#زندگی_پس_از_زندگی۴اشکال چهارم برخی اینگونه اشکال گرفته اند که تنها معصومین می توانند تجربه های پس از مرگ را تحلیل‌‌‌‌‌‌ کنند‌‌‌ و از عالم غیب خبر دهند و تحلیل های دیگر حجت نیستند. در جواب می توان گفت که: اولاً بحث کشف واقع است و بحث حجیت مطرح نیست. در حقیقت بر اساس تحلیل این تجربیات، حکم شرعی صادر نمی کنیم. دین را نباید در یکسری بایدها و نبایدها خلاصه کنیم.با این حال در برخی موارد از این دست تجربه ها مبنای فعل هم قرار گرفته اند. مثل خواب حضرت ابراهیم (ع) و خواب آن پادشاه حضرت یوسف که مبنای اقتصاد یک کشور قرار می گیرد.ثانیاً اگر برخی از جزئیات تجربه های مرگ موقت را ما نتوانیم تحلیل کنیم آیا باید بگوییم هیچکس نمی تواند تحلیل کند و اصلاً نباید در جامعه مطرح شود؟! مگر وقتی که قرآن درباره بهشت و جهنم یا ملائکه صحبت می کند ما همه جزئیات آن را می فهمیم؟ آیا نباید برای فهم آن تلاش کنیم؟ و مگر علما که معصوم نیستند درباره بهشت و جهنم و ملائکه و شیطان و ... تا به امروز تحلیلی ارائه نداده اند؟ روایتی است که اینگونه می گوید که وقتی پیامبر(ص) صبح می کردند به اصحاب می فرمودند "هل من مبشرات" که منظور رویا باشد. در فهم متون دینی در بسیاری از موارد به ظنونات اکتفا می شود. حال سوال اینست که چرا در تجربیات مرگ موقت گفته می شود که نمی توان به ظن اعتنا کرد؟ثالثاً اگر معصومین را همان بدنشان بدانیم خب در ۱۴۰۰ سال قبل بوده اند اما اگر معصومین را نوری بدانیم که منحصر در مکان و زمان خاصی نیستند پس کلام هر کسی در هر جایی می تواند همان کلام معصوم باشد و نورانیت معصومین را در حد خودش داشته باشد. پس معصومین منحصر در روایات مکتوب (و آن کاغذ و مرکّب) نیستند و در فهم انسانها هم می توانند حضور داشته باشند. بنابراین میتوان گفت که هر کسی به اندازه ظرفیت وجودیش از معصومین بهره برده است.کانال نقد و بررسی نظریات در فلسفه غربhttps://telegram.me/enteghad