🔹برای تهران و تنهایی‌اش؛ برای غم‌های بی‌شمارش (۱)✍🏽گیتی خزاعی در روزهای سخت، تاریک و پرهراس بمب و آتش و موشک و پدافند، در روزهایی که صدای انفجار‌ها و پدافند‌های کمتر موفق، ماندن در آن را سخت و هراسناک کرده بود، در تهران ماندم و هر روز بسیاری از من می‌پرسیدند چرا می‌مانی، بسیاری التماس می‌کردند برو، و گروهی دیگر تلاش می‌کردند با استدلال مرا مجاب کنند به رفتن و‌ ترک تهران.حتی فامیل‌های دور با نگرانی غیرقابل انتظاری زنگ می‌زدند و‌ خواهش می‌کردند که از تهران خارج شوم. اما من نمی‌توانستم.. حتی نمی‌توانستم برایشان توضیح دهم‌ که چرا نمی‌توانم از تهران خارج شوم.. دوستم‌ پشت تلفن گریه می‌کرد و‌ در میانه اشک‌های من و او‌، به من می‌گفت خواهش می‌کنم‌ از تهران‌ خارج شو. اما من نتوانستم. کوهی از غم بر دلم نشسته بود و تماشای تهران خالی و خلوت، و سکوت مرگباری که تنها صدای پدافندها و انفجارها آن را می‌شکست قلبم را مچاله می‌کرد، اما نمی‌توانستم ترکش کنم. احساس می‌کردم هر کدام‌مان‌ تک و‌ تنها باید توی این شهر بمانیم و‌ از هویتی که می‌خواهند پنهان و نابودش کنند، از شهری که می‌خواهند ویرانش کنند، از شهری که ساکنانش را با تاوانی سخت می‌ترساندند، از شهر بی‌دفاع تهران زیر رگبار حملات، دفاع کنیم. هرکدام‌مان یکه، یک‌تنه و تنها.نمی‌دانستیم چه خواهد شد و این حملات خونبار تا کجا ادامه خواهد یافت و کی به تک‌تک‌ خانه‌ها خواهد رسید. اما جوری تهدید می‌کردند که گویی قرار است در لابلای آوار این شهر، این شهر بی‌دفاع، در لابلای بتن‌ها و شیشه‌هایی که بارها با زبان جامعه‌شناختی نقدش کرده بودیم و ‌از آن نالیده بودیم خاکستر شویم. من احساس می‌کردم اگر بنا بر خاکسترشدن این شهر است،- شهری که دشمن آوار خشم و خشونت بر آن می‌ریخت و حاکمان در تمام این سال‌ها بی برج و بارویی، بی‌دفاع رهایش کرده بودند- باید توی این شهر بمانم تا تک‌تک سلول‌هایم با خاک خاکسترشده‌اش بیامیزد. باید آیندگان می‌دانستند که تکه‌های تن ما در لابلای ذرات این ویرانی بر جای مانده است. البته که حق نداریم هیچکس را سرزنش کنیم که چرا تهران را ترک کرد. برخی از دوستانم را خودم تشویق کردم که حتما باید بروند.. اما من دلم می‌خواست بمانم و اگر بنا بر ویرانی این شهر است، سلول‌های پودرشده‌ام لابلای بتن‌هایی که با هر انفجار به آسمان می‌پاشد‌، باقی بماند. حالا که نزدیک به یک ماه از آن روزها گذشته، همچنان از کوچک‌ترین صدایی به خیال این که صدای پدافند و انفجار است از جا می‌پرم. شب‌های متوالی است که نخوابیده‌ام‌ و‌ خوابم ‌خلاصه شده در چُرت‌های پراکنده و‌ بریده‌ای که هر بار با صدای خیالی پدافند و انفجار یا کابوس ویرانی تهران، تهران بی‌دفاع، از جا می‌پرم.. اما هیچکدام از این هراس‌ها مرا از ماندن در این شهر در روزهای غمبار خلوت و خالی‌اش پشیمان نکرده است این شهر، شهر زیبای تهران، شهری نیست که در آن‌ به دنیا آمده‌ام‌ اما شهری است که سرزندگی، امید، موفقیت، شادی، افتخار، اعتراض، غم، ویرانی، خشم و‌… را در آن‌ تجربه کرده‌ام.. شهری که در خیابان‌هایش سخت و‌ بیرحمانه کتک خورده‌ام، خون را بر آسفالت خیابان‌هایش دیده‌ام ‌و مشاهدهٔ هجوم ظالمان بر جوانک‌های شهرم ویرانم کرده است، شهری که در آن با درماندگی بر چشمان و‌ تن‌های ساچمه‌خوردهٔ جوان‌ها و‌ نوجوان‌هایش اشک ریخته‌ام… شهری که در آن بارها ظالمان را نفرین کرده‌ام‌. اما حالا که پای ویرانی‌اش به میان آمده، حالا که قرار است ساکنانش باز هم تاوان بدهند، اما این بار نه از طرف ظالمان داخل شهر که از طرف ظالمانی که از آن سوی جهان می‌خواهند کورسوی امید و‌ زندگی را که برای هر تلؤلوی آن خون‌ها داده‌ایم، بسیار کتک‌ خورده‌ایم و تحقیر شده‌ایم، خاموش کنند، نمی‌شد در جایی امن و‌ دور ماند و از دور خاکسترشدنش را تماشا کرد…نتوانستم... نشد…احساس می‌کردم شهر بی‌دفاع من، بی من، بی ما بی‌دفاع‌تر است….@EnvironmentalSociology