♾از روزمرگی به هستی؛ و بازگشت به روزمرگی♾🔹گاهی در زندگی عادی، ما درگیر مسائل روزمره‌ایم: رابطه، کار، خانواده، دلخوری‌ها، برنامه‌ها و نگرانی‌های معمول. اما ناگهان رخدادی مثل مرگ عزیز، جدایی، بیماری یا مهاجرت ما را از این جریان بیرون می‌کشد و با پرسش‌های بنیادین روبه‌رو می‌کند: زندگی یعنی چه؟ مرگ چه معنایی برای من دارد؟ چه چیز واقعاً مهم است؟ اینجا از امر روزمره به امر هستی‌شناسانه پرتاب می‌شویم.🔹اما در بحران‌هایی مثل جنگ، بمباران یا تهدید جمعی، ماجرا برعکس است. این‌بار ما از روزمرگی به هستی نمی‌رویم؛ بلکه امر هستی‌شناسانه با چهره‌ی مرگ، فقدان و ناامنی به زندگی روزمره هجوم می‌آورد. ناگهان خانه، بدن، شهر، عزیزان و آینده دیگر بدیهی نیستند.🔹در موقعیت اول، جهان هنوز کم‌وبیش پابرجاست و یک اتفاق، ما را به عمق می‌برد. اما در موقعیت دوم، خودِ جهان می‌لرزد. اضطراب در اینجا فقط یک نشانه‌ی روان‌شناختی نیست؛ بلکه تجربه‌ی خطرِ از دست دادن جهان است.🔹به همین دلیل، در بحران، چسبیدن به امور ساده‌ی روزمره فقط انکار یا حواس‌پرتی نیست. غذا پختن، چای دم کردن، بازی با کودک، تماس گرفتن با عزیزان، مرتب کردن خانه یا ادامه دادن یک جلسه‌ی درمانی، می‌تواند تلاشی برای حفظ پیوند با جهان باشد؛ راهی برای گفتن اینکه: «هنوز زندگی ادامه دارد.»🔹پس تفاوت این دو موقعیت مهم است:گاهی باید از روزمرگی عبور کنیم تا با حقیقت‌های بنیادین زندگی روبه‌رو شویم؛و گاهی باید به روزمرگی چنگ بزنیم تا زیر فشار حقیقت‌های بنیادین از هم نپاشیم.🔹شاید در وضعیت‌های بحرانی، همین کارهای کوچک، شکل عمیقی از بقا باشند. گاهی چای دم کردن، فقط چای دم کردن نیست؛ اعلام آرامی است از اینکه: ما هنوز هستیم، و جهان هنوز کاملاً فرو نریخته است.#انتیک_انتولوژیکال#روزمره_هستی_شناسانه#بودن_در_جهان#اضطراب#یادداشت_درمانگر #رزگارـمحمدی@ExistentialAcademia