🎬 جلسه بیست‌ودوم: دیوید فینچر و نظم پنهان در قاباگر فیلمی از دیوید فینچر را چند بار ببینید، متوجه ی

🎬 جلسه بیست‌ودوم: دیوید فینچر و نظم پنهان در قاباگر فیلمی از دیوید فینچر را چند بار ببینید، متوجه یک نکته مشترک می‌شوید:تقریباً هیچ چیز در تصویر اتفاقی نیست.محل ایستادن بازیگر، زاویه دوربین، حرکت دست، نگاه، رنگ لباس و حتی فاصله شخصیت‌ها از هم، از قبل طراحی شده است.فینچر اعتقاد دارد:«هر جزئیات باید به داستان خدمت کند.»یکی از ویژگی‌های مهم سبک او، تکرار برداشت‌ها است.گاهی یک صحنه را ده‌ها بار فیلمبرداری می‌کند.نه به این دلیل که بازیگر بد بازی کرده، بلکه چون می‌خواهد کوچک‌ترین حرکت، دقیقاً همان تأثیری را روی مخاطب بگذارد که در ذهنش بوده است.به همین دلیل بازی بازیگران در فیلم‌های او بسیار طبیعی، اما در عین حال کاملاً کنترل‌شده به نظر می‌رسد.در فیلم Zodiac ، بیشتر صحنه‌ها دوربین آرام و بی‌طرف دارد.هیچ حرکت اضافی دیده نمی‌شود.این سکون باعث می‌شود مخاطب تمام توجهش را روی جزئیات و رفتار شخصیت‌ها بگذارد.در چنین سبکی، حتی یک نگاه کوتاه می‌تواند معنای صحنه را تغییر دهد.نمونه‌ای دیگر را در فیلم The Social Network می‌بینیم.گفت‌وگوها بسیار سریع هستند، اما دوربین عجله نمی‌کند.فینچر می‌داند که ریتم صحنه را فقط تدوین تعیین نمی‌کند؛ بازی بازیگران، فاصله آن‌ها و زمان‌بندی دیالوگ‌ها هم بخشی از ریتم هستند.در فیلم Gone Girl نیز از قاب‌های کاملاً متقارن و حساب‌شده استفاده می‌کند.این نظم تصویری، ناخودآگاه حس کنترل، پنهان‌کاری و سردی شخصیت‌ها را به مخاطب منتقل می‌کند.بدون اینکه کسی درباره آن حرفی بزند.درس مهمقبل از فشردن دکمه ضبط، از خودت بپرس:«اگر این بازیگر یک قدم به چپ یا راست برود، معنای قاب تغییر می‌کند؟»اگر جواب مثبت است، یعنی جای بازیگر بخشی از روایت است، نه فقط محل ایستادن او.🎯 تمرین یک گفت‌وگوی یک دقیقه‌ای بین دو نفر طراحی کن.حالا همان صحنه را سه بار فیلمبرداری کن:- یک بار با فاصله زیاد بین دو شخصیت.- یک بار با فاصله معمولی.- یک بار در حالی که آن‌ها بسیار نزدیک به هم ایستاده‌اند.بعد هر سه نسخه را بدون صدا ببین.از خودت بپرس:«فقط با تغییر فاصله، رابطه این دو نفر چقدر عوض شد؟»اگر بدون شنیدن حتی یک دیالوگ، احساس متفاوتی از رابطه آن‌ها پیدا کردی، یعنی یکی از مهم‌ترین اصول کارگردانی دیوید فینچر را درک کرده‌ای.🎬 جلسه بعد:کارگردانی که با استفاده از باد، باران، مه و حرکت عناصر طبیعی، به تصویر جان می‌بخشید. یاد می‌گیریم چگونه از محیط اطراف، به‌عنوان یک بازیگر خاموش در روایت استفاده کنیم.@Educationdirector