‍ بگذارید این وطن دوباره وطن شود.بگذارید دوباره همان رؤیایی شود که بود.بگذارید پیشاهنگ دشت شودو در آ

‍ بگذارید این وطن دوباره وطن شود.بگذارید دوباره همان رؤیایی شود که بود.بگذارید پیشاهنگ دشت شودو در آن‌جا که آزاد است منزلگاهی بجوید.(این وطن هرگز برای من وطن نبود.)بگذارید این وطن رویایی باشد که رؤیاپروران در رؤیای خویش‌ داشته‌اند. بگذارید سرزمین بزرگ و پرتوان عشق شودسرزمینی که در آن، نه شاهان بتوانند بی‌اعتنایی نشان دهندنه ستمگران اسباب‌چینی کنندتا هر انسانی را، آن که برتر از اوست از پا درآورد.(این وطن هرگز برای من وطن نبود.)آه، بگذارید سرزمین من سرزمینی شود که در آن، آزادی را با تاج ِ گل ِ ساختگی ِ وطن‌پرستی نمی‌آرایند.اما فرصت و امکان واقعی برای همه کس هست، زندگی آزاد استو برابری در هوایی است که استنشاق می‌کنیم.(در این «سرزمین ِ آزادگان» برای من هرگزنه برابری در کار بوده است نه آزادی.)بگو، تو کیستی که زیر لب در تاریکی زمزمه می‌کنی؟کیستی تو که حجابت تا ستار‌گان فراگستر می‌شود؟سفیدپوستی بی‌نوایم که فریبم داده به دورم افکنده‌اند،سیاهپوستی هستم که داغ برد‌گی بر تن دارم،سرخپوستی هستم رانده از سرزمین خویش،مهاجری هستم چنگ افکنده به امیدی که دل در آن بسته‌اماما چیزی جز همان تمهید ِ لعنتی ِ دیرین به نصیب نبرده‌امکه سگ سگ را می‌درد و توانا ناتوان را لگدمال می‌کند.من جوانی هستم سرشار از امید و اقتدار، که گرفتار آمده‌امدر زنجیره‌ی بی‌پایان ِ دیرینه سال ِسود، قدرت، استفاده،قاپیدن زمین، قاپیدن زر،قاپیدن شیوه‌های برآوردن نیاز،کار ِ انسان‌ها، مزد آنان،و تصاحب همه چیزی به فرمان ِ آز و طمع.من کشاورزم _ بنده‌ی خاک _کارگرم، زر خرید ماشین.سیاهپوستم، خدمتگزار شما همه.من مردمم: نگران، گرسنه، شوربخت،که با وجود آن رؤیا، هنوز امروز محتاج کفی نانم.هنوز امروز درمانده‌ام. _ آه، ای پیشاهنگان!من آن انسانم که هرگز نتوانسته است گامی به پیش بردارد،بینواترین کارگری که سال‌هاست دست به دست می‌گردد.با این همه، من همان کسم که در دنیای کُهندر آن حال که هنوز رعیت شاهان بودیمبنیادی‌ترین آرزومان را در رؤیای خود پروردم،رؤیایی با آن مایه قدرت، بدان حد جسورانه و چنان راستینکه جسارت پُرتوان آن هنوز سرود می‌خوانددر هر آجر و هر سنگ و در هر شیار شخمی که این وطن راسرزمینی کرده که هم اکنون هست.آه، من انسانی هستم که سراسر دریاهای نخستین رابه جست‌وجوی آنچه می‌خواستم خانه‌ام باشد درنوشتممن همان کسم که کرانه‌های تاریک ایرلند ودشت‌های لهستانو جلگه‌های سرسبز انگلستان را پس پشت نهادماز سواحل آفریقای سیاه برکنده شدمو آمدم تا «سرزمین آزاد‌گان» را بنیان بگذارم.آزادگان؟یک رؤیا_رؤیایی که فرامی‌خواندم هنوز امّا.آه، بگذارید این وطن بار دیگر وطن شود_سرزمینی که هنوز آن‌چه می‌بایست بشود نشده استو باید بشود! _سرزمینی که در آن هر انسانی آزاد باشد.سرزمینی که از آن ِ من است.ــ از آن ِ بینوایان، سرخپوستان، سیاهان، من،که این وطن را وطن کردند،که خون و عرق جبین‌شان، درد و ایمان‌شان،در ریخته‌گری‌های دست‌هاشان، و در زیر باران خیش‌هاشانبار دیگر باید رؤیای پُرتوان ما را بازگرداند.آری، هر ناسزایی را که به دل دارید نثار من کنیدپولاد ِ آزادی زنگار ندارد.از آن کسان که زالووار به حیات مردم چسبیده‌اندما می‌باید سرزمین‌مان را امریکا را بار دیگر باز پس بستانیم.آه، آریآشکارا می‌گویم،این وطن برای من هرگز وطن نبود،با وصف این سوگند یاد می‌کنم که وطن من، خواهد بود!رؤیای آنهمچون بذری جاودانهدر اعماق جان من نهفته است.ما مردم می‌بایدسرزمین‌مان، معادن‌مان، گیاهان‌مان، رودخانه‌هامان،کوهستان‌ها و دشت‌های بی‌پایان‌مان را آزاد کنیم:همه جا را، سراسر گستره‌ی این ایالات سرسبز بزرگ را _و بار دیگر وطن را بسازیم!‌ 👤 #لنگستون_هیوز@existentialistt