🌎 نگاهی به مشکلات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان مثلاً در دو کلان شهر مشهد و اصفهان که هر کدام بیش از ۳ میلیون نفر جمعیت دارند به ترتیب ۱۳ و ۱۵ مرکز کانون وجود دارد. این یعنی اینکه به ازای هر ۱۵۰۰۰ دانش آموز ایرانی، در خوش بینانه‌ترین حالت، یک مرکز کانون پرورش فکری با میانگین تقریبی ۲ تا ۳ مربی داریم! البته در نظر بگیرید که در بسیاری مناطق دور افتاده یا شهرهای کوچک این نسبت از این هم نگران کننده‌تر است و به یک مرکز با یک مربی، به ازای هر ۵۰ تا ۷۰ هزار دانش آموز می‌رسد و در بسیاری از شهرستان‌های کوچک با جمعیت کمتر از ۵۰ هزار نفر، هیچ مرکز کانون پرورش فکری وجود ندارد. اگرچه کانون تلاش کرده است با شیوه‌هایی مانند مراکز پُستی و سیار روستایی این ضعف را جبران کند که بابت این کار بزرگ هم باید به این نهاد کوچک، دستمریزاد گفت.در حال حاضر حتی در شهرهای بزرگ نیز به دلیل کمبود شدید مراکز کانون، دسترسی دانش آموزان و خانواده‌ها به این مراکز بسیار دشوار و در واقع به صورت محلی است. یعنی هر مرکز کانون، تنها محلات اطراف خود را پوشش می‌دهد در حالی که باید در هر محله و به ازای هر 10 مسجد، یک مرکز فرهنگی کانون پرورش فکری داشته باشیم. همین نهاد کوچک اما فعال و پویا که همواره کارهای خلاق و هنری‌اش مورد توجه و الگوبرداری دیگران از جمله آموزش و پرورش بوده است، در دهه‌های گذشته آثار ارزشمند داخلی و بین المللی تولید کرده و جوایز مختلفی را در حوزه‌های مختلف کشوری و جهانی کسب کرده است. متأسفانه امروز و پس از ۵۷ سال از تأسیس این نهاد فرهنگی هنری، می‌بینیم کانون پرورش فکری نه تنها رشد متوازن و متناسب با نیازهای فزاینده کودکان و نوجوانان این سرزمین را نداشته بلکه سال به سال با کاهش بودجه و ضعف و کاستی در نیروها و امکانات، لاغر و لاغرتر و کم بنیه و نحیف‌تر شده است.این در حالی است که نیازهای فرهنگی امروز کودکان با توجه به رشد انفجاری اطلاعات و ارتباطات و تهدیدها و آسیبها و تهاجم‌های فرهنگی، نسبت به گذشته بسیار افزون‌تر است. کانون پرورش فکری به عنوان یک نهاد شبه‌دولتی که زیر نظر هیچ یک از صندوق‌های بیمه‌ای دولت نیست و غیر مستقیم زیر نظر وزارت آموزش و پرورش اداره می‌شود، همواره و به خصوص در یک دهه گذشته مورد بی‌توجهی و بی‌مهری شدیدی قرار گرفته است.بعضا انتخاب مدیران ضعیف، غیرمتخصص و ناتوان در سالهای گذشته روز به روز توان این نهاد را تحلیل برده است و با کاهبعضا انتخاب مدیران ضعیف، غیرمتخصص و ناتوان در سالهای گذشته روز به روز توان این نهاد را تحلیل برده است و با کاهش مفرط بودجه این نهاد که به نظر می‌رسد ردیف بودجه مشخص و مستقلی هم نداشته باشد و البته هیچ مدافع و سخنگویی هم در هیچ جایی ندارد، کار را به جایی رسانده که امروز کارکنان و مربیان این نهاد اثرگذار فرهنگی، کمترین میزان دریافتی و مزایای حقوقی حتی گاهی پایین‌تر از قانون کار مصوب برای کارگران را دارند و همین امر زمینه نارضایتی شدید، کاهش انگیزه ها، افت جدی بازدهی این نهاد و سرانجام درخواست‌های فراوان مربیان که غالباً هم بانوان هنرمند هستند برای بازنشستگی پیش از موعد را در پی داشته است.هیأت مدیره‌ای برای هیچ!انجام یک پژوهش میدانی از سوی یک مرکز مستقل - با رعایت امانت‌داری - و مصاحبه با مربیان و کارکنان این نهاد، عمق فاجعه‌ای که در این نهاد مؤثر فرهنگی در حال رخ دادن است را به تصویر خواهد کشید.مدیران آموزش و پرورش و کانون اگرچه ممکن است در برابر این گزاره، موضعگیری کرده و دست به دامن آمار و گزارش‌ها شوند اما واقعیت وجودی کانون و حرکت سریع آن به سمت نابودی و از دست دادن نیروهای باسابقه، خلاق و هنرمند و کاسته شدن روز افزون جایگاه ارزشمند کانون در جامعه فرهنگی هنری کشور و در میان کودکان، نوجوانان و خانواده‌ها چیزی نیست که با آمار ساختگی بتوان آن را پنهان کرد. کافی است سری به گروه‌های مجازی کارکنان و مربیان کانون در فضای مجازی بزنید و درد و دل‌ها و مشکلات انبوه آنان را ببینید و بشنوید.با تأسف باید گفت در نهادی که نام‌هایی چون وزیر علوم، وزیر اقتصاد، رئیس سازمان برنامه و بودجه، وزیر آموزش و پرورش و رئیس صدا و سیما (در ادوار مختلف با نام‌های مختلف) در مجمع عمومی آن دیده می‌شود هرگز اثری از «بودجه»، «اقتصاد»، «برنامه» و «رسانه» دیده نمی‌شود.مرغک کانون یا جوجه اردک زشت؟ کسی که نام این مسؤولان را در مجمع عمومی این نهاد آورده هدفش استفاده از توان و هم‌‎افزایی این وزارتخانه‌ها و نهادهای کلیدی در جهت ارتقای نهاد پرورشِ کودکان در این کشور بوده است. نگاهی که در آغاز جمهوری اسلامی نسبت به کانون پرورش فکری وجود داشته و امروز گویا با بی‌توجهی عجیب و مفرط مسؤولان، به طور کلی فراموش شده است. بخش ۳امین صادقیhttp://t.me/enakaas