‍ اگر معشوقی یافتی که یافتی، اگر نیافتی چوبی را بتراش و معشوق خود کن…#شمس تبريزى✨این سخن منسوب به شم

‍ اگر معشوقی یافتی که یافتی، اگر نیافتی چوبی را بتراش و معشوق خود کن…#شمس تبريزى✨این سخن منسوب به شمس تبریزی را اگر عرفانی بخوانیم، حرفش خیلی عمیق‌تر از «پیدا کردن یک معشوق» است. «اگر معشوقی یافتی که یافتی؛ اگر نیافتی، چوبی بتراش و معشوق خود کن.»یعنی انسان نمی‌تواند بدون عشق زندگی کند. دل همیشه می‌خواهد به چیزی دل ببندد، چیزی را بپرستد، برای چیزی بسوزد و به سوی چیزی حرکت کند.اما شمس انگار می‌گوید:اگر هنوز آن عشق حقیقی را پیدا نکرده‌ای، منتظر نمان تا چیزی بیرونی بیاید و تو را کامل کند. خودت درونت را بتراش، آن‌قدر از خودخواهی، ترس، وابستگی و توقع کم کن که بتوانی عشق را در چیزی که اکنون داری تجربه کنی.«چوب تراشیدن» در زبان عرفان می‌تواند نماد ساختن معشوق در درون باشد؛ یعنی چیزی را که در بیرون پیدا نکرده‌ای، با نگاه عاشقانه و حضور قلب، به وسیله‌ای برای رسیدن به حقیقت تبدیل کنی.از نگاه مولانا، مسئله در نهایت خودِ معشوق نیست؛ ظرفیت عاشق شدن است.ممکن است آدمی معشوقی داشته باشد، اما عشقش پر از مالکیت و ترس باشد.و ممکن است کسی هیچ معشوق انسانی نداشته باشد، اما قلبش آن‌چنان سرشار از عشق باشد که جهان برایش آینهٔ محبوب شود.پس پیام این جمله می‌تواند این باشد:«اگر محبوب حقیقی را پیدا کردی، قدر بدان؛ و اگر پیدا نکردی، عشق را تعطیل نکن. خودت را چنان عاشقانه بساز که هر چیزی بتواند تو را به حقیقت محبوب برساند.»و در عمیق‌ترین خوانش صوفیانه، «چوب» حتی می‌تواند بتِ نفس باشد؛ چیزی که ابتدا خودت می‌تراشی و دوستش می‌داری، اما در مسیر سلوک کم‌کم می‌فهمی که معشوق واقعی نه آن چوب است و نه حتی صورت‌های جهان؛ محبوب حقیقی پشت همهٔ این صورت‌هاست. ❤️‍🔥در بیان اهمیت #عشق_ورزیدن