یکی از نگرانی‌های جدی من درباره AI این است که بخشی از انسان‌ها دیگر برای سیستم اقتصادی ضروری نباشند.

یکی از نگرانی‌های جدی من درباره AI این است که بخشی از انسان‌ها دیگر برای سیستم اقتصادی ضروری نباشند.همین حالا هم شرکت‌های بزرگی مثل آمازون و متا با کمک AI و اتوماسیون، به سمتی می‌روند که با نیروی انسانی کمتر، همان میزان یا حتی بیشتر کار و تولید داشته باشند.سؤال من این است: اگر ارزش انسان در این سیستم به productive بودنش وابسته باشد، چه اتفاقی می‌افتد وقتی میلیون‌ها نفر دیگر برای حرکت این ماشین اقتصادی لازم نباشند؟تناقض عجیب اینجاست که ما هر روز بیشتر به تکنولوژی وابسته می‌شویم. از GPS و اینترنت و موبایل گرفته تا بانک، خرید، کار و ارتباطات. یعنی انسان از یک طرف بیشتر به سیستم وابسته می‌شود و از طرف دیگر ممکن است سیستم کمتر به انسان احتیاج داشته باشد.امروز هم بخش‌هایی از جامعه عملاً رها شده‌اند. فقط در آمریکا حدود ۸۰۰ هزار نفر بی‌خانمان‌اند و جامعه تا حد زیادی یاد گرفته از کنارشان عبور کند.نگرانی من این است که با گسترش AI، اگر ساختار اقتصادی و اجتماعی تغییر نکند، تعداد بیشتری از مردم به همین حاشیه رانده شوند.و جامعه‌ای که بخش بزرگی از انسان‌هایش را غیرضروری و رهاشده بداند، در نهایت با خشم، بی‌اعتمادی، آشوب و حتی خطر فروپاشی روبه‌رو می‌شود.برای همین سؤال اصلی AI برای من این نیست که چقدر productivity ایجاد می‌کند.سؤال این است: اگر روزی برای تولید ثروت به انسان کمتری نیاز باشد، این ثروت متعلق به همه خواهد بود یا فقط به صاحبان ماشین‌ها؟شاید خطر واقعی AI این نباشد که ماشین‌ها علیه انسان قیام کنند، بلکه این باشد که صاحبان ماشین‌ها دیگر به بخش بزرگی از انسان‌ها احتیاجی نداشته باشندآرش یوسفیحرفه؛ #روابط_عمومی | @ePRNet