‌ پل می‌زنیم به نامعلومدر می‌گشاییم به ناممکناز وجود، چنان بنایی ساختیمکه نردبان هزار پله‌ی حضوربه گ

‌ پل می‌زنیم به نامعلومدر می‌گشاییم به ناممکناز وجود، چنان بنایی ساختیمکه نردبان هزار پله‌ی حضوربه گردش نمی‌رسد....ما راه می‌رفتیم و زندگی نشستن بودما می‌دویدیم و زندگی راه‌رفتن بودما می‌خوابیدم و زندگی دویدن بودنه!انسان، هیچ‌گاه برای خودمأمن خوبی نبوده است#حسین_پناهی#نامش_ماندگار‌