🔅 ای دلار آتش‌به‌اختیار، کمی آهسته‌تر!دلار رسید به ۲۲۲ هزار تومان.ای دلار نازنین،چرا این‌قدر برای ر

🔅 ای دلار آتش‌به‌اختیار، کمی آهسته‌تر!دلار رسید به ۲۲۲ هزار تومان.ای دلار نازنین،چرا این‌قدر برای رشد عجله داری؟مگر تو همسخنگوی تندروهای داخلی شده‌ای؟آنها یک تفاهم را به محاق می‌برند،تو یک‌شبه قیمت‌ها را به آسمان می‌بری!آنها می‌گویند:مذاکره نکنید، کوتاه نیایید، امتیاز ندهید،هیچ تفاهمی به صلاح نیست!تو هم ظاهراً می‌گویی:خیالتان راحت،من هزینه‌اش را از جیب مردم درمی‌آورم!چه هماهنگی عجیبی!یکی با شعار و بی‌تأملیمیز مذاکره را به هم می‌زند،دیگری با جهش قیمتسفره مردم را.یکی فکر می‌کندهرچه تندتر برویم، انقلابی‌تریم،دیگری هم خیال می‌کندهرچه بالاتر برود، لابد موفق‌تر است!غافل از اینکهتندروی در سیاست خارجی،بی‌تدبیری در سیاست داخلیو بی‌اعتنایی به معیشت مردم،سه ضلع یک مثلث‌اند،و حاصل هر سههمین ۲۲۲ هزار تومان است.عده‌ای تصمیم می‌گیرند،دولت گرفتار محدودیت می‌شود،و مردم صورت‌حساب را می‌پردازند.البته دولت هم نمی‌تواندخود را کاملاً از این ماجرا کنار بکشد.در صداقت رئیس دولتشاید تردیدی نباشد،اما صداقت به‌تنهایی کافی نیست.مردم به صداقت رأی ندادند که فقطسخنان صادقانه بشنوند،به امید تغییر رأی دادند.می‌دانستند رئیس دولتعلی‌الاصول حرف آخر رادر همه مسائل نمی‌زنداما رئیس دولت اگر اختیار کامل ندارد،حداقل باید صدای مطالبه مردم باشد،اگر نمی‌تواند همه موانع را بردارد،باید برای برداشتن آنهاتا آخرین حد توانش تلاش کند،و اگر راهی بسته شد،باید صریح و شفافبه مردم بگوید چه کسیو با چه تصمیمیآن راه را بسته است.اگر دیگران نگذاشتند،مردم حق دارند بدانند چه کسانی نگذاشتند.اگر دولت نتوانست،حق دارند بدانند چرا نتوانست.و اگر می‌توانست و نکرد،حق دارند بپرسند چرا نکرد.زیرا در نهایتبرای مردم مهم نیستچه کسی پشت درِ مذاکره ایستاده بود،مردم فقط قبضِ تصمیمات رادر جیب خود احساس می‌کنند.پس ای دلار خودسر،آتش‌به‌اختیار نباش!اصلاً گیرم عده‌ای تصمیم گرفته‌اندهر روز یک قدم از عقل و تدبیر دورتر شوند،تو چرا بایداز جیب مردم به استقبال این تصمیم‌ها بروی؟۵۰ هزار تومان شدی،گفتیم موقتی است.۱۰۰ هزار تومان شدی،گفتیم شاید برگردد.۱۵۰ هزار تومان شدی،گفتند روانی است.۲۰۰ هزار تومان شدی،دیگر کسی نمی‌دانستکدام‌یک روانی است،بازار، سیاست،یا اوضاع مملکت!حالا ۲۲۲ هزار تومان شده‌ایو هنوز هم می‌تازی.اما سؤال اینجاست:اگر قرار بود هر تفاهمی رابا یک حرکت تندروانهبه محاق ببریم،پس صورت‌حسابش راچه کسی باید پرداخت کند؟آن کسی که پشت تریبوناز ایستادگی حرف می‌زند؟یا کارمندی کهبا حقوقش باید اجاره خانه بدهد؟کارگری کهباید هزینه خوراک خانواده‌اش را تأمین کند؟بازنشسته‌ای کههر ماه باید بین دارو و سایر مخارجش انتخاب کند؟کسبه‌ای کههر صبح با یک قیمت جدیدچشم باز می‌کند؟نه دلار جان،این مردمنه در تصمیم‌های پشت درهای بسته حضور داشته‌اند،نه به شعارهای تندروانه رأی داده‌اند،اما عجیب اینکههمیشه در پرداخت قبضِ تصمیمات دیگرانحاضر و آماده‌اند!تندروهای عزیز!اگر تفاهم را نمی‌خواهید،اگر مذاکره را نمی‌پسندید،اگر هر عقب‌نشینی را شکست می‌دانیدو هر مصالحه‌ای را خیانت تلقی می‌کنید،حداقل یک سؤال ساده را جواب بدهید:هزینه این تندرویِ افتخارآمیز راچه کسی می‌پردازد؟چون مردم سال‌هاست دارند می‌پردازند.با تورم،با کاهش قدرت خرید،با کوچک‌شدن سفره،با فرار سرمایه،با نااطمینانی،و حالا با دلار ۲۲۲ هزار تومانی.آقایان تندرو!کشورداری مسابقه دو نیست کههرکس تندتر دوید، برنده باشد.گاهی عاقلانه‌ترین کاراین است کهقبل از آنکه با افتخاردیوار را بشکنیم،کمی فکر کنیمشاید اصلاً درِ دیگری هم وجود داشته باشد!و ای دلار نازنین...اگر قرار است همچنانسخنگوی غیررسمی سیاست‌های تندروانه باشی،حداقل یک لطف بکن:کمی آهسته‌تر!مردم دیگرتوان دویدن پشت سرنه تو را دارند،نه تصمیم‌هایی را کهتو را این‌چنین می‌دوانند.✍ جلیل صحراییعضو هیات علمی دانشگاه رازی۱۲ شهریور ماه ۱۴۰۵💠 @emrozgharb 🌱