‏فقر فقط خالی بودن جیب نیست؛ جایی در چشم‌ها، زبان بدن و حتی طرز راه رفتن آدم‌ها خانه می‌کند. کسی که با فقر خو گرفته، انگار یاد گرفته همواره فضایی کمتر از سهم واقعی‌اش در این جهان اشغال کند. شانه‌های افتاده، نگاه‌های دوخته‌شده به زمین و احتیاط مدام در قدم‌ها، همگی نشان از عادت به عقب‌نشینی دارند.​حتی دست زدن به اشیاء، تصمیم‌گیری‌ها یا ورود به یک محیط تازه، بوی پرهیز و خودداری می‌دهد. فقر تن آدم را شبیه سنگری می‌کند که باید مدام در آن پناه گرفت؛ با نگاهی که همیشه نگران فرداست و بدنی که پیش از هر کلامی، خودش را برای پس‌زده‌شدن آماده کرده است.