🎬 جلسه چهل‌وششم: بونگ جون-هو؛ هیچ جزئیاتی را بی‌دلیل وارد قاب نکنیکی از تفاوت‌های فیلم خوب با فیلمی که در ذهن می‌ماند این است که مخاطب بعد از پایان فیلم، تازه متوجه می‌شود بعضی چیزهایی که قبلاً دیده، از ابتدا مهم بوده‌اند.بونگ جون-هو استاد همین کار است.در فیلم Parasite (انگل)، عناصری مثل خانه، پنجره‌ها، پله‌ها و زیرزمین فقط دکور نیستند؛ به‌تدریج تبدیل به بخشی از روایت می‌شوند. مخصوصاً پله‌ها که بارها در داستان تکرار می‌شوند و هر بار معنای تازه‌ای پیدا می‌کنند.این تکنیک را می‌توان با یک اصل ساده اجرا کرد:یک عنصر را زودتر وارد فیلم کن، اما اهمیت واقعی‌اش را دیرتر آشکار کن.مثلاً در دقیقه پنجم، یک کلید را کاملاً عادی روی میز نشان بده. هیچ توضیحی هم نده. نیم ساعت بعد همان کلید باعث ورود شخصیتی به یک مکان مهم شود.مخاطب ناگهان متوجه می‌شود چیزی که قبلاً دیده، اتفاقی نبوده است.🎯 تمرین :یک شیء ساده انتخاب کن؛ مثل کلید، عکس، ساعت یا فنجان.آن را در ابتدای فیلم کاملاً معمولی نشان بده، بدون هیچ توضیحی.در ادامه داستان دوباره به آن برگرد و در پایان، معنای واقعی یا کاربرد مهمش را آشکار کن.بعد فیلم را به یک نفر نشان بده و بپرس:«وقتی اولین بار این شیء را دیدی، فکر کردی مهم است؟»اگر گفت «نه»، اما در پایان متوجه ارتباط آن شد، تمرین را درست انجام داده‌ای.🔥 درس امروز:کارگردان حرفه‌ای فقط قاب را پر نمی‌کند؛ برای جزئیات قاب، آینده هم در نظر می‌گیرد.🎬 جلسه بعد:سم مندس؛ وقتی حرکت دوربین تبدیل به روایت می‌شوددر جلسه بعد با بررسی فیلم‌های 1917 (۱۹۱۷)، American Beauty (زیبایی آمریکایی) و Skyfall (اسکای‌فال) یاد می‌گیریم چگونه حرکت دوربین را طوری طراحی کنیم که فقط برای زیبایی نباشد و خودش اطلاعات، احساس و داستان را به مخاطب منتقل کند.@Educationdirector