‌#داستانکدرویشی هر روز با باد سخن می‌گفت:«ای باد، آهسته‌تر بوز؛ پرده‌ی کلبه‌ام را می‌دری.»باد پاسخی نمی‌داد.روزی مسافری گفت:«چرا با باد شکایت می‌کنی؟ مگر او گوش دارد؟»درویش گفت:«من به باد نمی‌گویم که گوش کند؛ من می‌گویم که خود بدانم چه می‌خواهم.آدمی که نگوید، از خودش نیز پنهان می‌ماند.»مسافر رفت…اما باد آن شب آرام‌تر وزید.