من یه بار خفت شدم ولی شانس آوردم، اون موقع ۲ تا گوشی داشتم، آقای خفت گیر از شانس بدش، گوشی قدیمیم رو گرفت و با نیش باز سوار موتور شد منم نیشم باز بود. نجات پیدا کرده بودم. فکر کنم اولین بار تو دنیا بود که هم دزد خوشحال بود، هم اونی که ازش دزدی شده! بعد از چند ساعت عذاب وجدان گرفتم، اون گوشی قدیمی هم یه زمانی جدید بود.از اون سگ جونا بود که هیچیش نمیشد.از اونا که هیچ وقت حواسم بهش نبود، از همونا که میوفتاد زمین، بدون اینکه توجهکنم که صفحه اش شکسته یا نه میذاشتم تو جیبم.میدونستم همیشه هست، میدونستم هیچیش نمیشه...از این گوشیا تو زندگی همه مون بوده و هست. کسایی که هیچ وقت حواسمون بهشون نیست، کسایی که میدونیم همیشه هستن،فکر می کنیم هیچیشون نمیشه. کسایی که همیشه میخندن و ما فکر می کنیم غمی ندارن وولی همیشه بازی برعکسه؛اونی که زیاد میخنده، زیاد نمیخنده! اونی که دورش شلوغه، نزدیکش کسی نیست.ولی دیر میفهمیم اینو، وقتی ازمون میدزدنش، وقتی نیشمون بازه!چون فکر می کنیم نجات پیدا کردیم.ولى فقط فکر می کنیم...مراقب‌ ادم های با ارزش زندگی مون باشیم  امام حسن مجتبی(ع):تُجَهَلُ النِّعمُ ما اَقامَت، فَاِذا وَلَّتْ عُرِفَت!نعمت تا زمانی كه در دسترس و پابرجاست قدر آن نشناخته است، همین كه از دست رفت، قدر آن (تازه) شناخته می‌شود! (بحار، ج ٧٨، ص ١١٥)@eng_feizarefi