اندر حکایت عیاران و "شیادان" !:۱-فهم گذشته و نقد راه طی شده سخت ترین است.باورهای بدیهی را به کو

اندر حکایت عیاران و "شیادان" !:۱-فهم گذشته و نقد راه طی شده سخت ترین است.باورهای بدیهی را به کوره نقد سپردن و رنج دست کشیدن بر زخم های کهنه را از نو تحمل نمودن ؛ جستجویی تازه برای یافتن چگونگی "تاریخ گشتن" خویش .۲-شریعتی را چه خوشمان بیاید و چه بد، چه طرار و چه عیار ،بخشی از تاریخ و هویت ما ایرانیان شده است(انقلاب ۵۷) پس به قاعده می باید در هر سخن عالمانه ای از نیم قرن پیش ایران ، سهم او را داد چه به گشودگی چهره و چه به گره افکندن و تلخی! شاید این همه غیض هیستریک از همین مواجه با "خود" (بخوان مدرنیته بدقواره مان و کژ مدرن )پس از قرنی شانه زدن این گیسوی آشفته و مشاطه گری آن باشد؛ شاید!).۲-آمدن مدرنیته به این کهنه سرای بدون پیشواز آمدن سنت، و حرکت کردن از جای گرانبار و سنگین خودش امکان نداشت(بسیار بر تصلب سنت پیش از این اندیشیدند). ۴-اما بازخوانی یک قصه تاریخی :سنت در جامعه ما پس از مشروطه و آمدن تجدد آمرانه در قلعه خویش مجددا جای گرفته بود و برج و باروها بلندتر باز برکشیده بود از هراس تجدد!جنگجویان و قهرمانان بسیاری در تلاش بودند بر در این قلعه ایستند و حافظان آن را به چالش و نبردی سخت فرا خوانند(تو بخوان توسط منورالفکران و روشنفکران). نه قلعه گشوده شد و نه مبارزی توانست از دروازه سنگین و باروی بلندش بالا رود و در بگشاید(چه ساکنان اش را آزاد کند و راه به بیرون شان دهد و چه فتح کنندش).قهرمان بخت یار ما شبی اسب تروا (توبخوان روشنفکری دینی )را پر از سلاح نمود و رزمجو بر در نهاد .فردا ی آن روز قلعه نشینان به شادی این اسب را به درون کشیدند(استفاده شوق زده سنت از ابزارمدرن )و هم زمان مبارزان از درون آن بیرون آمدند و جنگ و جدالی اکبر شکل گرفت .اگر چه قلعه فتح نشد اما دروازه آن گشوده شد و راه باز شد(تو بخوان تسریع و تشدید فرایند سکولاریسم).در این نبرد گاه مبارزان پیشی می گرفتند و گاه قلعه بانان (تو بخوان جدال قدیم و جدید)! و چنین نیم قرن گذشت و دیگر دروازه گشوده شده بود و ساکنان قلعه به بیرون می رفتند و گاه بیرونی ها به داخل (تحولات و تغییرات بنیادی جامعه امروز ایران ). در این میان روندگان (تو بخوان نسل های جدید) هنگام رفتن و آمدن با تعجب و شگفتی به آن کهنه جنگجویان فرسوده دو سو می نگریستند و هیچ نمی شناختندشان و بر کهنه سلاح های زنگ خورده و هیکل آن اسب باستانی آن گوشه افتاده ، تسخر می زدند و می خندیدند !و این قصه هنوز ادامه دارد !@khayamkhani