🎬 جلسه نوزدهم: اورسن ولز و قدرتِ عمق میدان (Deep Focus)اگر فقط قرار باشد یک فیلم را به دانشجویان سی

🎬 جلسه نوزدهم: اورسن ولز و قدرتِ عمق میدان (Deep Focus)اگر فقط قرار باشد یک فیلم را به دانشجویان سینما معرفی کنیم که نگاهشان به قاب‌بندی را تغییر دهد، آن فیلم بدون شک Citizen Kane است.فیلم همشهری کیناین فیلم فقط به خاطر داستانش مشهور نشد.بخش بزرگی از شهرت آن، به خاطر انقلابی بود که در شیوه فیلمبرداری و کارگردانی ایجاد کرد.یکی از مهم‌ترین تکنیک‌هایی که اورسن ولز به شکلی خلاقانه از آن استفاده کرد، عمق میدان یا Deep Focus بود.در این روش، فقط سوژه اصلی واضح نیست.پیش‌زمینه، میان‌زمینه و پس‌زمینه، همگی تا حد زیادی در فوکوس هستند.یعنی تماشاگر مجبور نیست فقط به جایی نگاه کند که کارگردان مشخص کرده است.او می‌تواند خودش انتخاب کند.در بسیاری از فیلم‌ها، وقتی بازیگر جلو صحبت می‌کند، پس‌زمینه کاملاً محو است.این انتخاب گاهی درست است.اما ولز نشان داد که اگر همه لایه‌های تصویر واضح باشند، می‌توان چند داستان را هم‌زمان داخل یک قاب تعریف کرد.در صحنه‌ای معروف وجود دارد که کودکی در دوردست، پشت پنجره مشغول بازی است؛ در حالی که در داخل اتاق، بزرگ‌ترها درباره آینده او تصمیم می‌گیرند.هر دو اتفاق هم‌زمان و واضح دیده می‌شوند.اگر پس‌زمینه محو بود، بخش مهمی از معنای صحنه از بین می‌رفت.ولز یک درس مهم به سینما داد:قاب فقط محل قرار گرفتن بازیگر نیست؛ فضایی است که اطلاعات در آن توزیع می‌شود.گاهی مهم‌ترین اتفاق صحنه، اصلاً در مرکز تصویر نیست.یکی دیگر از ویژگی‌های سبک او، استفاده از زاویه‌های پایین دوربین بود.او بارها دوربین را نزدیک زمین قرار می‌داد تا شخصیت‌ها بزرگ‌تر، قدرتمندتر یا حتی تهدیدکننده‌تر به نظر برسند.اما این کار را فقط برای زیبایی انجام نمی‌داد.هر زاویه، دلیل روایی داشت.درس مهمقبل از اینکه دیافراگم را کاملاً باز کنی و پس‌زمینه را محو کنی، از خودت بپرس:«آیا پس‌زمینه چیزی برای گفتن دارد؟»اگر جواب مثبت است، شاید بهتر باشد اجازه بدهی آن هم دیده شود.گاهی محیط، به اندازه بازیگر اهمیت دارد.🎯 تمرین یک صحنه طراحی کن که در آن، دو اتفاق هم‌زمان رخ دهد.مثلاً:- در پیش‌زمینه، شخصی در حال صحبت کردن باشد.- در پس‌زمینه، فرد دیگری کاری انجام دهد که به داستان مربوط است.حالا سعی کن قاب را طوری بچینی که هر دو اتفاق قابل‌دیدن باشند.بعد فیلم را به یک نفر نشان بده و از او بپرس:«اول به کدام بخش تصویر نگاه کردی؟»اگر هر مخاطب پاسخ متفاوتی داد، یعنی قاب تو ظرفیت کشف دارد؛ دقیقاً همان چیزی که اورسن ولز به دنبالش بود.🎬 جلسه بعد:کارگردانی که با سادگی، مقیاس و سکوت، تصاویری خلق می‌کند که سال‌ها در ذهن تماشاگر می‌مانند. یاد می‌گیریم چگونه از فضای خالی، معماری و اندازه سوژه‌ها برای انتقال احساس استفاده کنیم، بدون اینکه حتی یک دیالوگ اضافه بنویسیم.@Educationdirector