این عبارت یک بیت شعر از #ابوالعلاء_معرّی، شاعر و فیلسوف نامدار عرب در قرن چهارم و پنجم هجری است. شکل کامل و معتبرتر آن این است:وَما فَسَدَتْ أَخْلاقُنا بِاخْتِيارِناوَلَكِنْ بِأَمْرٍ سَبَّبَتْهُ المَقَادِرُاین بیت از قصیده‌ای با مطلع «حَوَتْنا شُرورٌ لا صَلاحَ لِمِثْلِها» است و در منابع متعدد به #ابوالعلاء_المعري نسبت داده شده است. «اخلاق ما به اختیار خودمان فاسد نشده است؛بلکه به سبب امری است که تقدیرها آن را رقم زده‌اند.»یا کمی ادبی‌تر:«بدی و تباهیِ اخلاق ما از روی انتخاب و اختیار خودمان نبوده؛ بلکه امری است که تقدیرها و سرنوشت‌ها آن را سبب شده‌اند.»نکتهٔ مهم این است که «المقادِر» در اینجا به معنای «اندازه‌ها» نیست؛ منظور مقدرات و تقدیرهای الهی/سرنوشت است.اما بیت در واقع بخشی از یک مقطع کامل‌تر استمعرّی چند بیت پشت سر هم می‌گوید:حَوَتْنا شُرورٌ لا صَلاحَ لِمِثْلِهافَإِنْ شَذَّ مِنّا صالِحٌ فَهُوَ نادِرُوَما فَسَدَتْ أَخْلاقُنا بِاخْتِيارِناوَلَكِنْ بِأَمْرٍ سَبَّبَتْهُ المَقَادِرُوَفِي الأَصْلِ غِشٌّ وَالفُروعُ تَوابِعٌوَكَيْفَ وَفاءُ النَّجْلِ وَالأَبُ غادِرُإِذا اعْتَلَّتِ الأَفْعالُ جاءَتْ عَليلَةًكَحالاتِها أَسْماؤُها وَالمَصادِرُفَقُلْ لِلْغُرابِ الجَوْنِ إِنْ كانَ سامِعًاأَأَنْتَ عَلى تَغْييرِ لَوْنِكَ قادِرُ؟ ترجمهٔ روان:شرارت و بدی‌هایی ما را فراگرفته که اصلاحش دشوار است؛و اگر در میان ما انسان صالحی پیدا شود، نادر است.اخلاق ما به اختیار خودمان فاسد نشده،بلکه تقدیرها و سرنوشت، چنین امری را رقم زده‌اند.در اصل و ریشه، نیرنگی هست و شاخه‌ها پیرو همان ریشه‌اند؛چگونه می‌توان از فرزند انتظار وفاداری داشت، وقتی پدر خود خیانت‌پیشه است؟وقتی کردارها بیمار و تباه شوند،نام‌ها و اوصافشان نیز همچون خودشان بیمار و تباه می‌شوند.پس به کلاغ سیاه بگو، اگر می‌شنود:آیا تو می‌توانی رنگ خودت را تغییر بدهی؟منظور عمیق شعر چیست؟اینجا معرّی وارد مسئله‌ای بسیار مهم در فلسفهٔ اخلاق و کلام می‌شود: آیا انسان واقعاً در اعمال و اخلاق خودش مختار است، یا رفتار او نتیجهٔ طبیعت، شرایط و تقدیر است؟استدلال شعر تقریباً این است:اگر ریشهٔ انسان و طبیعتی که با آن متولد شده معیوب باشد، شاخه‌های آن ـ یعنی رفتار و اخلاقش ـ نیز از آن ریشه تأثیر می‌گیرند. پس همان‌طور که کلاغ نمی‌تواند رنگ طبیعی پرهایش را انتخاب کند، انسان نیز همهٔ ویژگی‌ها و رفتارهایش را از روی اختیار انتخاب نمی‌کند.این موضوع با دیدگاه جبرگرایانه در بخش قابل توجهی از اندیشهٔ ابوالعلاء معرّی ارتباط دارد؛ پژوهش‌ها نیز همین ابیات را از نمونه‌های برجستهٔ نگاه او دربارهٔ جبر، تقدیر و اختیار دانسته‌اند.