اولین باری که ایشان را دیدیم پایش در جنگ با بیماری ترکش خورده بود،اما این لنگیدن بر هیبت و شکوه او م

اولین باری که ایشان را دیدیم پایش در جنگ با بیماری ترکش خورده بود،اما این لنگیدن بر هیبت و شکوه او می افزود.بعدا فهمیدیم که این لنگیدن برای او یک پا در این دنیا و یک پا در دنیای دیگر گذاشتن است.خیلی از روزها اورا کنار خود نداشتیم ولی روزهایی که حضور داشت، برای  پر کردن دفتر دفترخاطراتمان کافی بود.با اینکه عادت کرده بودیم چشم و گوشمان به تخته باشد روزهایی که با وجود درد به کلاس میامد و نشستن روی صندلی برایش دردآور بود،دوست داشتیم برایمان بگوید،آنجا بود که احساس میکردیم دل استاد هم در ردیف آخر است،جایی که برایمان از جهان میگفت،از زندگی و صبوری.در سخت ترین روزهای بیماری،بجای خودش به فکر خانواده بود،برای از خودگذشتگی هایشان افسوس میخورد و از داشتنشان به خود می بالید.دغدغه‌اش جامعه بود و سرزمینش و افسوس برای جامعه و سرزمینمان که یکی از بهترین فرزندانش را از دست داد.برای ما قهرمان بود. باری برایش نوشتیم،قهرمان ها نفرینی دارند که باهمان نفرین قهرمان میشوند،با اینکه مایه درد و  رنج خودشان است.میدانیم که سروش عزیزمان همراه ما لباس فارغ التحصیلی را نخواهد پوشید.تنها مرهم قلب سوگوارمان،استاد بودن اوست.به قول خودش:«شاید جدایی،سنگین ترین دردی باشد که انسان تجربه میکند» عادت کرده بودیم از او یاد بگیریم و شاید او خیلی پیش از اینها فارغ التحصیل شده بود.بعضی آدم ها برا ماندن نمی آیند برای بیدار کردن میایند،سروش با آمدنش شمع معرفت را در دل ما  روشن کردو با رفتنش،شعله ور شد.امید است که این آتش فقدان مارا نسوزاند و برای ما روشنی راه شود.بودن تو، بودن ما بود و تو در تمام این سال‌ها مبارزه کردی؛ مبادا که با شنیدن خبر نبودنت شکست بخوریم.تقدیر چنین رقم خورد که پروردگار تو را نزد خود بخواند. مانند خودت صبر پیشه می‌کنیم و تاب می‌آوریم؛ مبادا که بی‌قراری ما ناراحتت کند.ما آنچه را که از تو یاد گرفتیم، برای زیباتر کردن این دنیا به کار می‌گیریم.بدرود، دانشجوی اقتصاد و استاد زندگی.از طرف دانشجویان رشته اقتصاد دانشگاه کردستان