در هرمتیسم و برخی سنت‌های باستانی، «نام» صرفاً یک برچسب برای یک موجود دانسته نمی‌شد؛ نام، حامل بخشی از ماهیت و قدرت آن موجود تلقی می‌شد.به همین دلیل در بسیاری از سنت‌های باطنی، دانستن «نام حقیقی» یک موجود یا نیرو، به معنای شناختن بخشی از ذات و در نتیجه توانایی اثرگذاری بر آن تصور می‌شد.این باور آن‌قدر جدی بود که در برخی سنت‌های رازآمیز، نام‌های مقدس را عمداً پنهان یا ناگفتنی می‌دانستند.نکته‌ی عمیقش این است:☘برای انسان باستان، زبان فقط وسیله‌ی توصیف جهان نبود؛ یکی از ابزارهای مشارکت در ساختار جهان بود.#نام#بیداری#هرمسhttps://t.me/erfanvametafizik