دنیایی که آرزویش را دارممهدی کلاهیگاهی با خودم فکر می‌کنم اگر قرار بود جهان را از نو بسازیم، آیا باز هم «بهتر بودن» را در بهتر بودن از دیگری تعریف می‌کردیم؟دنیای مطلوب من، دنیایی است که در آن هیچ‌کس با دیگری مقایسه نمی‌شود؛ نه دانش‌آموز با دانش‌آموز، نه دانشجو با دانشجو، نه ورزشکار با ورزشکار و نه انسان با انسان.دنیایی که در آن نمره‌ای وجود ندارد تا ارزش انسان‌ها را رتبه‌بندی کند؛ مدالی نیست که یکی را بر فراز دیگری بنشاند؛ مسابقه‌ای نیست که شادی یک نفر، ناگزیر با اندوه دیگری همراه شود.در چنین جهانی، تنها رقیب انسان خودِ دیروز اوست.آدمی صبح از خودش می‌پرسد:«امروز آیا اندکی خردمندتر، مهربان‌تر، آزادتر، آگاه‌تر و شایسته‌تر از دیروز شده‌ام؟»اینجا پیروزی، شکست دیگری نیست.تعالی، تحقیر دیگری نیست.رشد، حذف دیگری نیست.شاید بخش بزرگی از خشونت پنهان جهان ما از همین‌جا آغاز شده باشد؛ از جایی که به انسان آموخته‌ایم برای «بهتر بودن»، باید دیگری را «بدتر» کنیم؛ برای اول شدن، دیگری باید دوم شود؛ برای قهرمان شدن، دیگری باید شکست بخورد.و عجیب آنکه بسیاری از همین رقابت‌ها با واژه‌هایی چون دوستی، همدلی و صلح آغاز می‌شوند؛ اما چند دهه تجربه بشری نشان داده است که رقابت، اگرچه می‌تواند انگیزه‌آفرین باشد، گاه مرز باریکی با حسادت، تحقیر، شکست‌زدگی، نفرت و «ما در برابر آنها» دارد.شاید وقت آن رسیده باشد که یک پرسش بنیادین‌تر بپرسیم:آیا واقعاً برای رشد انسان، به شکست دادن انسان دیگری نیاز داریم؟المپیاد، مسابقه ورزشی، رتبه، مدال و قهرمانی، همه می‌توانند ارزشمند باشند؛ اما شاید ارزشمندتر از آن‌ها، جهانی باشد که در آن کودک برای اول شدن گریه نکند، دانشجو از مقایسه شدن نترسد و انسان برای اثبات ارزش خود مجبور نباشد دیگری را شکست دهد.من رؤیای جهانی را در سر دارم که در آن، معیار موفقیت، فاصله ما با دیگران نیست؛ فاصله ما با بهترین نسخه‌ای است که می‌توانستیم از خودمان بسازیم.در چنین جهانی، هرکس مسیر خودش را دارد، سرعت خودش را دارد و مقصدش نیز خودش است.و شاید آرامش، دقیقاً از همان لحظه‌ای آغاز شود که دیگر لازم نباشد کسی را پشت سر بگذاریم تا احساس کنیم پیش رفته‌ایم.این جهانی که در ذهن من «کامل» است، شاید هرگز ساخته نشود؛اما تصور ساختنش، برای من آرامش است.@enveducation