پاییز نود و دو کوچه‌ی کناری فرهنگسرای آیه اکباتان با علیرضا آذر مشغول گفتن و شنیدنیم. علیرضا با مهر و بزرگواری به من پیشنهاد میدهد شعری بنویسیم و دوتایی دکلمه کنیم هر کدام جدا در خلوت روی وزنی که من پیشنهاد کرده‌ام شروع میکنیم به نوشتن.امیر سلطانی هم همزمان موسیقی‌ کار را می سازد . غروب یکی از روزهای بهمن همان سال با علیرضا به استودیوی محمدرضا نیکفر می‌رویم و یک‌ نفس و بی هیچ برداشت دوباره ای دکلمه اش میکنیم چند روز بعد کار منتشر می شود و به شکل غافلگیرکننده‌ای مورد توجه قرار میگیرد. بیتی از این شعر نبود که در فضای فیس بوک آن سالها برایش خوشنویسی نکنند و کاور نسازند . سالها از انتشار این دکلمه گذشته است و این شعر با تمام عیب و هنرش به نوستالژی یک نسل از مخاطبان شعر تبدیل شده استhttps://youtu.be/hRxlb6In9TQ?si=1ukNpGjPtVGRcTs9