🎬 جلسه بیست‌ونهم: دنی ویلنوو و روایت با تصویر، نه با دیالوگیکی از بزرگ‌ترین اشتباهات فیلمسازان تازه‌کار این است که تصور می‌کنند هر احساسی باید با دیالوگ بیان شود.اما دنی ویلنوو ثابت کرده است که گاهی سکوت، نور، فاصله و ترکیب‌بندی قاب می‌توانند بیشتر از چند صفحه دیالوگ حرف بزنند.او همیشه یک سؤال از خودش می‌پرسد:«اگر صدای فیلم را قطع کنیم، آیا مخاطب هنوز داستان را می‌فهمد؟»اگر پاسخ مثبت باشد، یعنی تصویر کار خودش را انجام داده است.در فیلم Prisoners (زندانیان) ، شخصیت‌ها اغلب احساساتشان را بیان نمی‌کنند.ترس، خشم و ناامیدی بیشتر از طریق نورپردازی، قاب‌های بسته، رنگ‌های سرد و سکوت منتقل می‌شود.تماشاگر احساس شخصیت را می‌بیند، نه اینکه فقط آن را بشنود.در فیلم Arrival (ورود) ، ویلنوو برای ایجاد حس ناشناخته بودن، اطلاعات را قطره‌قطره در اختیار مخاطب قرار می‌دهد.او همه پاسخ‌ها را همان ابتدا نمی‌دهد.هر قاب، یک سؤال جدید ایجاد می‌کند و همین کنجکاوی، موتور پیش‌برنده روایت می‌شود.در فیلم Blade Runner 2049 (بلید رانر ۲۰۴۹) ، فضای خالی تصویر نقش مهمی در روایت دارد.بارها شخصیت اصلی را در میان ساختمان‌های عظیم یا فضاهای وسیع و خلوت می‌بینیم.این قاب‌ها فقط زیبا نیستند؛ آن‌ها حس تنهایی، بیگانگی و کوچکی انسان را منتقل می‌کنند.اگر همین صحنه‌ها با قاب‌های شلوغ گرفته می‌شدند، بخش بزرگی از مفهوم فیلم از بین می‌رفت.یکی دیگر از ویژگی‌های مهم ویلنوو، اعتماد به شعور مخاطب است.او همه چیز را توضیح نمی‌دهد.اجازه می‌دهد مخاطب از روی تصویر، صدا و رفتار شخصیت‌ها، بخشی از داستان را خودش کشف کند.همین مشارکت ذهنی باعث می‌شود فیلم مدت‌ها در ذهن تماشاگر باقی بماند.درس مهمهر بار که خواستی دیالوگی بنویسی، از خودت بپرس:«آیا می‌توانم همین مفهوم را فقط با تصویر منتقل کنم؟»اگر پاسخ مثبت است، ابتدا تصویر را انتخاب کن.کارگردانی یعنی روایت کردن با دوربین، نه با توضیح دادن.🎯 تمرین یک صحنه ۶۰ ثانیه‌ای طراحی کن که شخصیت اصلی خبر بدی دریافت کرده است.قانون این تمرین:- شخصیت حتی یک کلمه هم صحبت نکند.- هیچ متن یا نوشته‌ای روی تصویر نمایش داده نشود.- فقط با استفاده از نور، فاصله دوربین، میزانسن، حرکت بازیگر و طراحی صدا، احساس او را منتقل کن.بعد فیلم را برای چند نفر پخش کن و فقط یک سؤال بپرس:«فکر می‌کنی این شخصیت چه حسی داشت؟»اگر بیشتر مخاطبان، بدون شنیدن حتی یک دیالوگ، احساس درست را تشخیص دادند، یعنی توانسته‌ای مانند دنی ویلنوو، تصویر را به زبان اصلی روایت تبدیل کنی.🎬 جلسه بعد:استنلی کوبریک ؛ کارگردانی که با فیلم‌های 2001: A Space Odyssey (۲۰۰۱: یک ادیسه فضایی) ، The Shining (درخشش) و A Clockwork Orange (پرتقال کوکی) نشان داد که تقارن، پرسپکتیو و طراحی دقیق قاب می‌توانند بدون حتی یک دیالوگ، احساس ترس، نظم یا آشفتگی را به مخاطب منتقل کنند. در جلسه بعد یاد می‌گیریم چگونه هندسه تصویر، احساس صحنه را کنترل می‌کند.@Educationdirector