قدیم‌ترها در آن خانه‌ی کوچک اما روشن , وقتی دیواری ترک می خورد پوستر خواننده یا تصویر منظره‌ای را رو

قدیم‌ترها در آن خانه‌ی کوچک اما روشن , وقتی دیواری ترک می خورد پوستر خواننده یا تصویر منظره‌ای را روی آن می چسباندیم و کم کم فراموش می کردیم آن پشت, ترک ها دارند یکدیگر را تا مرز ویرانی تعقیب می‌کنند.پوسترها باد میکرد, می افتاد, کهنه می شد اما ترک ها در سکوت ویرانگر خود به مسیرشان ادامه می دادند. روزی پدر تصمیم گرفت خانه را به دست بنا و نقاش بسپارد و تعمیرش کند .از آن پس دیگر احتیاجی به پوسترها نبود.امروز آن تصویر قدیمی, معنادارتر از همیشه از پیش چشمم گذشت .هیچ یک از ما نمی‌خواستیم شاهد چنین تراژدی عظیمی باشیم. هیچ یک از ما نمی‌خواستیم دادخواهی‌مان بدل به این ترومای دسته جمعی شود. و این گناه هیچ یک از ما نیست گناه کسانی‌ست که سالهای سال، تک تکِ ترک های دیوار خانه‌ را با پوسترهای دروغین پوشاندند، بی آنکه بیندیشند که آن ترک‌های کوچک به چه شکاف‌های هولناکی خواهد انجامید...شما اجاره نشین‌های بدی بودید و این خانه را به چنین روزگار غم‌انگیزی نشاندید.روزگاری که به آدمیزاد بیش از حس شهروند بودن , حس بازمانده بودن می دهد.من شرمسارم از این بازماندگی . از دم و بازدمی که در این صبح ملال‌انگیز دارد خفه ام می کند.نقطه سر سطرسوگوار و امیدوار احسان افشاری