همین‌قدر زنده، همین‌قدر نزدیک…«آدم‌ها ناگهان از بین‌مان نمی‌روند؛ انرژیِ ناتمام و آرزوهایشان در ما ج

همین‌قدر زنده، همین‌قدر نزدیک…«آدم‌ها ناگهان از بین‌مان نمی‌روند؛ انرژیِ ناتمام و آرزوهایشان در ما جریان پیدا می‌کند.»این ثانیه‌ها را با دقت ببینید و بشنوید؛این صدای خنده‌ای واقعی است که همین چند وقت پیش، در پاگردِ کلاس‌های دانشکده‌ی فیزیک، پشت میزهای دونفره، آزمایشگاه و آمفی تئاتر می‌پیچید.محمدمهدی فقط یک نام در لیستِ حضور و غیابِ ورودی ۱۴۰۳ نبود؛ او تکه‌ای از فردای این سرزمین بود. با اشتیاقی بی‌پایان برای کاوش در قوانین جهان، حل کردن مسئله‌ها، بیدار ماندن پای ددلاینِ تکالیف پای ددلاینِ گزارش‌کارها، و با یک حقِ مسلم، مقدس و ساده ای به نام زندگی کردن»:تمام کردن کتاب‌هایش، تکیه‌گاه بودن برای خانواده، و یکی‌یکی زیستنِ رویاهایش.اما این مسیر، ناتمام ماند.رفتنِ او صرفاً یک خبر نیست؛ سلبِ حقِ حیاتِ یک جوان و داغی بر پیکرِ انسانیت است. هر دستی که گلوله و آتش را به جای زندگی انتخاب می‌کند، باید در دادگاهِ وجدانِ تاریخ پاسخ‌گو باشد.ما بعد از محدمهدی فقط داغدار نیستیم؛ راویانِ حضور اوییم.یادِ او یک هشدار است:نگذاریم عادی‌شدنِ خشونت و جنگ، ارزشِ جانِ انسان‌ها و رویاهایشان را از یادمان ببرد.محمدمهدیِ عزیز؛نمره‌ی الفِ دانشگاهِ شهادت…«تو از میان کلاس‌ها رفتی، اما یادِ اشتیاقت برای دانستن و لبخندت و محبَّت های بی‌چشم داشتت، تا ابد در راهروهای این دانشگاه زنده است.»روحت آرام و یادت جاویدان. 🕊🖤