جلسه پنجاهم؛ این بار می‌رویم سراغ یکی از تکنیک‌های مهم و متفاوت دیوید لینچ: صدا به‌عنوان منبع ترس و معنا، حتی وقتی چیزی در تصویر نمی‌بینیم.🎬 جلسه پنجاهم: دیوید لینچ؛ وقتی صدا از تصویر ترسناک‌تر می‌شودخیلی از کارگردان‌ها وقتی می‌خواهند یک صحنه ترسناک بسازند، چیزی ترسناک را وارد قاب می‌کنند.اما دیوید لینچ اغلب مسیر دیگری می‌رود:اول صدا را می‌سازد، بعد اجازه می‌دهد ذهن مخاطب تصویر را کامل کند.در فیلم Eraserhead و همچنین Mulholland Drive، صداهای محیطی، هوم‌های ممتد، نویزها و صداهای خارج از قاب، بخشی از فضای روانی فیلم هستند.چرا ندیدن، گاهی ترسناک‌تر است؟فرض کن شخصیت داخل اتاقی است.از بیرون اتاق صدای کشیده شدن چیزی روی زمین می‌آید.اما در را باز نمی‌کنیم.هیچ چیزی هم نشان نمی‌دهیم.مخاطب شروع می‌کند به ساختن تصویر در ذهن خودش.حالا اگر همان موجود یا اتفاق را نشان بدهیم، تخیل مخاطب تبدیل به یک تصویر مشخص می‌شود.اما تا وقتی خارج از قاب باقی مانده:امکان دارد هر چیزی باشد.اینجاست که صدا تبدیل به ابزار کارگردانی می‌شود.نکته حرفه‌ایهر صدایی لازم نیست منبعش دیده شود.می‌توانی:صدای قدم‌ها را قبل از ورود شخصیت بشنوی.صدای یک وسیله را بدون نشان دادن آن بشنوی.یا حتی صدایی بسازی که مخاطب نتواند دقیقاً تشخیص دهد از کجا می‌آید.این تکنیک به Off-Screen Sound یا صدای خارج از قاب معروف است.در این حالت، قاب تصویر محدود است؛اما دنیای فیلم محدود به قاب نیست. تمرین یک اتاق خالی را فیلمبرداری کن.شخصیت وارد می‌شود و ناگهان صدایی از پشت در شنیده می‌شود.دوربین هیچ‌وقت آن طرف در را نشان ندهد.فقط با طراحی صدا کاری کن که مخاطب حدس بزند چه اتفاقی در حال رخ دادن است.بعد همان صحنه را دوباره فیلمبرداری کن، اما این بار منبع صدا را هم نشان بده.دو نسخه را مقایسه کن.ببین کدام‌یک ذهن مخاطب را بیشتر درگیر می‌کند. درس امروز:گاهی لازم نیست چیزی را نشان بدهی تا مخاطب آن را ببیند.صدای درست می‌تواند تصویری بسازد که دوربین هرگز نگرفته است.🎬 جلسه بعد:استنلی کوبریک؛ وقتی طراحی صحنه و اشیای داخل قاب، بدون دیالوگ درباره شخصیت حرف می‌زنند.@Educationdirector