🌎 نگاهی به مشکلات فزاینده بزرگترین نهاد پرورشی کودکان و نوجوانان فرزند ناتنی آموزش و پرورش ! هیأت م

🌎 نگاهی به مشکلات فزاینده بزرگترین نهاد پرورشی کودکان و نوجوانان فرزند ناتنی آموزش و پرورش ! هیأت مدیره‌ای برای هیچ!انجام یک پژوهش میدانی از سوی یک مرکز مستقل - با رعایت امانت‌داری - و مصاحبه با مربیان و کارکنان این نهاد، عمق فاجعه‌ای که در این نهاد مؤثر فرهنگی در حال رخ دادن است را به تصویر خواهد کشید.مدیران آموزش و پرورش و کانون اگرچه ممکن است در برابر این گزاره، موضعگیری کرده و دست به دامن آمار و گزارش‌ها شوند اما واقعیت وجودی کانون و حرکت سریع آن به سمت نابودی و از دست دادن نیروهای باسابقه، خلاق و هنرمند و کاسته شدن روز افزون جایگاه ارزشمند کانون در جامعه فرهنگی هنری کشور و در میان کودکان، نوجوانان و خانواده‌ها چیزی نیست که با آمار ساختگی بتوان آن را پنهان کرد. کافی است سری به گروه‌های مجازی کارکنان و مربیان کانون در فضای مجازی بزنید و درد و دل‌ها و مشکلات انبوه آنان را ببینید و بشنوید.با تأسف باید گفت در نهادی که نام‌هایی چون وزیر علوم، وزیر اقتصاد، رئیس سازمان برنامه و بودجه، وزیر آموزش و پرورش و رئیس صدا و سیما (در ادوار مختلف با نام‌های مختلف) در مجمع عمومی آن دیده می‌شود هرگز اثری از «بودجه»، «اقتصاد»، «برنامه» و «رسانه» دیده نمی‌شود.مرغک کانون یا جوجه اردک زشت؟ کسی که نام این مسؤولان را در مجمع عمومی این نهاد آورده هدفش استفاده از توان و هم‌‎افزایی این وزارتخانه‌ها و نهادهای کلیدی در جهت ارتقای نهاد پرورشِ کودکان در این کشور بوده است. نگاهی که در آغاز جمهوری اسلامی نسبت به کانون پرورش فکری وجود داشته و امروز گویا با بی‌توجهی عجیب و مفرط مسؤولان، به طور کلی فراموش شده است. امروز حکایت «مرغک کانون» حکایت جوجه اردک زشتی است که هیچ کس او را دوست ندارد و توانایی‌های فراوانش را نمی‌بیند، در حالی که این قوی زیبا اگر رشد کند و پر و بال بگیرد، زیبایی پروازش را آسمان فرهنگ و هنر این سرزمین به نظاره خواهد نشست. امید کانونیان به مهربانی فرهنگی دولت مهمترین آفت‌ها و خطراتی که امروز این نهاد را تهدید می‌کند بی‌انگیزگی روزافزون کارکنان این سازمان فرهنگی به دلیل حقوق‌های ناچیز و عجیب پنج، شش میلیون تومانی، نبود بودجه و مشکلات اقتصادی و نیز ناتوانی مدیران آن است. کانون پرورش فکری امروز حتی برای تهیه ساده‌ترین اقلام و ملزومات مورد نیاز بچه‌ها در مراکز خود از قبیل کاغذ رنگی و مداد و مقوا و ... دچار مشکل است.دولت سیزدهم که شعار اقدامات جهادی را سرلوحه کار خود دارد، اگر دوست دارد در حوزه فرهنگِ این سرزمین و خدمت فرهنگی به کودکان و آینده‌سازان آن قدمی بردارد، باید بداند که اکنون وقت آن است! باید با یک تحقیق و بررسی جدی درباره شرایط امروز کانون پرورش فکری و نیازها و اقتضائات آن، جایگاه شایسته این نهاد را در سپهر فرهنگ و تربیت کشور به آن اعطا کرده با در نظر گرفتن اعتبار مناسب، یک بار برای همیشه جایگاه واقعی این نهاد را با الحاق آن به بدنه دولت و برخورداری از ردیف بودجه مشخص، تعیین کند و روح نشاط و انگیزه و توان کار شایسته فرهنگی را به کارکنان زحمتکش و البته محروم این نهاد برگرداند. کانون، فقیرتر و نحیف‌تر از همیشه چشم به راه اقدامات سازنده مسؤولان دلسوز است.نگاهی به مشکلات فزاینده بزرگترین نهاد پرورشی کودکان و نوجوانان فرزند ناتنی آموزش و پرورش !اثرگذارترین نهادهای فرهنگی و تربیتی در سالهای پس از انقلاب اسلامی در غیاب نهادهای مستقل پرورشی و تربیتی بوده است. گواه این مدعا، خروجی انبوه کانون پرورش فکری، هم در تربیت هنرمندان و چهره‌های هنری و فرهنگی و هم در حوزه محتواهای انبوه تولید شده در قالب کتاب، فیلم، انیمشین، تئاتر و… است.به درستی باید گفت و پذیرفت که در سالهای متمادی پس از انقلاب اسلامی، این نهاد به تنهایی بار تربیت هنری دانش آموزان و در موارد بسیار، تربیت فرهنگی آن‌ها را در کنار آموزش و پرورش، به دوش کشیده است و همواره مربیان این نهاد فرهنگی هنری، در کنار معلمان آموزش و پرورش البته بدون داشتن مزایای آن‌ها، کار تربیت هنری فرزندان این سرزمین را عهده‌دار بوده اند. هر 15هزار دانش‌آموز؛ یک مرکز کانون پرورش فکریسوگمندانه باید به این درد بزرگ اشاره کرد که در کشور ما «فرهنگ» همواره در درجه آخر توجه مسؤولان بوده و «کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان» یک مصداق عینی برای این قضیه است. البته نهاد «آموزش و پرورش» هم مصداقی است که برابر چشم همه ماست اما کانون پرورش فکری، کمتر دیده شده است. جالب است بدانیم برای ۱۵ میلیون دانش آموز ایرانی نزدیک به ۱۰۰۰ مرکز کانون پرورش فکری در کشور داریم که البته بیشتر این مراکز هم در شهرهای بزرگ به خصوص تهران و مراکز استان‌ها تأسیس شده است. بخش ۲ http://t.me/enakaas