🚩 مذاکره یا جنگ؛ کدام راه آینده ایران؟اینروزها یکی از مهم‌ترین پرسشهایی که ذهن بسیاری از مردم ایران را به خود مشغول کرده اینست که آیا راه نجات کشور از مسیر جنگ می‌گذرد یا از مسیر مذاکره؟تجربه تاریخ معاصر جهان نشان میدهد که جنگ، هرچند گاهی به پیروزی نظامی یک طرف منجر شده است، اما تقریباً همیشه هزینه‌های سنگینی بر ملت‌ها تحمیل کرده؛ جان انسانها، ویرانی زیرساختها، کاهش سرمایه‌گذاری، رکود اقتصادی، مهاجرت نخبگان و آسیبهای اجتماعی، تنها بخشی از پیامدهای آن است. حتی کشورهایی که در میدان نبرد پیروز شده‌اند، سالها برای بازسازی اقتصاد و جامعه خود زمان صرف کرده‌اند.از سوی دیگر، مذاکره نیز زمانی موفق خواهد بود که بر پایه عزت، حکمت، منافع ملی و واقع‌بینی انجام شود. مذاکره بمعنای تسلیم نیست، همانگونه که مخالفت با مذاکره نیز الزاماً بمعنای اقتدار نیست. مذاکره زمانی ارزشمندست که بتواند بدون واگذاری منافع اساسی کشور، از شدت تنش‌ها بکاهد، امنیت را افزایش دهد و زمینه رشد اقتصادی و رفاه مردم را فراهم سازد.آیا با جنگ می‌توان بجایی رسید؟تجربه دهه‌های اخیر در منطقه و جهان نشان می‌دهد که جنگ معمولاً آغاز مشکلات تازه است، نه پایان آن. درگیری‌های نظامی در کشورهای مختلف، هرچند گاه اهداف کوتاه‌مدتی را محقق کرده‌اند، اما اغلب خسارت‌های اقتصادی، انسانی و اجتماعی گسترده‌ای بر جای گذاشته‌اند. جنگ، آخرین گزینه در روابط بین‌الملل است، نه نخستین راه‌حل.آیا با مذاکره میتوان به نتیجه رسید؟پاسخ این سؤال نیز مطلق نیست. مذاکره زمانی نتیجه‌بخش است که دو طرف اراده واقعی برای حل اختلاف داشته باشند، تعهدات خودرا اجرا کنند و منافع متقابل را در نظر بگیرند. اگر اعتماد، ضمانت اجرا یا اراده سیاسی وجود نداشته باشد، مذاکره نیز ممکنست به نتیجه مطلوب نرسد. بنابرین، مذاکره نه معجزه ست و نه بیفایده؛ بلکه ابزاریست که موفقیت آن بشرایط و نحوه اجرای آن بستگی دارد.در شرایط کنونی ایران چه باید کرد؟آنچه امروز بیش از هرچیز اهمیت دارد، حفظ امنیت ملی، تقویت انسجام داخلی، کاهش تنش‌ های غیرضروری، حمایت از تولید، اصلاح ساختارهای اقتصادی، مبارزه با فساد، افزایش اعتماد عمومی و استفاده از ظرفیت دیپلماسی در کنار حفظ توان بازدارندگی کشور است.ملت ایران بیش از هر چیز خواهان آرامش، امنیت، پیشرفت اقتصادی، اشتغال جوانان، مهار تورم و حفظ عزت و استقلال کشورست. این اهداف نه صرفاً با جنگ تحقق می‌یابد و نه صرفاً با مذاکره؛ بلکه نیازمند مدیریت کارآمد، وحدت ملی، تصمیم‌گیری عقلانی و بهره‌گیری همزمان از قدرت دفاعی، دیپلماسی مؤثر و توسعه اقتصادی است.راه برون‌رفت از وضعیت کنونی چیست؟راه برون‌رفت را باید در چند محور جست‌وجو کرد:حفظ اقتدار و توان بازدارندگی برای جلوگیری از تهدیدهای خارجی.استفاده هوشمندانه از دیپلماسی و مذاکره برای کاهش تنش‌ها و تأمین منافع ملی.اصلاحات اقتصادی، مبارزه با فساد، حمایت از تولید و جذب سرمایه.تقویت همبستگی ملی و مشارکت همه ظرفیت‌های کشور.افزایش تعامل سازنده با جهان در چارچوب منافع و امنیت ملی.در نهایت، تجربه تاریخ نشان می‌دهد که ملتها زمانی موفق‌تر بوده‌اند که نه از موضع ضعف وارد مذاکره شده‌اند و نه جنگ را راه‌حل نخست دانسته‌اند. اقتدار ملی زمانی پایدار خواهد بود که قدرت دفاعی، دیپلماسی فعال، اقتصاد توانمند و وحدت مردم در کنار یکدیگر قرار گیرند.آینده ایران را نه صرفاً جنگ میسازد و نه صرفاً مذاکره؛ آینده را عقلانیت، انسجام ملی، مدیریت کارآمد و تصمیم‌هایی می‌سازد که منافع بلندمدت ملت را بر هر ملاحظه دیگری مقدم بدارد.