سخن عشق تو بی آن که برآید به زبانمرنگ رخساره خبر می‌دهد از حال نهانمگاه گویم که بنالم ز پریشانی حالم

سخن عشق تو بی آن که برآید به زبانمرنگ رخساره خبر می‌دهد از حال نهانمگاه گویم که بنالم ز پریشانی حالمبازگویم که عیان است چه حاجت به بیانم؟هیچم از دنیی و عُقبیٰ نبرد گوشه ی خاطرکه به دیدار تو شغل است و فراغ از دو جهانمگر چنان است که روی من مسکین گدا رابه در غیر ببینی ز در خویش برانممن در اندیشه ی آنم که روان بر تو فشانمنه در اندیشه ی که خود را ز کمندت برهانمگر تو شیرین زمانی نظری نیز به من کنکه به دیوانگی از عشق تو فرهاد زمانمنه مرا طاقت غربت نه تو را خاطر قربتدل نهادم به صبوری که جز این چاره ندانممن همان روز بگفتم که طریق تو گرفتمکه به جانان نرسم تا نرسد کار به جانمدُرَم از دیده چکان است به یاد لب لعلتنگهی باز به من کن که بسی دُر بچکانمسخن از نیمه بریدم که نگه کردم و دیدمکه به پایان رسدم عمر و به پایان نرسانم #سعدی