شعر زیر را هوش مصنوعی بر اساس دغدغهٔ من که در تنها یک جمله برایش نوشتم سروده است. اشتباهاتش را به هو

شعر زیر را هوش مصنوعی بر اساس دغدغهٔ من که در تنها یک جمله برایش نوشتم سروده است. اشتباهاتش را به هوش طبیعی خویش ببخشید🙂وطن در غباروطن،تو دیگر فقط خاک نیستی؛آخرین تپشِ قلبی هستیکه از زیر آوارِ روزگارهنوز به گوش می رسد،چه تلخ استشاهد نابود شدن سرزمینی باشیکه کودکی ات،رؤیاهایت،و عزیزترین خاطراتتدر آن ریشه دوانده‌اند.ای وطن،اگر روزیاز ما چیزی بر جای بماند،نه نامی خواهد بودو نه نشانی؛تنها حسرتِ نسلیکه ایستاد،گریست،و با چشمانی بازفروریختنِ خانه‌اش رابه نظاره نشست.اما هنوز،در دورترین نقطهٔ این تاریکی،چراغیکم‌سو اما استوارروشن مانده است.تاریخبارها گواهی داده استکه هیچ شبینتوانسته استخورشید رابرای همیشه تبعید کند.پس ای وطن،تا آخرین نفس،نامت رانه با فریادِ خشم،که با نجوای عشقبر لب خواهیم داشت.زیرا گاهیتنها چیزیکه ملتی رااز مرگ نجات می‌دهد،نه شمشیر استو نه قدرت؛عشقِ خاموشی استکه در دلِ فرزندانشهنوز می‌تپد.و من ایمان دارمروزی،از دلِ همین خاکستر،دوبارهسبز خواهی شد.با تشکر از AI@essarat🌹🌹🌹