پـا به پایت آمدم ، شاید سـرم سـامان بـگیـرددر کـویـر سینه ام کاش انـدکی بـاران بـگیـرد کاش روزی مقـد

پـا به پایت آمدم ، شاید سـرم سـامان بـگیـرددر کـویـر سینه ام کاش انـدکی بـاران بـگیـرد کاش روزی مقـدمـت بر بـاغ احساسم رسـانیگلشن از شوق نگاهت عطری از ریحان بگیرددیده پرخون است وحال دل پریشان تر ز بادتـا  نـوای  بی نوایـم  ، از دل ســوزان بگـیرد بــر تـن آزرده ام ، یـک دم نــظـر بـازی بفــرماشــاید از ناز نـگاهت ،لحظه هایم جان بگیردانتـظارت می کشم در لحـظـه ی تنهایی خـود خانه ی دل با وجودت جلوه ای شادان بگیرددل پریـشـانـم ، مـداوا کــن ، مــرا با مرهـمـی شاید این دیرینه غم ، بادیدنت درمان بگیرداین دل مجنـون من در ساحل غمها روان شد شـاید این دیـوانگی آرامش از طوفـان بگیردبا خـم زلـف سیاهت ، هستی ام ویـران مـکنعشـق میخواهد گسلـها، از بـم ویـران بگیـرد#نجمه_زارع ‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌