بوی چوب نم زدهغروب را مست کرده بود برگ‌ها در هوا می‌رفتندچون رقصِ اشکالدر موسیقی بادکه ادراکم رفت چا

بوی چوب نم زدهغروب را مست کرده بود برگ‌ها در هوا می‌رفتندچون رقصِ اشکالدر موسیقی بادکه ادراکم رفت چای بریزدو این فاصلهآب زلالی شدبر صورت تجربه‌و این فاصلهخنکای نسیم شبی در تابستانکه هوش را با خود می‌برد.چیزی در نسبت اشیا گم بودچیزی در شکل یک ناروندر خطوط کف دستدر سیالیِ یالِ اسب در حال گریز چیزی گم بودمثل یک معناکه مدام از 《بودن 》خالی و پر می‌شدم.من نمی‌دانستمگم شدن چیزیاز آن می‌کاهد،یا به آن می‌افزاید؟و چرا؟!جهان در بیکرانگی‌اشاندوه‌ست وُانسان در تنهایی‌اشبیکران...#مرتضی_مفاخری