🐬@faramatni"افتخار کردن به خود"Being proud of yourselfارزشمندترین احساسی که یک فرد می تواند تجربه ک

🐬@faramatni"افتخار کردن به خود"Being proud of yourselfارزشمندترین احساسی که یک فرد می تواند تجربه کند تا حالا شده است به خاطر کار ارزشمندی که انجام داده اید به خودتان افتخار کنید؟ مثلا:جان کسی را نجات داده باشید؟ حال کسی را خوب کرده باشید؟ بر بیماری صعب العلاجی غلبه کرده باشید؟ از عهده کار دشواری برآمده باشید؟ مهارت پیچیده ای را یاد گرفته باشید؟ مشکلی بزرگ را حل کرده باشید؟ یا اثری بزرگ از خودتان به یادگار گذاشته باشید؟ مثلا نوشتن کتابی، سرودن شعری، ساختن فیلمی، تئاتری، مجسمه ای، ساختمانی، یا حتی زندگی تازه ای؟ کشف رابطه ای در علوم انسانی ، کشف قانونی در علوم طبیعی، کشف تکنیکی در دنیای فروش. یا حتی خیلی ساده تر و دم دست تر: پرورش فرزندی سالم، درست کردن یک غذای لذیذ، ترک یک عادت مخرب ، فتح یک قله؟اگر هر کدام اینها را انجام داده باشید یا هر کار دیگری که روزی روزگاری تحقق آن برایتان یک رویا بوده است و بعد از مدتی با تلاش فردی تان آن را محقق کرده اید ، یقینا این احساسی را که می گویم تجربه کرده اید: "افتخار کردن به خود" بابت دستاوردی خاص که روزی برایتان دست نیافتنی بوده است. "افتخار به خود" احساس شگفت انگیزی است. این احساس اگرچه با عزت نفس، اعتماد به نفس، برتری جویی ، خودارزشمندی ، شفقت ورزی به خود و غرور فروتنانه همبستگی هایی دارد اما احساسی کاملا متفاوت است. تفاوتش با غرور ( pride) در این است که احساسی سالم و واقعی است نه کاذب، از این نظر که از بابت دستاوردی خاص در فرد ایجاد می شود. تفاوتش با برتری جویی در این است که احساس افتخار در برتری جویی در مقایسه با دیگران به انسان دست می دهد ولی در افتخار کردن به خود این احساس در مقایسه ی وضعیت فعلی انسان با وضعیت پیشینش اتفاق می افتد. عزت نفس حسی است دائمی از بابت آگاهی از ارزشمندی وجود در حالیکه افتخار کردن به خود پس از یک موفقیت روی میدهد. اعتماد به نفس خودباوری است ( باور به توانمندی فرد به انجام کارها ) و خودارزشمندی حسی شبیه عزت نفس. "شفقت ورزی به خود" مهربانی با خویشتن است و به رسمیت شناختن رنج به عنوان بخشی از وجود بشر و مهربان بودن با خود به جای خودسرزنش‌گری و درنهایت "غرور فروتنانه" همان حس دائمی غرور است البته توام با فروتنی حاصل از آگاهی به تفاوت های فردی انسان ها. اما افتخار کردن به خود احساسی کاملا متفاوت با این هاست. یکی از تفاوت های اصلی اش با عزت نفس، اعتماد به نفس، غرور، خودباوری و برتری جویی در این است که این احساس مقطعی است نه دائم، و فقط زمان هایی انسان آن را تجربه می کند که موفقیتی را رقم زده باشد. نظیر همان هایی که در سطور پیشین بدانها اشاره شد. و تفاوت مهم دیگرش این است که از مقایسه وضعیت فعلی فرد با وضعیت پیشینش حاصل می شود که نتیجه خودشکوفایی و خودپرورانی است. ( نه از مقایسه وضعیت فرد با دیگران). یکی از رایجترین لحظه هایی که انسان به خودش افتخار می کند لحظه ای است که به بالای قله می رسد. چنان که می دانیم کوهنوردی ورزشی تیمی است بدون رقابت فردی. نه تنها رقابتی وجود ندارد که برعکس همگان به یکدیگر کمک می کنند که به بالای قله برسند پس از غلبه بر خواب اول صبح و تحمل دشواری های مسیر، کوهنوردان می دانند که فتح قله چه حسی دارد. شاید اغراق نباشد اگر بگویم تمام دلیل یک کوهنورد که حتی در مسیر رسیدن به قله با خطرات جانی هم روبرو می شود همین تجربه احساس افتخار کردن به خویش است در لحظه ای که قله را فتح می کند. اینکه در لحظه افتخار کردن به خود چه مقدار دوپامین ( یا هر هورمون دیگری ) ترشح می شود ، نمی دانم و طبیعتا باید بررسی شود ، اما می دانم که لذتی عجیب در این رویداد نهفته است.احساس افتخار به خود تجربه ای آنقدر قوی و لذتبخش است که شاید تنها جواب متقاعدکننده باشد برای توجیه تمام تلاش های آدمهای فعال ، بااراده و پرانگیزه درمقابل آن سوال انگیزه کش پوچگرایان و افسردگان، هنگامی که در مقابل هر رفتار خودشکوفایانه و هر برنامه هدفمندانه ات می پرسند: که چه؟#انوش🐬@faramatni