غبار غم بر سیمای نادنکا نشست و قطره اشکی بر گونه اش جاری شد… دخترک بینوا بازوان خود را به سمت جلو در

غبار غم بر سیمای نادنکا نشست و قطره اشکی بر گونه اش جاری شد… دخترک بینوا بازوان خود را به سمت جلو دراز کرد ــ گفتی كه از باد تقاضا می كرد آن سه كلمه ی دلخواه را به گوش او برساند. منتظر وزش مجدد باد شدم، آنگاه به آهستگی گفتم:ــ دوستتان دارم، نادنکا!خدای من، چه حالی پیدا كرد! فریاد می كشید و می خندید و بازوانش را ــ خوشحال و خوشبخت و زیبا ــ به سوی باد دراز می كرد… و من به خانه ام بازگشتم تا اسباب سفر ببندم …از اين ماجرا ساليان دراز می گذرد. اكنون نادنکا زنی است شوهردار. شوهرش كه معلوم نیست نادنکا او را انتخاب کرده بود یا دیگران برایش انتخاب کرده بودند ــ تازه چه فرق می كند ــ دبیر مؤسسه ی قیمومیت اشراف است. آن دو، سه اولاد دارند. ايامی را كه سرسره بازی می کردیم و باد در گوش او زمزمه می کرد: "دوستتان دارم،‌نادنکا" فراموش نکرده است. و اکنون آن ماجرای دیرین، سعادت بارترین و شورانگیزترین و قشنگ ترین خاطره ی زندگی اش را تشكیل می دهد …حالا كه سنی از من گذشته است درست نمی فهمم چرا آن کلمات را بر زبان می آوردم و اصولاً چرا شوخی می کردم …چخوف