آرتور شوپنهاور  معتقد بود که بخش بزرگی از رنج انسان از «خواست» یا میلِ پایان‌ناپذیر ناشی می‌شود. به نظر او، هرچه خواسته‌های ما بیشتر باشد، احساس نیاز، اضطراب و نارضایتی نیز بیشتر می‌شود.درباره کاهش احساس نیاز، دیدگاه او را می‌توان این‌گونه خلاصه کرد:خواسته‌ها را کمتر کن، نه اینکه مدام امکاناتت را بیشتر کنی. او باور داشت خوشبختی بیشتر از افزایش دارایی به کاهش نیازها وابسته است.وابستگی کمتر، آزادی بیشتر. اگر شادی‌ات به افراد، پول، شهرت یا تأیید دیگران وابسته باشد، آرامشت همیشه در خطر است.قناعت یک قدرت است. از نگاه شوپنهاور، کسی که با چیزهای کمتر زندگی می‌کند، کمتر دچار ناامیدی و اضطراب می‌شود.تنهایی و خلوت را ارزشمند می‌دانست. او معتقد بود کسی که بتواند با خودش راحت باشد، کمتر احساس نیاز به سرگرمی یا تأیید دیگران خواهد کرد.یکی از مشهورترین جملاتش این است:«ثروت واقعی، کم بودنِ نیازهای انسان است.»از دید شوپنهاور، هدف این نیست که انسان هیچ نیازی نداشته باشد؛ بلکه باید نیازهای غیرضروری و میل‌های سیری‌ناپذیر را کاهش دهد تا به آرامش بیشتری برسد. او باور داشت هرچه «خواستن» کمتر شود، رنج نیز کمتر می‌شود.🆔 @esanj