این روزها فاصله‌ی دست و ذهنم چیزی‌ست شبیه به فاصله‌ی زمین با سیاه چاله‌‌ای خاموش بر لبه‌ی کهکشانی دو

این روزها فاصله‌ی دست و ذهنم چیزی‌ست شبیه به فاصله‌ی زمین با سیاه چاله‌‌ای خاموش بر لبه‌ی کهکشانی دوراین غزل هم هیچ نیست مگر سطری از رنج‌نامه‌ی مشترک ماالا ای گروه شکم‌سیرهاته ِ دیگ خورده‌ست کف‌گیر‌هابه خون شهیدان، دمی زندگینیَرزد به اینگونه تحقیرها مکن تکیه ای چشم ظاهرپرست به جمعیت ِتحت ِتاثیرهاجهان تا بخواهی به خود دیده استکران تا کران بانگ تکبیرهاندیدی به یک چشم بر هم زدن به هم‌ می‌خور‌د خواب زنجیرها؟ سپر دادم اما نخواهم گرفت امان‌نامه‌ از دست شمشیرهابرادر تفنگ‌،آب‌پاشت کجاست؟ من عادت ندارم به این تیرها شییه خودم سالها مرده‌استامیدی که بستم به تغییرهامرا کشت آنچه تو را بیمه کردمیان من و توست توفیرها خودت چشم داری ببین و نپرسچه حاصل از این شرح و تفسیرهاولی روزگاری به هم می رسیمپس از آخرین زنگ آژیرهااحسان افشاری@ehsan_afshari