🎬 جلسه چهل‌وهشتم: آندری تارکوفسکی؛ وقتی یک پلان طولانی، جای ده‌ها کات را می‌گیردبعضی کارگردان‌ها بر

🎬 جلسه چهل‌وهشتم: آندری تارکوفسکی؛ وقتی یک پلان طولانی، جای ده‌ها کات را می‌گیردبعضی کارگردان‌ها برای جذاب کردن صحنه، مرتب کات می‌زنند.اما آندری تارکوفسکی گاهی دقیقاً برعکس عمل می‌کرد:دوربین را روشن می‌گذاشت و اجازه می‌داد اتفاق، در زمان خودش شکل بگیرد.در فیلم Stalker (استاکر)، حرکت شخصیت‌ها در فضا و تغییرات آرام محیط، بدون اینکه مدام با تدوین قطع شود، به مخاطب فرصت می‌دهد فضا را زندگی کند.اینجا طولانی بودن پلان فقط یک انتخاب فنی نیست.خودِ زمان تبدیل به بخشی از روایت می‌شود.---چرا پلان طولانی می‌تواند قدرتمند باشد؟وقتی مرتب کات می‌زنیم، می‌توانیم زمان و توجه مخاطب را کنترل کنیم.اما وقتی یک پلان را ادامه می‌دهیم، مخاطب مجبور می‌شود منتظر بماند.همین انتظار می‌تواند تبدیل به احساس شود:انتظار برای آمدن یک نفر.ترس از اتفاقی که ممکن است رخ دهد.تنهایی.خستگی.یا حتی آرامش.پس گاهی سؤال درست این نیست:«کجا کات بزنم؟»بلکه:«آیا واقعاً لازم است کات بزنم؟»یک نکته حرفه‌ایپلان طولانی به معنی ثابت نگه داشتن دوربین نیست.می‌توانی در یک پلان:بازیگر را حرکت بدهی.دوربین را حرکت بدهی.فوکوس را تغییر بدهی.اطلاعات جدید وارد قاب کنی.و حتی معنای صحنه را در طول همان پلان تغییر بدهی.در این حالت، میزانسن جای تدوین را می‌گیرد. تمرین یک صحنه ساده طراحی کن:شخصیتی وارد یک اتاق می‌شود، چیزی را پیدا می‌کند و از اتاق خارج می‌شود.نسخه اول را با چند کات فیلمبرداری کن.نسخه دوم را بدون حتی یک کات بگیر.در نسخه دوم، با حرکت بازیگر و دوربین کاری کن که اطلاعات صحنه مرحله‌به‌مرحله آشکار شود.بعد دو نسخه را مقایسه کن.از خودت بپرس:«کدام نسخه باعث شد بیشتر در فضای صحنه بمانم؟»و مهم‌تر:«آیا کات‌های نسخه اول واقعاً ضروری بودند؟» درس امروز:گاهی حرفه‌ای‌ترین تصمیم کارگردان، یک حرکت پیچیده دوربین نیست؛جرئتِ کات نزدن است.🎬 جلسه بعد:دیوید فینچر؛ کنترل نگاه مخاطب با فوکوس، عمق میدان و حرکت بسیار دقیق دوربینبررسی می‌کنیم چگونه می‌توان بدون حرکت‌های نمایشی، دقیقاً تعیین کرد مخاطب در هر لحظه به کدام بخش قاب نگاه کند.@Educationdirector