تقدیم به مهندسینِ امروز ایران که هنوز زنده هستند؛ روزِ اجبار و ایستادگی…جشن روز مهندس در ایران، در ۵ اسفند، روز تولد خواجه‌نصیرالدین طوسی، به‌نوعی تبدیل شده است به یادمان؛یادمان برای چه کسی که باید راه‌حل می‌ساخت، اما در برابر راه‌حل‌های نابخردانه، زنجیر شد.ما مهندس را کسی می‌دانستیم که با منطق، طبیعت را تسخیر می‌کند.امروز، بزرگترین مسئله‌ی ما مهندسی نیست؛ بزرگترین مسئله تفکر دیکتاتوری است که با دست خود، سرمایه‌های ملی را به خاک و خون می‌کشد و بی‌رحمانه جوانان وطن را کشتار می‌کند.مهندس بودن، نه یک تیپ، نه یک میز شیک، بلکه تلاشی برای حفظ انسانیت در سیستم‌های غیرانسانی است.چگونه می‌توانیم روز مهندس را جشن بگیریم، در حالی که هر روز شاهدیم جوان‌ترین، باهوش‌ترین و خلاق‌ترین مهندسان، نخبگان و هنرمندان، یا در صف مهاجرتند یا در سیاهچال‌ها یا در کیسه های سیاه در حیاط کهریزک در انتظار پدر و مادر ....مسئولیت من، و تمام همکاران سخت‌کوشم، دو چندان است. شما دوستان که استاد یافتن راه‌حل هستید، باید در برابر این راه‌حل‌های نابودگر، راه‌حلِ مقاومت و ایستادگی را مهندسی کنید.اگر نسل بعد به ما نگاه کرد، باید بفهمد که ما فقط بلد نبودیم برنامه نویسی کنیم؛ بلد بودیم شرافت را هم به مدار وصل کنیم.روز مهندس مُبارک… به امید روزی که جشن گرفتن این روز، به معنای واقعی، بدون سایه‌ی ترس و اندوه باشد. ما دانش و محبت را به اشتراک می‌گذاریم، حتی اگر آن‌ها تنها نفرت و اجبار را بلد باشند.