🎬 جلسه سی‌ام: استنلی کوبریک و هندسه پنهان در قابوقتی نام استنلی کوبریک را می‌شنویم، بسیاری به یاد د

🎬 جلسه سی‌ام: استنلی کوبریک و هندسه پنهان در قابوقتی نام استنلی کوبریک را می‌شنویم، بسیاری به یاد داستان‌های عجیب یا فیلم‌های ماندگارش می‌افتند؛ اما راز اصلی او در جای دیگری است.کوبریک قبل از اینکه داستان را کارگردانی کند، تصویر را مهندسی می‌کرد.او اعتقاد داشت هر خط، هر دیوار، هر راهرو و هر نقطه در تصویر باید آگاهانه انتخاب شود.اگر به فیلم‌های او دقت کنید، متوجه می‌شوید که بسیاری از قاب‌ها کاملاً متقارن هستند.اما این تقارن فقط برای زیباتر شدن تصویر نیست.وقتی همه خطوط به یک نقطه در مرکز قاب می‌رسند، چشم مخاطب ناخودآگاه به همان نقطه هدایت می‌شود.در نتیجه، کارگردان بدون گفتن حتی یک کلمه، به مخاطب می‌گوید مهم‌ترین بخش تصویر کجاست.در فیلم 2001: A Space Odyssey (۲۰۰۱: یک ادیسه فضایی) ، راهروهای سفینه، اتاق‌ها و حتی حرکت شخصیت‌ها بر اساس نظم هندسی طراحی شده‌اند.این نظم باعث می‌شود مخاطب احساس کند وارد جهانی شده که همه چیز تحت کنترل است؛ جهانی که انسان در برابر آن کوچک و تنها به نظر می‌رسد.نمونه‌ای دیگر را در فیلم The Shining (درخشش) می‌بینیم.راهروهای بلند، قاب‌های متقارن و حرکت آرام دوربین، قبل از وقوع هر اتفاق ترسناک، حس اضطراب را در ذهن مخاطب ایجاد می‌کنند.کوبریک ثابت می‌کند که گاهی خودِ معماری صحنه می‌تواند ترسناک‌تر از یک هیولا باشد.در فیلم A Clockwork Orange (پرتقال کوکی) نیز از ترکیب‌بندی دقیق، رنگ‌های حساب‌شده و طراحی صحنه استفاده می‌شود تا شخصیت اصلی حتی قبل از صحبت کردن، حضوری قدرتمند و ناآرام داشته باشد.در این فیلم، مکان قرار گرفتن شخصیت‌ها در قاب، به اندازه دیالوگ‌هایشان معنا دارد.یکی دیگر از ویژگی‌های کوبریک، صبر در قاب است.او عجله‌ای برای قطع کردن نما ندارد.اجازه می‌دهد مخاطب چند ثانیه بیشتر در تصویر بماند تا فرصت کشف جزئیات را پیدا کند.گاهی همین چند ثانیه، احساسی می‌سازد که با ده‌ها دیالوگ قابل انتقال نیست.درس مهمقبل از اینکه بازیگر را وارد صحنه کنی، چند ثانیه به قاب خالی نگاه کن.از خودت بپرس:«اگر شخصیت وارد این تصویر شود، خطوط، نور و معماری محیط نگاه مخاطب را به سمت او هدایت می‌کنند یا حواس او را پرت می‌کنند؟»یک کارگردان حرفه‌ای فقط بازیگر را هدایت نمی‌کند؛ نگاه مخاطب را هم هدایت می‌کند.🎯 تمرین یک راهرو، خیابان، پل یا اتاقی پیدا کن که خطوط مستقیم و واضح داشته باشد.از یک شخصیت بخواه در سه موقعیت مختلف بایستد:- دقیقاً در مرکز قاب.- در یک‌سوم سمت راست قاب.- در یک‌سوم سمت چپ قاب.بدون تغییر نور یا لنز، از هر سه حالت عکس یا فیلم بگیر.بعد تصاویر را کنار هم قرار بده و از چند نفر بپرس:«در کدام تصویر، نگاهت سریع‌تر به شخصیت جلب شد؟»اگر بیشتر افراد تصویر اول را انتخاب کردند، یعنی متوجه شده‌ای که چگونه هندسه تصویر می‌تواند نگاه مخاطب را کنترل کند؛ همان اصلی که استنلی کوبریک سال‌ها از آن استفاده می‌کرد.🎬 جلسه بعد:آلفرد هیچکاک ؛ کارگردانی که به او لقب «استاد تعلیق» داده‌اند. با بررسی فیلم‌های Psycho (روانی) ، Rear Window (پنجره عقبی) و Vertigo (سرگیجه) یاد می‌گیریم چگونه اطلاعات را طوری به مخاطب بدهیم که تنش، لحظه‌به‌لحظه بیشتر شود؛ حتی اگر اتفاق مهمی هنوز رخ نداده باشد.@Educationdirector