🎬 جلسه چهل‌وچهارم: دنی ویلنوو؛ وقتی عظمتِ فضا، شخصیت را کوچک می‌کندتا اینجا یاد گرفتیم با نور، میزا

🎬 جلسه چهل‌وچهارم: دنی ویلنوو؛ وقتی عظمتِ فضا، شخصیت را کوچک می‌کندتا اینجا یاد گرفتیم با نور، میزانسن، حرکت دوربین، زمان و رنگ، احساس بسازیم.اما امروز می‌خواهیم درباره چیزی صحبت کنیم که خیلی وقت‌ها نادیده گرفته می‌شود:اندازه.اینکه شخصیت تو در مقابل محیط چقدر بزرگ یا کوچک دیده شود، می‌تواند به‌تنهایی درباره وضعیت او حرف بزند.دنی ویلنوو یکی از استادان استفاده از همین اصل است.یک انسان کوچک در یک جهان بزرگفرض کن یک شخصیت را از نزدیک فیلمبرداری کنی.صورتش را می‌بینیم.احساسش را می‌فهمیم.اما حالا همان شخصیت را در یک فضای بسیار عظیم قرار بده.یک سالن خالی.یک بیابان.یک ساختمان غول‌پیکر.یک خیابان بی‌انتها.ناگهان شخصیت دیگر مرکز مطلق تصویر نیست.محیط شروع می‌کند به بلعیدن او.این همان چیزی است که ویلنوو بارها در فیلم‌هایش استفاده می‌کند.Arrival؛ انسان در برابر ناشناختهدر فیلم Arrival (ورود)، ویلنوو از فضاهای عظیم و کنترل‌شده برای ایجاد احساس ناشناخته بودن استفاده می‌کند.وقتی انسان‌ها در مقابل موجودات بیگانه قرار می‌گیرند، طراحی فضا باعث می‌شود احساس کنیم با چیزی روبه‌رو هستیم که ابعاد و قدرتش از درک معمول انسان بزرگ‌تر است.ویلنوو لازم نیست دائماً بگوید:«این موجودات بسیار قدرتمند و ناشناخته‌اند.»اندازه فضا این مفهوم را منتقل می‌کند.Blade Runner 2049؛ تنهایی در مقیاس شهریدر Blade Runner 2049 (بلید رانر ۲۰۴۹)، شخصیت‌ها اغلب در محیط‌هایی قرار می‌گیرند که نسبت به آن‌ها بسیار بزرگ‌تر هستند.ساختمان‌های عظیم، خیابان‌های وسیع، فضاهای صنعتی و معماری سرد.این جهان فقط آینده‌نگرانه نیست.احساس تنهایی شخصیت را هم بزرگ‌تر می‌کند.شخصیت در چنین محیطی حتی وقتی تنها نیست، می‌تواند احساس تنهایی کند.Dune؛ انسان در برابر طبیعتدر Dune (تل‌ماسه)، این تکنیک به شکل دیگری استفاده می‌شود.اینجا با بیابان‌های عظیم روبه‌رو هستیم.انسان در برابر چیزی قرار گرفته که نمی‌تواند کنترلش کند.شن، باد، فاصله و عظمت محیط، مقیاس جهان داستان را به مخاطب منتقل می‌کنند.یک انسان در نمای نزدیک، فقط یک انسان است.اما همان انسان در میان یک بیابان عظیم، تبدیل به نقطه‌ای کوچک در یک جهان بی‌رحم می‌شود.این فقط برای فیلم‌های علمی‌تخیلی نیستاین تکنیک را لازم نیست با لوکیشن‌های چند میلیون دلاری اجرا کنی.یک کوچه معمولی هم می‌تواند همین کار را انجام دهد.فرض کن شخصیتت در یک مشکل بزرگ گرفتار شده است.اگر او را با کلوزآپ نشان بدهی، مخاطب بیشتر با احساسات او ارتباط می‌گیرد.اما اگر او را در انتهای یک کوچه طولانی قرار بدهی و بخش بزرگی از تصویر را به فضای خالی اختصاص دهی، احساس دیگری ایجاد می‌شود:تنهایی.پس اندازه شخصیت در قاب، بخشی از روایت است.فضای خالی؛ چیزی که در تصویر نیست اما دیده می‌شودیکی از تکنیک‌های مهم در این نوع قاب‌بندی، استفاده از Negative Space یا «فضای منفی» است.یعنی بخشی از قاب را عمداً خالی می‌گذاری.مثلاً شخصیت در سمت چپ تصویر ایستاده و سمت راست تقریباً کاملاً خالی است.این فضای خالی می‌تواند حس انتظار، تهدید، تنهایی یا ناشناخته بودن ایجاد کند.اما یک نکته مهم:فضای خالی نباید فقط برای زیباتر شدن عکس باشد.باید بپرسی:«این فضای خالی چه چیزی را به مخاطب القا می‌کند؟»یک تکنیک بسیار کاربردیاگر شخصیت در حال فرار از چیزی است، همیشه لازم نیست چیزی را پشت سر او نشان بدهی.گاهی می‌توانی فضای خالی بزرگی پشت سرش قرار بدهی.مخاطب ناخودآگاه احساس می‌کند:«چیزی ممکن است از آن قسمت وارد قاب شود.»در واقع، تو از چیزی که وجود ندارد برای ایجاد تنش استفاده کرده‌ای.این یکی از جذاب‌ترین کاربردهای فضای منفی است.درس کلیدی امروزوقتی شخصیت را کوچک می‌کنی، لزوماً اهمیت او را کم نمی‌کنی.گاهی دقیقاً برعکس است.کوچک نشان دادن انسان می‌تواند بزرگی مشکل او را نشان دهد.پس قبل از انتخاب اندازه نما، یک سؤال دیگر هم به سؤال‌های قبلی اضافه کن:«این شخصیت باید در برابر این دنیا چقدر کوچک یا بزرگ احساس شود؟»بعد اندازه قاب را انتخاب کن.🎯 تمرین یک لوکیشن ساده انتخاب کن؛ حتی یک کوچه، پارکینگ، پشت‌بام یا خیابان خلوت.یک بازیگر را در سه اندازه مختلف فیلمبرداری کن:نسخه اول:کلوزآپ؛ فقط صورت و بخشی از بدن دیده شود.نسخه دوم:مدیوم شات؛ شخصیت و بخشی از محیط دیده شود.نسخه سوم:لانگ‌شات بسیار باز؛ شخصیت بخش بسیار کوچکی از قاب باشد و محیط غالب تصویر را تشکیل دهد.بازیگر در هر سه نسخه دقیقاً یک رفتار یکسان داشته باشد.بعد سه نسخه را پشت سر هم ببین.از چند نفر بپرس:«در کدام نسخه شخصیت تنهاتر، ضعیف‌تر یا گرفتارتر به نظر می‌رسید؟»حالا یک مرحله سخت‌تر:💢ادامه در کامنت💢