تاملی بر قیمتها و دستمزدها و نرخ ارزهفته گذشته یک جفت کفش برای خودم خریدم. در همان سطح کیفی که شاید ۲۰ یا ۲۵ سال است خرید می کنم. قیمت این کفش ۳میلیون تومان بود تقریباً ۵۰۰ هزار تومان بیشتر از پارسال. قیمت دلاری این کفش حدود ۱۷.۲ دلار در می آید. یادم می آید، در دوران ریاست جمهوری احمدی نژاد، و قبل از آنکه بحران تحریم ها تشدید شود، من چنین کفش هایی را بین ۴۰ تا ۱۲۰ هزار تومان می خریدم. با توجه به اینکه نرخ ارز (دلار آمریکا) در آن زمان بین ۸۰۰ تا ۹۵۰ تومان بود، یعنی به طور متوسط قیمت هر جفت کفش از ۴۷ دلار تا ۱۲۶ دلار افزایش قیمت داشته است و قیمت متوسط حدود ۸۵ دلار بوده است. دقیقاً ۵ برابر نرخ فعلی؟!! 🤔😱این یک سیگنال است که در ایران یک جفت کفش با قیمت یک پنجم هم قابل تولید و فروش است و همچنان سودآور است. اما چرا در آن مقطع قیمتها آن قدر بالا بود؟!این یک واقعیت است که فرهنگ غلطی بین مردم ایران رایج شده است که سطح درآمد و دستمزد و سود و رفاه خود را بسیار بسیار بیشتر از آنکه به کمیت و کیفیت کار خود گره بزنند به میزان موجودی منابع طبیعی و درآمد مربوطه مرتبط می دانند. در حالی که بخش های مهمی از منابع طبیعی از جمله نفت و گاز و معادن طبق قانون در اختیار دولت قرار گرفته است تا آن را در جهت تسهیل و توسعه خدمات و زیرساختهای عمومی و سرمایه گذاری های توسعه ای هزینه نماید اما فرهنگ جامعه به ویژه بخش خصوصی و غیر دولتی به سمتی گرایش یافته است که به دنبال سهم حداکثری از این منابع است. کالایی مثل کفش یک استثنا نیست، بلکه یک نمونه است که قابل تعمیم به کل اقتصاد و جامعه است. برای همین است که بهبود در درآمد های ارزی دولت نیز نه بهبود خاصی در رفاه مردم و به ویژه کارکنان دولت حاصل می کند و نه قادر است اثربخشی خاصی در توسعه زیرساختها و زیربناها داشته باشد. https://t.me/eghtesadherfei