سخت‌ترین آن، شب نیمه‌شعبان بود. اولین‌روزهای دانشگاه را آنطور شروع کرده بودم، جشنوارهٔ تئاتری که کلی برایش تمرین کرده بودم را از دست داده بودم. پسری که دوستش داشتم می‌خواست به خواستگاریم بیاید اما در آن‌شرایط نمی‌شد ولی دیگر فکر نمی‌کردم نیمه‌شعبان هم توی بیمارستان زندانی باشم. راستش هرگز باور نمی‌کردم زمانی‌که بیشتر مردم شادند کسی در حال رنج‌کشیدن باشد. مثلاً باور نمی‌کردم کسی شب عروسی‌اش دندان‌درد بگیرد یا وقتی بلیت هواپیما دارد، بچه‌اش تب کند. کسی عید نوروز بمیرد و عده‌ای در عزایش باشند. گمان می‌کردم کائنات براساس الگوی عمومی و برنامهٔ آدم‌ها حرکت می‌کنند. آن‌شب از پنجرهٔ بیمارستان، چراغانی‌ها را تماشا می‌کردم و صدای بوق‌بوق ماشین‌هایی که پیوندشان را به شادی میلاد حجت آخر، گره زده بودند می‌شنیدم و آه می‌کشیدم...ــــتجربهٔ عجیب و خواندنی سمیه جمالی از یکی از شب‌های نیمه‌شعبانش را در صفحات پروندهٔ «مهدی موعود» این شماره حتماً بخوانید...•📽: حسین اسماعیلی🎙: علیرضا مجمع‌الصنایع•‏@Kheimeh_Mag