••┈✾~🍃🌺🍃~✾┈•«مولانایِ جان»سیر نمی‌شوم ز تو ای مهِ جان‌فزایِ منجور مکن جفا مکن نیست جفا سزایِ منبا ستم و جفا خوشم گرچه درون آتشمچونکِ تو سایه افکنی بر سرم ای همایِ منچونکِ کند شکرفشان عشق برای سرخوشاننرخِ نبات بشکند چاشنیِ بلایِ منعود دمد ز دودِ من کور شود حسودِ منزفت شود وجود من تنگ شود قبای منآن نفس این زمین بُود چرخ‌زنان چو آسمانذره به ذره رقص در نعره‌زنان که‌های منآمد دی خیالِ تو گفت مرا که غم مخورگفتم غم نمی‌خورم ای غمِ تو دوایِ منگفت که غم غلام تو هر دو جهان به کام تولیک ز هر دو دور شو از جهت لقای منگفتم چون اجل رسد جان بجهد از این جسدگر بروم به سوی جان باد شکسته پای منگفت که چشم بد بهل کو نخورد جز آب و گلچشم بدان کجا رسد جانب کبریای منگفتم روزکی دو سه، مانده‌ام در آب و گلبسته‌ی خوفم و رجا تا برسد صلای منگفت در آب و گل نه‌ای سایه‌ی توست این طرفبرد تو را از این جهان صنعتِ جان ربای من•┈✾~🍃🌺🍃~✾┈•📚 کتابخانه‌ی تخصصی قرآنی اشراق نجف‌آباد 👇👇👇@eshraghlib