چهار دغدغه ی بنیادین هستی: مرگ، تنهایی، بی معنایی و آزادیبرداشتی کوتاه از اندیشه‌های اروین یالوم در کتاب "روان‌درمانی اگزیستانسیال"با تامل بخوانید:* انسان موجودی است که در ذات خود در پی بقا و ادامه زندگی است، اما از همان لحظه‌ای که چشم به جهان می‌گشاید، مرگ را همچون سرنوشتی گریزناپذیر در برابر خویش می‌یابد.* او موجودی اجتماعی است که از تنهایی هراس دارد و برای گریز از آن به عشق، دوستی و تعلق پناه می‌برد، اما حقیقت این است که تنها به دنیا می‌آید، رنج‌های جسمی و روحی خود را به تنهایی تحمل می‌کند و سرانجام نیز تنها با مرگ روبه‌رو می‌شود.* انسان در زندگی خویش به دنبال معنا می گردد. او می‌خواهد بداند چرا اینجاست، برای چه زندگی می‌کند و اینهمه تلاش و درد و رنج برای چیست. اما جهان هستی، معنایی از پیش تعیین‌شده در اختیارش قرار نمی‌دهد.* و سرانجام، انسان تشنه آزادی است؛ آزادی هایی همچون انتخاب کردن و ساختن سرنوشت خویش، اما همین آزادی منبع اضطرابی عمیق نیز هست. چرا که نه تنها با هر انتخاب، صدها امکان دیگر را از میان می‌برد بلکه باید مسئولیت پیامدهای انتخاب خود را بپذیرد. از این رو، انسان هم آزادی را می‌طلبد و هم از آن می‌گریزد یعنی ترجیح می دهد بار انتخاب را به دوش سنت، جامعه، ایدئولوژی یا دیگران بیندازد.از این دیدگاه اضطراب و اندوه را نمی‌توان نشانه ی بیماری دانست. بخشی از آن‌ها واکنش‌های طبیعی ما انسان ها به واقعیت‌های بنیادین هستی‌ یعنی: مرگ، تنهایی، بی‌معنایی و آزادی هستند و از این منظر، روان‌درمانی همیشه به معنای حذف این دغدغه‌ها نیست، بلکه گاه تلاشی است برای کمک به انسان تا بتواند با این واقعیت‌ها زندگی کند، بی‌آنکه زیر بار آن‌ها خرد شود؛ تا در میان آشوبِ پرسش‌های بی‌پاسخ، لحظاتی از آرامش، امید و رضایت را تجربه کند.پس شایسته آن است که زیاد بر خود و دیگران سخت نگیریم. چرا که همه ما در یک کشتی نشسته‌ایم و با دغدغه‌های مشترکی دست‌وپنجه نرم می‌کنیم. به این نکته نیز توجه کنیم که شاید زیبایی زندگی دقیقاً در همین باشد که با وجود همه ناپایداری‌ها، ابهام‌ها و پرسش‌های بی‌پاسخ، هنوز می‌توان عشق ورزید، آفرید، آموخت و برای لحظه‌ای کوتاه، اما واقعی، به زندگی معنا بخشید.✍️طاهره شیخ الاسلام@essarat🌹🌹🌹