می کنی با این همه زیبایی ات جادو مرامی کُشَد تیرِ نگاهت ای کمان‌ابرو مراپلکِ روی چشمهایت شد گسل روی گسلغمزه ی چشمِ خمارت کرده زیر  و رو مراتور می‌بافد همیشه شانه لای موی تو...بارها انداختی در  دامِ این گیسو  مراسرمه بر چشم سیاهت بیشتر از این مکش می‌کِشانی سوی خود مانندِ یک آهو مرادلربا!  عطر نفس هایِ تو مانندِ نسیمگاه مثل قاصدک ها می بَرد هر سو مراغنچه ی لب های سرخت را به صرف بوسه ایچیده ام ؛  با بوسه هایت کرده ای خوشبو مرا#محسن_یزدان_دوست