[هارون و فضل] بر بام خانه رفتند، پسر سمّاک را دیدند در نماز، می‌گریست و این آیت می‌خواند:أَ فَحَسِبْ

[هارون و فضل] بر بام خانه رفتند، پسر سمّاک را دیدند در نماز، می‌گریست و این آیت می‌خواند:أَ فَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناکُمْ عَبَثاً، و بازمی‌گردانید و همین می‌گفت، پس سلام بداد که چراغ دیده بود و حسّ مردم شنیده‌، روی بگردانید و گفت: سلام علیکم.هارون و فضل جواب دادند و همان لفظ گفتند. پس پسر سمّاک گفت: بدین وقت چرا آمده‌اید و شما کیستید؟ فضل گفت: امیر المؤمنین است، به زیارت تو آمده است که چنان خواست که ترا به‌بیند.گفت: از من دستوری‌ بایست به آمدن و اگر دادمی، آنگاه بیامدی، که روا نیست مردمان را از حالت خویش درهم کردن‌.فضل گفت: چنین بایستی‌، اکنون گذشت، خلیفه پیغامبر است، علیه السّلام، و طاعت وی فریضه است بر همه مسلمانان، تو درین جمله درآمدی که خدای، عزّ و جلّ، می‌گوید: أَطِیعُوا اللَّهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِی الْأَمْرِ مِنْکُمْ‌.پسر سمّاک گفت: این خلیفه بر راه شیخین‌ می‌رود- و به این عدد خواهم بوبکر و عمر، رضی اللّه عنهما را- تا فرمان او برابر فرمان پیغامبر، علیه- السّلام، دارند؟گفت: رود.گفت: عجب دانم، که در مکّه که حرم است این اثر نمی‌بینم، و چون اینجا نباشد، توان دانست که به ولایت دیگر چون است. فضل خاموش ایستاد.هارون گفت: مرا پندی ده که بدین آمده‌ام تا سخن تو بشنوم و مرا بیداری افزاید. گفت: یا امیر المؤمنین از خدای، عزّ و جلّ، بترس که یکی است و هنباز ندارد و به یار حاجت‌مند نیست. و بدان که در قیامت ترا پیش او بخواهند ایستانید و کارت از دو بیرون نباشد یا سوی بهشت برند یا سوی دوزخ، و این دو منزل را سه دیگر نیست.هرون به درد بگریست، چنانکه روی و کنارش‌ تر شد. فضل گفت: ایّها- الشّیخ‌، دانی که چه می‌گویی؟ شک است در آنکه امیر المؤمنین جز ببهشت رود؟پسر سمّاک او را جواب نداد و ازو باک نداشت و روی به هارون کرد و گفت: یا امیر- المؤمنین این فضل امشب با تست و فردای قیامت با تو نباشد و از تو سخن نگوید و اگر گوید، نشنوند. تن خویش را نگر و بر خویشتن ببخشای‌ . فضل متحیّر گشت و هرون چندان بگریست تا بر وی بترسیدند از غش‌‌. پس گفت: مرا آبی دهید.پسر سمّاک برخاست و کوزه آب آورد و به هرون داد، چون خواست که بخورد، او را گفت: بدان، ای خلیفه، سوگند دهم بر تو به حقّ قرابت‌ رسول، علیه السّلام، که اگر ترا بازدارند از خوردن این آب، به چند بخریگفت: به یک نیمه از مملکت.گفت:بخور، گوارنده بادپس چون بخورد گفت: اگر این چه خوردی، بر تو ببندد، چند دهی تا بگشاید؟گفت: یک نیمه مملکت.گفت: یا امیر المؤمنین، مملکتی که بهای آن یک شربت‌ است، سزاوار است که بدان بس نازشی‌ نباشد؛ و چون درین کار افتادی، داد ده و با خلق خدای، عزّ و جلّ، نیکویی کن.تاریخ بیهقی