مثلِ یک کاخِ بلورین که خودم ساختمشخونِ دل خوردم و هر روز برافراختمش_بر سرِ میز قماری که دلش با من بو

مثلِ یک کاخِ بلورین که خودم ساختمشخونِ دل خوردم و هر روز برافراختمش_بر سرِ میز قماری که دلش با من بودآنقدر سخت گرفتم به خودم ، باختمشبا خیالش همه جا گشتم و گشتم افسوسدلِ ویران شده را از نفس انداختمشآنکه در شهر به سلطانِ وفا مشهور استبینِ پیمان شکنان دیدم و نشناختمشعاشقم، طی شده با غم همه ی زندگی امقیمتِ عشق گزاف است،... که پرداختمشراه برگشت ندارم به خداوند قَسمهرچه پُل پشتِ سرم بود برانداختمش#محرم_زمانی