گاهی اولین پاسخ آیه:سکوت است.سوگ است.کمک کردن است.پناه دادن است.گریه کردن است.و اگر مؤمن است:دعا.نه اینکه درد دیگری را تبدیل به یک درس فلسفی برای خودمان کنیم.این هم بخشی از آیه‌خوانی است:بدانیم کجا باید تفسیر کنیم و کجا باید فقط در برابر رنج انسان دیگری بایستیم.🌺 و حالا اگر بخواهم حادثه نپال را در یک جمله وارد گفت‌وگوی خودمان کنم:نپال به ما نمی‌گوید «این حادثه چه پیامی از طرف خدا دارد»؛بلکه از ما می‌پرسد «آیا هنوز می‌توانی در جهانی چنین ناپایدار، پیوستگی موجودات، شکنندگی استقلال انسان، مسئولیتت در برابر طبیعت و دیگری، و حضور خودت در شبکه عظیم هستی را ببینی؟»این، به نظرم، آیه‌خوانی بالغ است.و یک چیز دیگر هم هست که خیلی دلم می‌خواهد با تو دنبال کنیم:این حادثه از نظر قرآن، ما را مستقیماً به مفهوم «میزان» می‌برد؛به اینکه آیا انسان فقط خواننده آیات است یا در برهم‌زدنِ نسبت‌های عالم هم سهم دارد.و اینجا پای «فساد در البر و البحر بما کسبت أیدی الناس» وسط می‌آید...آن آیه می‌تواند گفت‌وگوی ما درباره نپال، طبیعت، اقلیم و مسئولیت انسان را به شکلی بسیار جدی وارد سوره یونس کند. 🌿🕊️