#شاه_گوش_میکند داستانی از خالق داستان های غیر ممکن#ریحانه_حسینی ایتالو کالوینو بارها با خلق آثار خاص و عجاب انگیز ثابت کرده است که به راستی شایسته ی لقب نویسنده ی داستان‌های غیر ممکن است. داستان هایی که به راحتی مخاطب را مانند این داستان در گیر بافت اجتماعی و اعتراضی میکنند بی آنکه گزافه گویی و سخنرانی کند و از خیر وشر بگوید، یا از طمع آدمی و ظلم و استبداد. اون تنها آن چنان داستان را به هم می‌بافد که در انتها شما می مانید و جهان بینی که کسب کرده اید. شما و جرقه ای که در وجودتان زده شده است تا آتشی به پا کند برای خواستن برای تغییر و برای فقط شنونده نبودن. برای آنکه بدانید می‌شود شاه بود اما در معنا تنها نگاه دارنده ی گرزی بود که به شاهی و حکومت بیشتر از شخص شاه اعتبار می دهد. شاه در جدال برای یافتن راهی برای به دست آوردن زنی که صدایش را از پس دیواره‌ها و پرده های ضخیم قصر، از فاصله ی دور، میان پنجره های شهر شنیده است و با او هم صدا شده است. به خیالات شورش می‌رسد و حالا که در طلب آن زن است در آسیب پذیر ترین حالت خود قرار گرفته و به ناچار از قصر میگریزد. فرار ی که گویا برای او یک سفر خود شناسی است، خود شناسی بدون متعلقاتی که او را اسیر خود کرده بودند. او حالا عریان با آنچه هست و با آنچه خواهد شد و آنچه بود روبه رو می شود. اینجا بدون آن تخت و تاج و گرز شاه چهره ای دیگر می یابد چهره یک روستایی که روز گاری این خاک را دقیق می‌شناخته، شناختی که با استفاده از ان او قادر به رسیدن به جایگاه پادشاهی شده است.و او بعد از رسیدن به این جایگاه با نابود کردن تونل ها و راه های مخفی و گریز گاه ها، امکان استفاده دیگران را برای به پایین کشیدن خود از بین برده است اما هم زمان امکان فرار خود را نیز از بین برده است. او در ایران فرار به جایی می‌رسد که راوی گمانه می‌زند که شاید شاه از آنجا باشد چرا که با آنجا احساس راحتی و شناخت می‌کند. در ادامه شاه گم گشته میان خرابه های آن چه خود از تخریب تونل ها به وجود آورده با آینده ی خود که در واقع همان زمان حال شاه پیشین است، رو به رو می‌شود.شخصی که گمان میرود شاه قبلی است که در سالها را در زندان گذرانده زنی را می دزد که شاه به امید و محبت او به کوتاهی یک رویا موفق شده بود را کمی پوتا تر تصور کند، سیاستی بيانديشد و برای تصاحب زنی که موفق شده بود شاه را از گوش به دهانی تبدیل کند که می‌تواند هماهنگ با او بخواند و بی ترس از تجمید دروغین درباریان و تمسخرهای پنهانی آن ها، صدایش را رها کند. کسی که تصور میوشد شاه پیشین است این زن را می دزد با او همصدا می‌شود و با خود از میان تونل ها خارج می‌کند صدای همهمه بالا میگرد و خیال های خوش و ناخوش با رسیدن صبحی که میتواند صبح نابودی و یا صبحی برای یک شروع تازه باشد به پایان می‌رسد.کوتاه درباره عنوانشاه گوش می‌کند، در خوانش اول و قبل از خواندن داستان به نظر می رسد یک جمله ی خبر ی کوتاه است. جمله ای بی هیچ قصد ونیتی تنها خبر می‌دهد که شاه گوش می‌کند. اما همین جمله ی کوتاه در طول داستان از نظر معنایی ماهیت های متفاوتی می یابد. وقتی پای دسیسه و شورش ها به میان می آید جمله شاه گوش می‌کند مبدل به یک اختیار و اعلان خطر می شود. که اخطار می‌دهد شاه در حال گوش دادن است و باید همه چیز در خفا و در پس نقاب روزمره گی انجام شود. جلوتر می‌رویم و در آن زمان که شاه به واسطه ی زن در میان معترضان اندکی با آنها هم راه می‌شود و یا به بیان بهتر شروع به درک می‌کند این جمله حالت سوالی به خود می‌گیرد. شاه گوش می‌کند؟ چه اتفاقی در سطح جامعه در جریان است؟ایا شاه گوش می‌کند که در پس صدای بلند موسیقی سانسوری طرفدارانش زنان و مادرانی هستند که برای مرگ فرزندان خود در اعتراضات مویه می‌کنند و پای پنجره ها ترانه میخوانند؟ اما در پایان این جمله تنها یک جمله آغشته به استیصال است که تنها اشاره می‌کند که شاه فقط و فقط گوش می‌کند و هیچ چیز از او بر نمی آید و حضور و عدم حضورش چندان تفاوتی با هم ندارد. پایان قسمت دوم#ریحانه_حسینی@facetofacechairs@tardid_97