جنگ انزوای دانشمندان ایران را آشکار می‌کنددر گزارشی که امروز، ۱۶ تیر برابر ۷ ژوئیه ۲۰۲۶ در مونوگابی نیوز (Mongabay News) منتشر شده به تاثیرات جنگ بر علم و محیط زیست ایران پرداخته است. بر این اساس جنگ در ایران مانع از تحقیقات علمی شده و انزوای دیرینه دانشمندان ایرانی را آشکارتر کرده است. دهه‌هاست که تحریم‌های بین‌المللی و جنگ، دسترسی آن‌ها را به بودجه، توسعه حرفه‌ای و همکاری‌های علمی جهانی محدود کرده است. فراتر از آسیب‌های احتمالی به جمعیت حیات وحش و اکوسیستم‌ها، تلاش‌های حفاظتی اغلب در زمان جنگ نادیده گرفته می‌شوند. حتی در بحبوحه جنگ، انجمن حفاظت از پرندگان «آوای بوم» مستقر در ایران به فعالیت خود در زمینه «پیوند دوباره مردم با تالاب‌ها از طریق پرندگان» و حفاظت از زیستگاه‌های حیاتی پرندگان مانند تالاب ارژن در جنوب غربی این کشور ادامه داده است. این مقاله ابتدا توسط جان کانن نوشته شده و در مونوگابی، یک سازمان رسانه‌ای مستقل که اخبار و الهام‌بخشی را از خط مقدم طبیعت برای شما به ارمغان می‌آورد، منتشر شده است.در گزارش منتشر شده در مونگابی نیوز به فعالیتهای حامیان محیط زیست، علیرغم سختی هایش می پردازد. اگر چه این نگارنده از معدود خوش شانسهای کادر علمی بود که توانست دو هفته قبل از جنگ دوم ایران را ترک کند، ولی کم و بیش می دانم که این بحران چه آسیبهایی برای آینده ایران دارد. فاجعه بسته بودن دانشگاهها و‌ مدارس به معنای بمباران دائم محیط های علمی است. قطع اینترنت، قطع آموزش حضوری، حذف آزمایشگاهها، کارگاهها و سفر علمی آسیبهای جبران ناپذیری به آموزش و پژوهش و آینده ایران و نسل آینده می زند. متاسفانه صدایی از جامعه علمی ایران بلند نمی شود. استادان و‌معلمانی که به دلیل حقوق های کم و‌نبود امکانات پژوهشی و گرانی سرسام آور مواد و امکانات پژوهشی از نفس افتاده اند شاید سکوت را به شکایت ترجیح می دهند. بخش جوانتر اگر حرفی بزند باید هزینه سنگین بدهد و شاید همان لقمه نانش هم قطع شود، قدیمی ترها هم که چندان به موثر بودن حرفشان امیدی ندارند، به قول معروف می گویند سری که درد نمی کند را دستمال نمی بندند. بسیاری از همکاران کارهای روتین خود را ادامه می دهند و منتظرند که با تمام شدن دوران خدمتشان یا از ایران بروند، یا کار خصوصی کنند و یا به پرداختن امور شخصی و خانوادگی به انتظار بازنشستگی بمانند. در این خصوص بیشتر خواهم نوشت ولی از همکاران عزیزم می خواهم که منفعل نباشند و حاکمیت را تحت فشار قرار دهند که از فرصت تفاهم با آمریکا استفاده کرده و راه پیشرفت ایران از بن بست وحشتناک کنونی را باز کند. می دانیم که جریانهایی در خیابانها و یا در جناحی شلوغکار خواهان ادامه جنگ هستند و دولت را سخت تحت فشار قرار می دهند تا مانع توافق شوند. ولی دانشگاه باید مدافع عقلانیت در تصمیم برای پایان جنگ ویرانگر باشد و دولت را در این وادی تنها نگذارد. باید دانست که تقویت بنیانهای علمی مهمترین سد دفاعی یک سرزمین است که اگر ضعیف شد، شاید تا دهه ها نتوان آن را ترمیم کرد.  حسین آخانی، ۱۶ تیر ۱۴۰۵، تاشکند https://open.substack.com/pub/mongabay1/p/war-reveals-the-isolation-of-irans?r=2b7hm2&utm_medium=ios