🔸«نشدن» ✍🏽 گیتی خزاعیخیلی‌ها فکر می‌کنند غصه‌ها و اشک‌ها مال نداشتن‌های‌مان است. مال از دست ‌دادن‌

🔸«نشدن» ✍🏽 گیتی خزاعیخیلی‌ها فکر می‌کنند غصه‌ها و اشک‌ها مال نداشتن‌های‌مان است. مال از دست ‌دادن‌های‌مان، مال غم رفتن کسی که بود و ‌دیگر نیست، چیزی که دلت می‌خواست می‌داشتی و نداری، چیزی که داشتی و از دستش داده‌ای، کسی که امده بود که تا ابد بماند اما رفت… خیلی‌ها خیال می‌کنند به خاطر این ازدست‌دادن‌ها، رفتن‌ها و نداشتن‌هاست که غم بر جان می‌نشیند و‌ سنگینی‌اش زانویت را بر خاک می‌نشاند. اما نه این نیست. آن چیزی که ما را به خاک درماندگی می‌نشاند غم ِ از دست دادن نیست.بر خلاف تصور متعارف‌مان، ما به نداشتن‌های‌مان عادت داریم و با از دست دادن‌های‌مان کنار می‌آییم؛ گرچه سخت و دردناک، اما کنار می‌آییمآن چیزی که تحمل‌اش نفس را می‌بُرَد، رفتن و نداشتن و از دست دادن نیست، بلکه درهم‌شکستن ما به خاطر نیامدن کسی است که گفت می‌آید اما نیامد، غم نشدن چیزی است که قرار بود بشود، اما نشد، غم‌ رخ ندادن اتفاقی است که قرار بود رخ دهد، اما رخ نداد. چرا طی هزاران سال گفتار، بشر واژه‌ای نساخته که بتواند بیانگر درماندگی و در خود مچاله شدن آدمیزاد پس از «نشدن»، «نیامدن» و «وعده‌های تحقق‌نیافته» باشد. آن اندوه که پس از «نشدن» آن چیزی که قرار بشود اما نشد، آن کس که گفت می‌آید اما نیامد، بر جان می‌نشیند نامش چیست؟ چرا بشر فارسی‌زبان کلمه‌ای برایش نساخته؟ امید و ناامیدی واژه‌های سبکی هستند برای توصیف این حال. منظور را نمی‌رساند. انگار کن که نشسته بودی به انتظار تماشای طلوع اما شب شد. انگار کن که رفته بودی کنار آب که تنت را بسپاری به جریان جاری‌اش، اما ‌ خودت را در برابر برهوتی بی‌انتها یافتی. انگار کن که دستت را برده بودی که زیباترین گل را بچینی اما ‌گل پرپر شد. انگار کن نشسته بودی به انتظار نغمه‌ای که نواخته شود اما صدایی از ساز برنخاست… من در این روزها و‌ هفته‌هایی که دارم سوگوارانه‌ترین روزهایم را می‌گذرانم، منی که بارها غم‌بار‌ترین و‌ نامنصفانه‌ترین‌ ازدست‌دادن‌ها و‌ فقدان‌ها را تجربه کرده‌ام، در میان این خون‌ و‌ دردی که از قلبم جای است و سلول‌های تنم را می‌سوزاند و اشک‌هایی که همراه با چشم از رگ‌هایم جاری می‌شوند، در روزهایی پس از بی‌شمار از دست دادن و نداشتن و رفتن، پس از بی‌شمار فقدان و جدایی، پس از بی‌شمار شکست، می‌گویم آن چیزی که ما را از پا در می‌آورد غم ناشی از ازدست‌دادن نیست، بلکه فروریختن به خاطر نیامدن اویی است که به آمدنش، به سرودنش و‌ به نواختنش امیدوارت کرد اما نیامد و نسرود و زخمه‌ای بر تار نزد،… منتظر ماندی تا نغمه‌ی شور و‌ زندگی جانت را بنوازد، اما تنها سکوت بود و‌ سکوت بود و‌ سکوت.@EnvironmentalSociology