🔹پس از جنگ✍🏽گیتی خزاعی۱- جنگ یا تهاجم؟ از روز اول شروع حمله نظامی اسرائیل به شهر تهران و ایران، و درماندگی ایران و‌ آسمان بی‌پناه ایران زیر ویراژ جنگنده‌ها، موشک‌ها و بمب‌های اسرائیلی، بسیاری از ما هر روز هزار بار از خود پرسیدیم آیا آنچه دارد رخ می‌دهد جنگ است؟ ما جنگ را با سنگر، جبهه، رزمندگان، میدان رزم، اشغال، پیشروی زمینی و تصرف سرزمین، و از همه مهم‌تر با درگیری و رویارویی متقابل جنگاوران می‌شناسیم، نه هجوم یک‌طرفه به افراد در جایی غیر از میدان جنگ. آیا آنچه در این ۱۲ روز در ایران رخ داد، این تعرض یک‌طرفه به مردم یک سرزمین، بی‌آن‌که امکان واکنش به آن، و خنثی کردن و توقف آن باشد، تعرض به سرزمینی که هیچ نهاد بین‌المللی حتی یک قدم در حمایت از بی‌پناهی‌اش‌ برنداشت، در چارچوب معانی متعارف جنگ می‌گنجد؟آیا اگر کسی بر پشت بام‌ خانه تو بنشیند، سقف را بر سرت فرو‌ بریزد، نگهبان خانه را بکشد، اتاق‌های خانه را منفجر کند، و یک‌درمیان ساکنان طبقه را یا بابهانه یا تصادفی به قتل برساند، آیا این اسمش جنگ است؟ این که سراسر سرزمینی پهناور، به عرصه‌ای برای حملات یک‌جانبه جنگنده‌ها و موشک‌ها تبدیل شود، اسمش جنگ است؟حتی در دوئل هم اگر یکی هفت‌تیری در دست داشته باشد و دیگری فرد مقابل را منفجر کند، دیگر اسمش درگیری و دوئل نیست. یک‌ حمله وحشیانه، تهاجمی و یک‌طرفه است. در این که پدافند ایران قدیمی، ضعیف و ناتراز با تجهیزات پیشرفته‌ای است که به آن حمله ‌کردند، تردیدی نیست، اما مگر عرصهٔ یک‌ سرزمین پهناور با مساحتی بیش از یک و نیم میلیون کیلومتر مربع، مانیتور بازی‌های کامپیوتری است که سربازان مدافع با دسته‌های پلی‌استیشن‌شان بنشینند مقابل مانیتور و تق تق تق موشک‌ها، بمب‌ها و جنگنده‌های مهاجمی را که عرصه‌ای به این پهناوری را مورد هجوم قرار داده‌اند، تق تق منفجر کنند؟هیچ سرزمین پهناوری تنها با استفاده از تجهیزات دفاعی -که ایران از همان هم محروم است- قادر به دفع تهاجم گسترده‌ای که سراسر آن را مورد هجوم قرار داده، نیست؛ آن چیزی هم که نیروی قدرتمند دفاعی در دفع آن به کار می‌آید، جنگ است، نه تهاجم. مگر امریکا با قدرت نظامی فوق پیشرفته و پدافند هوایی فرادیجیتالش توانست جلوی تهاجم و انفجار برج‌هایش را بگیرد؟ مگر سال‌های سال اروپا زیر تهدید بمب‌گذاری و انفجار و تهاجم تروریست‌ها نفسش به شماره نیفتاده بود؟سازمان‌های بین‌المللی در سال‌های پس از هجوم نازی‌ها به سراسر جهان - که اسرائیل دستاورد همان هجوم وحشیانه است- تشکیل شدند تا اجازه ندهند مانند دوران قبل از تمدن، کشورها یک طرفه، بی‌پناه و بی‌دفاع مورد هجوم سگان هار قرار گیرند، و رسانه‌ها هم گسترش یافتند تا با به نمایش گذاشتن چهرهٔ عریان خشونت، جهان را به واکنش برای توقف تهاجم‌های وحشیانه‌ برانگیزند و هجوم بر بی‌دفاعان را متوقف کنند. اما در هجوم اخیر به ایران و‌ تمام‌ این سال‌ها در خاورمیانه، هرگز چنین کارکردی عملیاتی نشده است. انگار دوران نئاندرتال‌هاست که انسان‌ها باید با پوست شیر و ابزار تیز دفاعی از قلمرو‌ خود دفاع کنند، و‌ اگر کسی آن ابزار را نداشت سگان بر سرش بریزند و پاره پاره‌اش کنند.گرچه هجوم ‌اخیر به ایران و سکوت جهان در مقابل این تهاجم نشان داد سازمان‌های بین‌المللی از نظر تمدنی از دوران نئاندرتال‌ها فراتر نیامده‌اند. ۲- آتش‌بس؟ حالا آن هجوم یکطرفه متوقف شده است. ما‌ مانده‌ایم و‌ به سوالات قبلی، پرسش «چگونه بازگشتن به امنیت پیشین» هم افزوده شده است. آیا پس از چنین تعرض گسترده‌ و یک‌طرفه‌ای، آتش‌بس می‌تواند چهره عادی زندگی را به آن برگرداند؟پیش‌پاافتاده‌ترین و ابتدایی‌ترین سطح امنیت، امنیت ِ سقفی بر سر داشتن و زیر سقفی امنیت داشتن است. اما حالا این هجوم یکطرفهٔ سرزمینی و ناامنی ناشی از بی‌تفاوتی جهان در مقابلش، آن امنیت ابتدایی و بدوی را در چشم به‌هم‌زدنی متلاشی کرده است. حتی کسانی که میدان جنگ را تجربه کرده بودند این روزها به من توضیح دادند که این حملات فشار بیشتری نسبت به دوران جنگ، به آنها تحمیل کرده است.تو در جنگ خودت را آمادهٔ جنگ کرده‌ای. توی سنگری، مسلح، و‌ از همه مهم‌تر آماده کشته شدن.اما وقتی جنگ در سطح شهری رخ می‌دهد، و‌ سقف خانه‌ات، زندگی و سرزمینت ناگهانی و بدون ابزاری فراتر از سرزمینت برای توقف آن، مورد هجوم قرار می‌گیرد، مغزت مانند انسان اولیة درون غارها، حتی پس از آرامشی ظاهری همچنان‌ منتظر حمله و ویرانی ناگهانی است.آتش‌بس و امنیت باید در ذهن برساخته شود نه در آسمان. اما تو‌ اکنون دریافته‌ای هیچ نهاد بین‌المللی فراتر از سرزمینت مانعی در برابر هجوم به خانه‌ات ایجاد نمی‌کند.سگ هار رهاست و‌ انگار آتش‌بسی رخ نداده است. @EnvironmentalSociology