متن کامل داستانشوخی کوچولونيم روزی بود آفتابی، در یک روز سرد زمستانی… یخبندان شدید و منجمد کننده، بی

متن کامل داستانشوخی کوچولونيم روزی بود آفتابی، در یک روز سرد زمستانی… یخبندان شدید و منجمد کننده، بیداد می كرد. جعدهای فرو لغزيده بر پیشانی نادنکا که بازو به بازوی من داده بود و کرک بالای لبش از برف ریزه های سیمگون پوشیده شده بود. من و او بر تپه ی بلندی ایستاده بودیم. از زیر پایمان تا پای تپه، تنده ی صاف و همواری گسترده شده بود که بازتاب نور خورشید بر سطح آن، طوری می درخشید که بر سطح آیینه، کنار پایمان سورتمه ی کوچکی ديده می شد که پوشش آن از ماهوت ارغوانی رنگ بود. رو کردم به نادیا و التماس کنان گفتم:ــ نادژدا پترونا بیایید تا پايين تپه سُر بخوریم! فقط یک دفعه! باور كنید هیچ آسیبی نمی بینیم.اما نادنکا می ترسید. همه ی فضایی که از نوک گالوش های کوچک او شروع و به پای تپه ی پوشیده از یخ ختم می شد به نظرش می آمد كه مغاكی دهشتناک و بی انتها باشد. هر بار که از بالای تپه به پای آن چشم می دوخت و هر بار پيشنهاد می كردم كه سوار سورتمه شود نفسش بند می آمد و قلبش از تپیدن باز می ايستاد. آخر چطور می شد دل به دريا بزند و خود را به درون ورطه پرت كند! لابد قالب تهی می كرد يا کارش به جنون می کشيد. گفتم:ــ خواهش می کنم! نترسید! آدم نباید ترسو باشد!سرانجام تسلیم شد. از قیافه اش پیدا بود که خطر مرگ را پذیرفته است. او را که رنگ پریده و سراپا لرزان بود روی سورتمه نشاندم و بازوهایم را دور کمرش حلقه کردم و با هم به درون مغاک سرازیر شدیم.سورتمه مانند تیری که از کمان رها شده باشد در نشیب تند تپه، سرعت گرفت. هوایی که جر می خورد به چهره های مان تازیانه می زد، نعره بر می آورد، در گوش هایمان سوت می كشید، خشماگين نیشگون های دردناک می گرفت، سعی داشت سر از تنمان جدا کند… فشار باد به قدری زیاد بود که راه بر نفس مان می بست؛ طوری بود که انگار خود شیطان، ما را در چنگال هایش گرفتار كرده بود و نعره کشان به دوزخمان می برد. هر آن چه در دور و برمان بود به نواری دراز و شتابنده مبدل شده بود… هر آن گمان می كردیم که آن ديگر به هلاکت می رسیم! و درست در همان لحظه دم گوش نادنكا زمزمه کردم:ــ دوستتان دارم، ناديا!از سرعت دیوانه كننده ی سورتمه و از بند آمدن نفس هایمان و از ترس و دهشتی که از نعره ی باد و غژغژ سورتمه بر سطح یخ، در دل هایمان افتاده بود رفته رفته کاسته شد و سرانجام به پای تپه رسیدیم. نادنکا تقریباً نیمه جان شده بود ــ رنگ بر چهره نداشت و به سختی نفس می كشيد. کمکش کردم تا از سورتمه برخیزد و بایستد. با چشم های درشت آكنده از ترس نگاهم کرد و گفت:ــ این تجربه را از این پس به هیچ قیمتی حاضر نیستم تکرار کنم! به هیچ قیمتی! نزدیک بود از ترس بمیرم!دقایقی بعد که حالش جا آمده بود نگاه پرسشگرش را به من دوخت ــ درمانده بود كه آیا آن سه كلمه را من ادا کرده بودم یا خود او در غوغای همهمه ی گردباد، دچار توهم شده بود؟ اما من با کمال خونسردی کنار او ایستاده بودم، سیگار دود می كردم و با دقت به دستکش هایم می نگریستم.نادنکا بازو به بازوی من داد و مدتی در دامنه ی تپه گردش كردیم. از قرار معلوم معمای آن سه کلمه آرامش خاطر او را بر هم زده بود. آیا آن سه کلمه ادا شده بود؟ آری يا نه! آری يا نه! این سوال، مسئله ی عزت نفس و شرف و زندگی و سعادت او بود. مسئله ای بود مهم و در واقع مهم ترین مسئله ی دنيا. نادنکا ، غم زده و ناشکیبا، نگاه نافذ خود را به چهره ام دوخته بود و به سوال های من جواب های بی ربط می داد و منتظر آن بود که به اصل مطلب بپردازم. راستی که بر چهره ی دلنشین او چه شور و هيجانی که نقش نخورده بود! می دیدم که با خود در جدال بود و قصد داشت چیزی بگوید یا بپرسد اما کلمات ضروری را نمی یافت؛ خجالت می كشید، می ترسید، زبانش از شدت خوشحالی می گرفت… بی آن که نگاهم کند گفت:ــ می دانید دلم چه می خواهد؟ــ نه ، نمی دانم.ــ بیایيد یک دفعه ی ديگر… سر بخوریم.از پله ها بالا رفتیم و به نوک تپه رسیدیم. نادنکای پریده رنگ و لرزان را بار دیگر بر سورتمه نشاندم و باز به ورطه هولناک سرازیر شدیم. این بار نیز باد نعره می كشید و سورتمه غژغژ می كرد و باز در اوج سرعت پُر هیاهوی سورتمه، زیر گوشش نجوا کردم:ــ دوستتان دارم، نادنکا!هنگامی که سورتمه از حرکت باز ایستاد، نگاه خود را روی تپه ای كه چند لحظه پیش از آن سر خورده بودیم لغزاند، سپس مدتی به صورت من خیره شد و به صدای خونسرد و عاری از شور من گوش داد و آثار حیرتی بی پایان بر همه و همه چیزش ــ حتی بر دستکش ها و کلاه و اندام ظریفش ــ نقش بست. از حالت چهره ی او پیدا بود که از خود می پرسید: "يعنی چه؟ پس آن حرف ها را کی زده بود؟ او یا خیال من؟"