▪️[الکافی] عَنِ الْعِدَّةِ عَنِ الْبَرْقِیِّ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ عَنْ صَالِحِ بْنِ حَمْزَةَ رَفَ

▪️[الکافی] عَنِ الْعِدَّةِ عَنِ الْبَرْقِیِّ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ عَنْ صَالِحِ بْنِ حَمْزَةَ رَفَعَهُ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام: ... إِنَّ حُبَّ الشَّرَفِ وَ الذِّکْرِ لَا یَکُونَانِ فِی قَلْبِ الْخَائِفِ الرَّاهِبِ.▪️حضرت صادق علیه السّلام فرمودند: ... به راستی حبّ بزرگ منشی و شهرت در دل شخص ترسان و هراسان نیست.▫️إن حب الشرف و الذکر أی حب الجاه و الرئاسة و العزة فی الناس و حب الذکر و المدح و الثناء منهم و الشهرة فیهم لا یکونان فی قلب الخائف الراهب لأن حبهما من آثار المیل إلی الدنیا و أهلها و الخائف الراهب منزه عنه و أیضا حبهما من الأمراض النفسانیة المهلکة و الخوف و الرهبة ینزهان النفس عنها و ذکر الراهب بعد الخائف من قبیل ذکر الخاص بعد العام إذ الرهبة بمعنی الخشیة و هی أخص من الخوف.▫️إن حب الشرف و الذکر: یعنی محبت و علاقه به جاه و مقام، حب ریاست و بزرگی و نامجویی در بین مردم، و حب مدح شدن و ثنا شدن و شهرت و آوازه. لا یکونان فی قلب الخائف الرّاهب: اینها در دل شخص خائف و ترسان راه نمی یابد، چون عشق و محبت به این چیزها، از آثار و علائم دلبستگی به دنیا و دنیاداران است و شخصی که دارای صفت خوف و خشیت شد، از این گونه حالات به دور است. همچنین محبت و علاقه به این دو چیز، از امراض نفسانی خطرناک است و خوف و خشیت، منشأ تزکیه و طهارت نفس از امراض و بیماری‌های درونی است، لذا این امور با هم متناقض هستند و هرگز با هم جمع نمی شوند.البته ذکر لفظ «راهب» بعد از کلمه «خائف»، از ذکر خاص بعد از ذکر عام است، چون رهبت به معنای خشیت است که آن خوف و ترس مخصوصی است که قبلا گفته شد.📚 بحارالأنوار / جلد 67 / صفحه 359➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖▫️کانال جِلاَءٌ لِلْقُلُوبِ ➡️ @eteghdate