🎬 جلسه سی‌وچهارم: آکیرا کوروساوا و وقتی طبیعت، بازیگر فیلم می‌شودبسیاری از فیلمسازان از باران، باد، مه یا برف فقط برای زیباتر شدن تصویر استفاده می‌کنند.اما آکیرا کوروساوا نگاه دیگری داشت.او معتقد بود طبیعت نباید پس‌زمینه داستان باشد؛ باید یکی از شخصیت‌های آن باشد.اگر باد می‌وزد، اگر باران می‌بارد یا اگر گردوغبار در هوا بلند می‌شود، این اتفاق باید بخشی از احساس و روایت صحنه باشد، نه فقط یک جلوه بصری.یکی از ویژگی‌های مهم آثار کوروساوا، استفاده از عناصر متحرک داخل قاب است.او دوست نداشت تصویر کاملاً ساکن باشد.حتی زمانی که بازیگران حرکت نمی‌کنند، معمولاً چیزی در تصویر در حال حرکت است؛ شاخه درختان، پرچم‌ها، لباس‌ها، دود، باران یا موج آب.این حرکت‌های کوچک باعث می‌شوند قاب زنده بماند و انرژی در تصویر جریان داشته باشد.در فیلم Seven Samurai (هفت سامورایی) ، نبرد پایانی زیر باران شدید اتفاق می‌افتد.اگر همان صحنه در هوای صاف فیلمبرداری می‌شد، هنوز یک نبرد بود؛ اما باران، گل‌ولای و سختی حرکت شخصیت‌ها، احساس خستگی، آشوب و واقعیت جنگ را چند برابر می‌کنند.طبیعت فقط دیده نمی‌شود؛ در داستان دخالت می‌کند.در فیلم Rashomon (راشومون) ، نور خورشید که از میان شاخه‌های درختان عبور می‌کند، فقط یک انتخاب زیباشناسانه نیست.این نورهای شکسته و سایه‌های متغیر، با موضوع اصلی فیلم یعنی حقیقت، تردید و چندگانگی روایت هماهنگ هستند.فرم تصویر، در خدمت مفهوم داستان قرار گرفته است.در فیلم Ran (آشوب) ، رنگ لباس ارتش‌ها، دود، آتش، باد و ترکیب‌بندی نیروها، بدون نیاز به دیالوگ، وضعیت میدان نبرد را برای مخاطب روشن می‌کند.کوروساوا معتقد بود اگر بتوانی مفهوم را با تصویر منتقل کنی، دیگر نیازی به توضیح اضافه نیست.یکی از درس‌های مهم او این است که قاب نباید فقط محل حضور بازیگران باشد؛ باید زندگی در آن جریان داشته باشد.وقتی همه چیز در تصویر بی‌حرکت باشد، قاب ممکن است زیبا به نظر برسد، اما زنده نیست.وجود یک حرکت ساده در پس‌زمینه، گاهی تصویر را چند برابر تأثیرگذارتر می‌کند.درس مهمقبل از فیلمبرداری از خودت بپرس:«اگر بازیگران را از این قاب حذف کنم، آیا محیط هنوز چیزی برای گفتن دارد؟»اگر پاسخ منفی است، احتمالاً لوکیشن فقط یک پس‌زمینه است.اما اگر محیط به احساس، ریتم یا مفهوم داستان کمک می‌کند، آن‌وقت لوکیشن به یکی از شخصیت‌های فیلم تبدیل شده است.🎯 تمرین یک فضای باز پیدا کن؛ پارک، کوچه، دشت یا حتی حیاط خانه.یک صحنه ۳۰ تا ۶۰ ثانیه‌ای طراحی کن که شخصیت فقط چند قدم راه برود.حالا تلاش کن بدون تغییر بازی بازیگر، فقط با استفاده از عناصر محیطی مثل باد، حرکت برگ‌ها، صدای پرندگان، عبور ابرها، باران، دود یا حرکت پارچه‌ها، حس صحنه را تغییر بده.بعد نسخه‌ای از همان صحنه را در محیطی کاملاً ساکن ضبط کن.هر دو نسخه را کنار هم ببین و از خودت بپرس:«در کدام نسخه، محیط فقط دیده می‌شود و در کدام نسخه، محیط واقعاً در حال روایت کردن داستان است؟»اگر تفاوت را احساس کردی، یکی از مهم‌ترین درس‌های آکیرا کوروساوا را یاد گرفته‌ای.🎬 جلسه بعد:آندری تارکوفسکی ؛ فیلمسازی که با آثار Andrei Rublev (آندری روبلف) ، Stalker (استاکر) ، Solaris (سولاریس) و Nostalghia (نوستالگیا) نشان داد که گاهی زمان، سکوت و صبر مهم‌ترین ابزارهای یک کارگردان هستند. در جلسه بعد یاد می‌گیریم چرا بعضی نماها باید فرصت نفس کشیدن داشته باشند و چرا عجله، گاهی بزرگ‌ترین دشمن احساس در سینماست.@Educationdirector