📰 پرواز ناتمام یک رویا؛ قصه‌ی تلخ «پارسا ابیضی»، دانشجوی جاویدنام رشته دامپزشکی​در میان هیاهوی زندگ

📰 پرواز ناتمام یک رویا؛ قصه‌ی تلخ «پارسا ابیضی»، دانشجوی جاویدنام رشته دامپزشکی​در میان هیاهوی زندگی و آرزوهای نرسیده، گاهی قصه‌هایی رقم می‌خورد که تا همواره بر دل‌ها سنگینی می‌کند؛ قصه‌ی جوانی اهل لنگرود، با قلبی لبریز از مهربانی و چشمانی که به آینده‌ای روشن دوخته شده بود.​پارسا ابیضی، متولد سال ۱۳۸۴، جوانی بود که عشق به حیوانات و درمان آن‌ها در تمام وجودش موج می‌زد. او که نزد پدرش در «کلینیک دکتر ابیضی» در شهر لنگرود مشتاقانه کار می‌کرد و مهارت می‌آموخت، تنها یک آرزوی بزرگ در سر داشت: رسیدن به جامه‌ی مقدس دامپزشکی. در میان دست‌نوشته‌های به‌جامانده از او، جملاتی صمیمی و پر از امید به چشم می‌خورد که در آن‌ها آرزویش را برای تبدیل به یک دامپزشک و درمانگری شایسته، نگاشته بود.​​در تاریخ ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، درست در روز شلوغ و پررفت‌وآمد پنجشنبه‌بازار، فاجعه‌ای رقم خورد که زندگی این خانواده و جاده‌ی آرزوهای پارسا را به یک‌باره تاریک ساخت. پارسا در کنار پدرش ایستاده بود؛ همان پدری که الگوی مسیرش بود و گام‌به‌گام همراهی‌اش می‌کرد. پس از فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، غوغایی در ایران به پا شد و مردم به امید آزادی به پا خاستند. پارسا و پدرش آن روز در اعتراضات بازار آستانه اشرفیه حضور داشتند، اعتراضاتی که به دست جنایتکاران جمهوری اسلامی به خون کشیده شد. شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در حالی که پارسا مشغول کمک به زخمی‌ها بود، گلوله‌ای از لوله تفنگ تروریست‌های جمهوری اسلامی شلیک شد و پیکر جوان و پرامید او را هدف قرار داد.​«او نه فقط یک پسر، که همراه و دستیار مهربان پدرش در کلینیک بود؛ جوانی که پاکی و مهربانی‌اش زبان‌زد هر کسی بود که او را از نزدیک می‌شناخت.»​​پیکر بی‌جان پارسا، همان شبانه به لنگرود منتقل و در خاک مادری‌اش به خاک سپرده شد. سکوتِ آن شبِ تلخ در لنگرود، گواهی بود بر آرزویی که پیش از شکفتن پرپر شد و دستیار جوانی که دیگر هرگز به کلینیک پدر بازنخواهد گشت.​امروز از پارسا ابیضی، خاطره‌ی لبخندهای مهربانش، کلینیکی که صدای گام‌هایش در آن پیچیده و دست‌نوشته‌ای ماندگار به یادگار مانده است؛ دست‌نوشته‌ای که رویایش را گواهی می‌دهد و یادش را برای همیشه در دل ایرانیان آزاده زنده نگه می‌دارد.📰 www.AutNews.org📱@AutNews_org📱@AutNews_org📱 @EEAUT