این ابهام، نگران و بی حوصله اش کرده بود. دخترک بینوا دیگر به سوال های من جواب نمی داد. رو ترش کرده و نزدیک بود بغضش بترکد. پرسیدم:ــ نمی خواهید برگردیم خانه؟سرخ شد و جواب داد:ــ ولی… ولی من از سرسره بازی خوشم آمد. نمی خواهيد یک دفعه ی دیگر سر بخوریم؟درست است که از سرسره بازی «خوشش» آمده بود اما همین که روی سورتمه نشست مانند دوبار گذشته رنگ از رويش پرید؛ سراپا می لرزید و نفسش از ترس بند آمده بود.بار سوم هم سورتمه در سراشیبی تپه سرعت گرفت. دیدمش که به صورت من چشم دوخته و حواسش به لب هایم بود. دستمال جیبم را بر دهانم فشردم، سرفه ای کردم و در کمرکش تنده ی تپه با استفاده از فرصتی کوتاه، زیر گوشش زمزمه کردم:ــ دوستان دارم، نادیا!و معما کماکان باقی ماند. نادنکا خاموش بود و اندیشناک… او را تا در خانه اش همراهی كردم. می كوشید به آهستگی راه برود، قدمهایش را کُند می کرد و هر آن منتظر بود آن سه کلمه را از دهان من بشنود. می دیدم که روحش در عذاب بود و به خود فشار می آورد که نگوید: "محال است آن حرف ها را باد گفته باشد! دلم نمی خواهد آن ها را از باد شنیده باشم!"صبح روز بعد، نامه ی کوتاهی از نادنکا به دستم رسید. نوشته بود: "امروز اگر خواستید به سرسره بازی بروید مرا هم با خودتان ببرید. ن. ". از آن پس، هر روز با نادنکا سرسره بازی می کردم. هر بار هنگامی که با سرعت دیوانه كننده از شیب تپه سرازیر می شدیم زیر گوشش زمزمه می کردم: "دوستتان دارم ، نادیا!"نادیا بعد از مدتی کوتاه، طوری به این سه کلمه معتاد شده بود که به شراب یا به مورفین. زندگی بدون شنیدن آن عبارت کوتاه به کامش تلخ و ناگوار می نمود. گرچه هنوز هم از سر خوردن از بالای تپه وحشت داشت اما اکنون خود ترس به سه كلمه ی عاشقانه ای که منشأ آن هم چنان پوشیده در حجاب رمز بود و جان او را می آزرد، گیرایی مخصوصی می بخشید. در این میان نادنکا به دو تن شک می برد: به من و به باد… نمی دانست کدام یک از این دو اظهار عشق می کرد اما چنین به نظر می آمد که حالا دیگر برایش فرق چندانی نمی کرد؛ مهم، باده نوشی و مستی است، حالا با هر پیاله ای که می خواهد باشد.روزی حدود ظهر، به تنهایی به محل سرسره بازی رفتم. قاطی جمعیت شدم و ناگهان نادنکا را دیدم که به سمت تپه می رفت و با نگاهش در جست و جوی من بود… آنگاه ترسان و لرزان از پله ها بالا رفت… راستی که به تنهایی سر خوردن سخت هراس انگیز است! رنگ صورتش به سفيدی برف بود و سراپایش طوری می لرزید که انگار به پای چوبه ی دار می رفت؛ با وجود این بی آن که به پشت سر خود نگاه کند مصممانه به راه خود به بالای تپه ادامه می داد. از قرار معلوم سرانجام بر آن شده بود مطمئن شود که آیا در غیاب من نیز همان عبارت شیرین را خواهد شنید یا نه؟ دیدمش که با چهره ای به سفیدی گچ و با دهانی گشوده از ترس، روی سورتمه نشست و چشم ها را بست و برای همیشه با زمین وداع گفت و سرازیر شد… «غژ ــ ژ ــ ژ ــ ژ…» ــ صدای خشک سورتمه در گوشم پیچید. نمی دانم در آن لحظه، آن سه کلمه ی دلخواهش را شنید یا نه… فقط دیدمش که با حالتی آمیخته به ضعف و خستگی بسیار از روی سورتمه، به پا خاست. از قیافه اش پیدا بود که خود او هم نمی دانست که آن عبارت دلخواه را شنیده بود یا نه. ترس و وحشتی که از سر خوردن سقوط آسا به او دست داده بود توان شنیدن و تشخیص اصوات و نيز قوه ی ادراک را از او سلب کرده بود…ماه مارس ــ نخستین ماه بهار ــ فرا رسید… خورشيد بیش از پیش نوازشگر و مهربان تر می شد. تپه ی پوشیده از یخ مان درخشندگی اش را از دست می داد و روز به روز به رنگ خاک در می آمد تا آن که سرانجام برف آن به کلی آب شد. من و نادنکا سرسره بازی را به حکم اجبار کنار گذاشتیم. به این ترتیب، دخترک بینوا از شنیدن آن سه کلمه محروم شد. گذشته از این کسی هم نمانده بود که عبارت دلخواه او را ادا کند زیرا از یک طرف هیچ ندایی از باد بر نمی خاست و از سوی دیگر من قصد داشتم برای مدتی طولانی ــ و شاید برای همیشه ــ روانه ی پتربورگ شوم.دو سه روز قبل از عزیمتم به پتربورگ، در گرگ و میش غروب، در باغچه ای که هم جوار حياط خانه ی نادنکا بود و فقط با ديواری از چوب های بلند و نوک تیز از آن جدا می شد نشسته بودم… هوا هنوز کم و بیش سرد بود. این جا و آن جا برف از تپاله ها سفیدی می زد، درخت ها هنوز خواب بودند. اما بوی بهار در همه جا پیچیده بود و کلاغ ها در راه بازگشتشان به لانه ها قارقار می کردند. به دیوار چوبی نزدیک شدم و مدتی از لای درز چوب ها دزدکی نگاه کردم. نادیا را دیدم که به ایوان آمد و همان جا ایستاد و نگاه افسرده ی خود را به آسمان دوخت… باد بهاری بر چهره ی رنگ پریده و غمین او می وزيد… و انسان را به یاد بادی می انداخت که هنگام سر خوردنمان زوزه می کشید و نعره بر می آورد و آن سه كلمه را در گوش او زمزمه می كرد.