🔸مراقبت پشت درهای آی سیو ✍🏻 گیتی خزاعی مرد سرگردان و مضطرب نشسته کف زمین، بی‌خیال آلودگی و میکروب. چشمان نگرانش را دوخته به درهای بستهٔ آی‌سی‌یو و با هر بار که این درهای سخت اتوماتیک باز و بسته می‌شوند، نگاهش آشفته‌تر می‌شود. آن‌سو‌تر زنی تکیه داده به دیوار، چشم دوخته به درهای سخت شیشه‌ای، در سکوت اشک می‌ریزد و زیر لب دعا می‌خواند. تخت که با دو‌ پرستار از آی‌سی‌یو بیرون می‌آید، او از جا می‌جهد تا حتی یک لحظه هم که شده بیمارش را ببینند. این تصویر تکراری همراهان بیمار پشت درهای آی سی یوست.همه منتظر معجزه‌اند. تسبیح در دست، با هدف و بی هدف ذکر می‌گویند و چنان تمام امیدشان را به دانه‌های تسبیح آویخته‌اند که گویی معجزه‌ای قرار است از لابلای دانه‌ها بیرون بجهد و‌ عزیزشان را سر پا مقابلشان بایستاند.. اما با هر دانه تسبیح، آشگفتگی در نگاه‌ها بیشتر و‌ سرگردانی افزون‌تر و استغاثه‌ها اشک‌آلودتر می‌شوند.امید به معجزه دورتر می‌شود و‌ نیاز به استغاثه بیشتر.«مراقبت از بیمار»، تحمل و کنارآمدن با بیماری‌های سخت و صعب را، هم برای بیمار و هم همراهان بیمار تحمل‌پذیرتر می‌کند. مراقبت از بیمار به بیماران توان و انگیزهٔ جنگیدن و به همراهان بیمار حس موثر بودن و عشق‌ ورزیدن می‌دهد و در مجموع بر توان آدمی برای تحمل، مدیریت و پذیرش رنج‌ جانکاه بیماری و زوال تن ‌ می‌افزاید.اما در دو سوی درهای بستهٔ اتاق‌های مراقبت ویژه، چه برای بیماران که آن‌سوی درهای شیشه‌ای برای زندگی می‌جنگند و چه برای همراهان که این‌سوی درهای شیشه‌ای پنجه به دیوار می‌کشند، مراقبت به معنای متداولش رنگ می‌بازد. در اتاق‌های مراقبت ویژهٔ فعلی - به جز استثناها- حذف مراقبت عاطفی یکی از پروتکل‌های جدی و انعطاف‌ناپذیر در روند درمانی در آی‌سی‌یوست و هرچه اقامت در آی‌سی‌یو طولانی‌تر باشد این انفصال فیزیکی و احساسی و حذف مراقبت عاطفی هم‌ شدیدتر و عمیق‌تر می‌شود. بیمار در آی‌سیو‌ قائم‌ به ذات است، و عملا دورهٔ درمان -تا بهبود یا مرگ- را بی‌هیچ مراقبتی طی می‌کند و‌ وجه مراقبتی او‌ محدود می‌شود به مراقبت پرستاران و کادر درمان ‌و اعمال پروتکل‌های سختی که هدف از آنها بیشتر تحمل‌پذیر کردن آی‌سی‌یو‌ برای بیمار است تا تامین نیازهای احساسی بیمار و کمک به بیمار با هدف مبارزه با بیماری برای ماندن. مراقبت پرستارمحور بیشتر بر خاموش نگه داشتن بیمار متمرکز است تا کمک به او برای تقویت امید برای بازگشتش به زندگی. آن تصویر رمانتیکی که در تلویزیون‌های ایران‌ از وضعیت آی‌سی‌یو به نمایش در می‌آید شباهتی با واقعیت آی‌سی‌یو ندارد. تصویر بیماری که در کما در اتاقی لوکس و انفرادی روی تخت در آرامش دراز کشیده، عزیزانش کنارش نشسته‌اند و‌ بالای سر بیمار زمزمه‌های عاشقانه سر می‌دهند و‌ بیمار ِِبیهوش ناکهان چشم‌هایش را بار می‌کند و‌ به زندگی باز می‌گردد، برداشتی غیرواقعی، دروغین و‌ رمانتیک و در نقطهٔ مقابل آن چیزی است که به شکلی واقعی در اتاق‌های مراقبت ویژه جریان دارد. در واقعیت، به جای این تصویر رمانتیک‌ از بیماری که در ارامش روی تخت دراز کشیده، بیماری است با دست‌های بسته‌شده به تخت، تنی قلاب‌شده به تشک و‌ موجودیتی که در تکاپوی رهانیدن خود از تخت و‌ دستگاه‌ها یا خود را به این سو و آن‌سو‌ می‌کوبد یا آن‌قدر مخدرها را به او‌ خورانده‌اند که شاید حتی تشخیص زنده بودن یا مرده بودن برایش امکان‌پذیر نیست.دنیای آی‌سی‌یو‌ جهان خاموشی و‌ تحمل و درد و‌ تنهایی در سکوتی مرگبار است که تنها صدای مبهم و ناشناختهٔ دستگاه‌هاست که بیمار نیمه هوشیار را به این جهان متصل نگه می‌دارد؛ بیمارانی که حتی قدرت فریاد زدن و نالیدن هم از آنها سلب شده است.@t.me/EnvironmentalSociology