سال‌ها طول کشید تا بفهمم مسئله فقط یک حاکم یا یک نام نیست؛مسئله خودِ «قدرت» است.قدرت، هر جامه‌ای که بپوشد، پیش از هر چیز به دوام خویش می‌اندیشد.این نه بدبینی است و نه افسانه‌ی توطئه؛این خصلتِ سازوکارهایی است که برای ماندن ساخته می‌شوند.هر نظمی که بر بقای خود بنا شود، دیر یا زود می‌آموزدکه انسان‌ها را نه به عنوان غایت،بلکه به عنوان وسیله ببیند.شاید ریشه‌اش در ترس کهن ما باشد؛در هراسِ بی‌پناهی.ما از ناامنی می‌گریزیمو ذهن‌مان دوست دارد باور کند جایی دستی هستکه از بالا مراقب ماست.اما تجربه، آرام و بی‌هیاهو،روایت دیگری برایم نوشت.فهمیدم جامعه از رأس‌ها ساخته نمی‌شود،از پیوندها ساخته می‌شود.از اعتمادهای کوچک،از لحظه‌هایی که آدم‌ها به جای ترسیدن از هم،دست یکدیگر را می‌گیرند.جامعه آن‌جا قد می‌کشدکه انسان‌ها انسان بودنشان را به سیاست واگذار نکنند؛که اخلاق را به نهادها نسپارندو مسئولیتِ دل‌هایشان را خود به دوش بکشند.آن‌گاه دانستم سرمایه‌ی یک سرزمیننه در شعارهای بلند استو نه در هیبتِ اسلحه‌ها؛سرمایه‌ی واقعی، کیفیتِ جان‌هایی استکه در آن نفس می‌کشند.اینکه چقدر می‌توانیم بی‌تحقیر سخن بگوییم،چقدر می‌توانیم لرزشِ ضعفِ یکدیگر را تاب بیاوریم،چقدر می‌توانیم با همه‌ی فاصله‌هاباز کنار هم بمانیم.شاید به همین دلیل است که راهِ تغییر همیشه فریاد نیست.گاه تغییر، ماندن است.گاه تغییر، ساختنِ آرامِ رابطه‌هاست.گاه مقاومت یعنی همین که نگذاریجهان، تو را به تصویرِ خویش بدل کند.من هنوز باور دارم اگر روزی جامعه‌ای روشن‌تر داشته باشیم،نه از دلِ قهرمانانِ سیاسی،بلکه از دلِ انسان‌هایی برخواهد خاستکه آموخته‌اند به یکدیگر ایمان بیاورند،و رشدِ هم را بخواهند و هر یک قهرمان جهان خویش باشند .شاید آغازِ تغییر همین‌جا باشد:در تصمیمی ساده اما دشوار، اینکه انسان بمانیم،حتی وقتی قدرت،انسانیت را به فراموشی سپرده است..اسفند ۱۴۰۴#لیلا_درخش@Leila_derakhsh