🎬 جلسه سی‌ودوم: سرجیو لئونه و هنرِ کش دادن لحظه قبل از انفجاربیشتر فیلمسازان وقتی می‌خواهند هیجان ا

🎬 جلسه سی‌ودوم: سرجیو لئونه و هنرِ کش دادن لحظه قبل از انفجاربیشتر فیلمسازان وقتی می‌خواهند هیجان ایجاد کنند، ریتم را تند می‌کنند؛ تدوین سریع، موسیقی بلند و اتفاق‌های پی‌درپی.اما سرجیو لئونه ثابت کرد که گاهی کند کردن ریتم، تنش بسیار بیشتری ایجاد می‌کند.او مخاطب را عجول نمی‌کرد؛ او را منتظر نگه می‌داشت.یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های سینمای لئونه، تضاد میان نماهای بسیار باز و کلوزآپ‌های بسیار نزدیک است.ابتدا شخصیت‌ها را در فضایی وسیع و تنها نشان می‌دهد.سپس ناگهان به نمای بسیار نزدیک از چشم‌ها، دست‌ها یا قطره‌های عرق روی صورت می‌رود.این تغییر اندازه نما، بدون حتی یک دیالوگ، ضربان صحنه را بالا می‌برد.در فیلم Once Upon a Time in the West (روزی روزگاری در غرب) ، سکانس آغازین نزدیک به ده دقیقه طول می‌کشد، اما اتفاق مهمی رخ نمی‌دهد.تماشاگر فقط صدای باد، چرخش آسیاب بادی، وزوز یک مگس و نگاه شخصیت‌ها را می‌شنود.لئونه با همین جزئیات، انتظار را به بخشی از داستان تبدیل می‌کند.وقتی در نهایت اتفاق اصلی رخ می‌دهد، تأثیر آن چند برابر شده است.در فیلم The Good, the Bad and the Ugly (خوب، بد، زشت) ، دوئل پایانی نمونه‌ای کلاسیک از کنترل ریتم است.لئونه بارها بین نماهای باز و کلوزآپ‌های بسیار نزدیک از چشم‌ها، دست‌ها و اسلحه‌ها جابه‌جا می‌شود.هر برش، تنش را بیشتر می‌کند، بدون اینکه هنوز حتی یک گلوله شلیک شده باشد.در فیلم A Fistful of Dollars (به‌خاطر یک مشت دلار) نیز سکوت، نقش مهمی در روایت دارد.شخصیت‌ها کمتر از آنچه انتظار دارید حرف می‌زنند.رفتار، نگاه و مکث جای دیالوگ را می‌گیرد.لئونه به مخاطب اعتماد می‌کند که از روی تصویر، احساس صحنه را درک کند.یکی دیگر از ویژگی‌های مهم آثار او، همکاری با آهنگساز بزرگ انیو موریکونه بود.در بسیاری از صحنه‌ها، موسیقی فقط همراه تصویر نیست؛ خودش بخشی از روایت است.گاهی موسیقی قبل از وقوع حادثه، احساس خطر را وارد صحنه می‌کند و گاهی با یک سکوت کامل، مخاطب را در انتظار نگه می‌دارد.درس مهمهمیشه از خودت بپرس:«آیا این صحنه واقعاً به تدوین سریع نیاز دارد، یا اگر چند ثانیه بیشتر صبر کنم، تأثیرش بیشتر می‌شود؟»گاهی بزرگ‌ترین اشتباه یک کارگردان، عجله برای رسیدن به نقطه اوج است.تماشاگر باید فرصت انتظار کشیدن داشته باشد.🎯 تمرین یک صحنه ساده طراحی کن که دو نفر قرار است برای اولین بار بعد از مدت‌ها با هم روبه‌رو شوند.این صحنه را در دو نسخه اجرا کن:- نسخه اول: شخصیت‌ها بلافاصله به هم برسند و گفت‌وگو را شروع کنند.- نسخه دوم: قبل از رسیدن آن‌ها، چند نمای کوتاه از قدم‌ها، نگاه‌ها، دست‌ها، محیط اطراف و سکوت ثبت کن و بعد ملاقات را نشان بده.هر دو نسخه را پشت سر هم تماشا کن.از خودت بپرس:«در کدام نسخه، لحظه ملاقات ارزش و هیجان بیشتری پیدا کرد؟»اگر پاسخ نسخه دوم بود، یعنی یکی از مهم‌ترین درس‌های سرجیو لئونه را یاد گرفته‌ای: هیجان، فقط در اتفاق نیست؛ در انتظارِ قبل از اتفاق هم هست.🎬 جلسه بعد:اورسن ولز ؛ فیلمسازی که با Citizen Kane (همشهری کین) قواعد تصویربرداری را تغییر داد. در جلسه بعد یاد می‌گیریم چگونه استفاده از عمق میدان (Deep Focus)، زاویه‌های پایین دوربین و طراحی هوشمندانه میزانسن می‌تواند چند لایه از داستان را هم‌زمان در یک قاب روایت کند.@Educationdirector