✅️مدل گفتگوی ملی 🔴تاخیری چهل ساله در راهی که باید می رفتیم ✍️ محمد محسنی نسب آنچه امروز مرا پس از گذشت ۶۰ روز از جنبش اعتراضی زن،زندگی،آزادی وادار به نوشتن و شکستن سکوت می کند خشونت روز افزون در سرکوب اعتراضات مردم و بیم تکرار و تعمیق این چرخه معیوب است.…حرف برای گفتن بسیار استهر چه بگویم باید به دو سو پاسخگو باشماما همین امروز باید بگویم که فردا دیر استو زودتر از امروز نه مجالی بود و نه صراحتیپس به این جملات اکتفا می‌کنم:بازگشت به قبل از دی ماه ۱۴۰۴ ناممکن است.و تاکید می‌کنم: ناممکننه حتی عقلانی یا اخلاقی زیرا دیگر مشکل در شیوه‌ها نیست، در رنگ باختن روایت‌هاستو برای من امکان اصلاح‌طلبی پایان یافت(و تاکید می‌کنم: امکان)هر چند شاید دیر به نظر برسداما حجت تمام شد که نه اراده‌ای برای اصلاح وجود دارد و نه امکان نیازموده‌ای باقی مانده و نه فرد اصلاح‌گری در میانه دیده می‌شودهر چه پیش آید؛ چه خوش، چه ناخوش، گویا از حیطه اراده‌ی شهروند ایرانی خارج شده است. و کیست که نداند چرا؟و گفتن این چند جمله توصیفی بیش نبودگفتم و از گردن خود بیرون کردمتنها توصیه‌ام شکستن چرخه‌ی خشونت است که البته نابرابر است.و منظورم از خشونت‌پرهیزی، نادیده‌گرفتن حق‌ِدادخواهی‌ِموثر نیستگزینه‌های باقی مانده اندک‌اند و سناریوهای پیش‌رو بسیار خسارت‌بارند.هر چند هنوز کم هزینه‌ترین راه‌حل‌ها درون‌زا هستند که البته امیدی به آن‌ها نیست.امید واهی نمیدهم اما گرچه کالایی نایاب است تنها سرمایه امروز ماست برای آیندهباقی حرف‌ها بماند تا مگر گوشی شنوا پیدا شودمحمد محسنی نسب۶ بهمن ۱۴۰۴اولین روز دسترسی به اینترنت