویتنام، هند، برزیل و بسیاری دیگر نیز با کاهش سریع نرخ باروری و افزایش امید به زندگی روبه‌رو هستند. بنابراین، بخش بزرگی از جهان درحال‌توسعه پیش از آنکه ثروتمند شود، وارد مرحله سالخوردگی جمعیت خواهد شد؛ موضوعی که می‌تواند رشد اقتصادی، بازار کار و نظام‌های رفاهی را تحت فشار قرار دهد.گزارش نشان می‌دهد که دولت تایلند نیز با محدودیت منابع مالی مواجه است. مستمری سالمندان تنها بین ۱۸ تا ۳۵ دلار در ماه است و با وجود بحث‌های فراوان، دولت به دلیل هزینه‌های سنگین نتوانسته این مبالغ را افزایش دهد. در سراسر کشور تنها ۲۵ مرکز دولتی نگهداری سالمندان وجود دارد و پیش‌بینی می‌شود تا دهه ۲۰۴۰ تعداد سالمندان بالای ۸۰ سال نیازمند مراقبت، شش برابر شده و به حدود ۲.۵ میلیون نفر برسد.در پاسخ به این بحران، دولت برخی طرح‌های نوآورانه را آزمایش می‌کند؛ از جمله پرداخت یارانه به خانواده‌ها یا همسایگانی که از سالمندان تنها مراقبت می‌کنند. نمونه‌ای از این برنامه، زنی است که در ازای دریافت مبلغی اندک، مسئولیت رسیدگی روزانه به همسایه سالمند و ناتوان خود را برعهده گرفته است. این سیاست‌ها اگرچه بخشی از مشکل را کاهش می‌دهند، اما هنوز پاسخگوی ابعاد گسترده بحران نیستند.در مجموع، گزارش هشدار می‌دهد که سالخوردگی جمعیت دیگر صرفاً مسئله کشورهای ثروتمند نیست. اکنون بسیاری از کشورهای کم‌درآمد و با درآمد متوسط با سرعتی بسیار بیشتر از گذشته در حال پیر شدن هستند، اما فاقد منابع مالی و زیرساخت‌های رفاهی لازم برای مدیریت این تحول‌اند. اگر دولت‌ها نتوانند نظام‌های بازنشستگی، خدمات درمانی، مراقبت بلندمدت و حمایت از خانواده‌ها را به‌موقع اصلاح کنند، سالخوردگی جمعیت به یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های اقتصادی و اجتماعی جهان در دهه‌های آینده تبدیل خواهد شد.لينك مطلب؛@economicuok