🐬@faramatniایمان یا پذیرش:🐬وارد یک بیمارستان کودکان سرطانی می شوی: اغلب والدین، سرطان گرفتن کودکان

🐬@faramatniایمان یا پذیرش:🐬وارد یک بیمارستان کودکان سرطانی می شوی: اغلب والدین، سرطان گرفتن کودکانشان را کار خدا می دانند و برای شفای فرزندانشان به درگاه خدا دعا و نیایش می کنند. وارد یک باشگاه رزمی می شوی، اغلب آنها با وجود این که خود به سختی تلاش و تمرین می کنند ، برنده یا بازنده شدنشان در زمین مبارزه را قسمت خدا می دانند و برای قهرمانی شان به درگاه خدا توسل می جویند.دو کشور در حال جنگند، هر دو خود را در جبهه حق می دانند و دشمنانشان را در جبهه باطل و کشتگان خویش را شهیدانی در آستانه ورود به بهشت و احتمالا کشتگان جبهه دشمن را راهیان قعر جهنم. بی تردید تمام آن والدین، آن ورزشکاران و آن رزمندگان ایمان کامل دارند به این که سرنوشت شان دست خداست. اوست که فرزندان آنها را دچار سرطان یا اوتیسم یا فلج یا هر بیماری دیگری کرده و در نتیجه فقط اوست که می تواند شفایشان بدهد و لذا باید به درگاه او استغاثه کنند ، اوست که در زمین مبارزه تعیین می کند کدام فرد برنده یا بازنده شود و درنتیجه اگر می خواهند پیروز شوند باید به درگاه او توسل و توکل جویند. اوست که در میدان جنگ فاتحان و مغلوبان را تعیین می کند و هم باید به درگاه او پناه آورند برای فاتح بودن یا رفتن به بهشت (درصورت کشته شدن). مثالهایی که بیان شدند نمونه هایی از ایمان اند، ایمانی که تمام اتفاقات را به خدا (یا خدایان) ربط می دهد. ایمان کارکردی شگفت در زندگی انسان پیشادانش دارد: این ایمان به فرد در مسیر رسیدن به خواسته هایش یقین می دهد و با تصور اینکه خدا حامی و پشتیبان اوست، او را با قاطعیت به پیش می برد و پس از انجام کار ، اگر نتیجه بر وفق مرادش بود آن را عنایت خدا میداند و اگر بر وفق مرادش نبود ، قسمت او می پندارد و سرنوشتی که خدا برایش رقم زده است. و در همه حال نتیجه ی آن رسیدن به آرامشی است عمیق(حتی درصورت مرگ).پذیرش هم کارکردی دقیقا مشابه ایمان دارد: یعنی استفاده کردن از تمامی فرصت ها و موهبت ها برای شکوفا شدن و در عین حال داشتن آرامش در تمامی مراحل زندگی ( چه برد و چه باخت، چه شکست و چه پیروزی، چه مرگ و چه بهبود ) اما با یک تفاوت عمیق:ایمان مربوط می شود به دوره پیشادانش انسان و پذیرش فرامتنی به دوره پسادانش. ایمان، حاصل ناآگاهی انسان از چگونگی وقوع اتفاقات و دلایل بروز رویدادهاست و با هر داده علمی جدیدی بیشتر و بیشتر در معرض سست شدن قرار می گیرد تا جایی که می توان به جرات گفت نسبت دانش و ایمان با هم، نسبتی معکوس است و هم از این روست که هرچه جهان پیش می رود و پرده از رازهای طبیعت برداشته می شود، دانش آدمی به محیط پیرامونش افزونتر می شود و طبیعی است هرکجا که دانش باشد ایمان فاقد معنا می شود. کافی است بدانید تاثیر ژنتیک بر شخصیت انسان یا تکثیر اتفاقی سلولها در سرطان یا تاثیر اعتیاد مادر بر عقب ماندگی ذهنی جنین از لحظه ای که براساس پژوهش های علمی کشف می شوند از حوزه ایمان خارج می شوند و وارد حوزه دانش می گردند. نیز مرور کنیم روزگارانی را که آدمی حتی سیل و زلزله و قحطی و خشکسالی و بارش و رانش را کار خدا می دانست و برای اینکه از خشم خدا (یا خدایان) در امان باشد ، دیرزمانی جوانان و کودکانش را به درگاهش فدیه می داد و دیرزمانی نیز محصولاتش را هدیه.اما پذیرش فرامننی نسبتی مستقیم با دانش دارد. چرا که هرچه دانش آدمی افزونتر می گردد و هرچه دلایل وقوع حوادث مشخص می شود ، پذیرش هستی و تاثیر اتفاقات محیط برای آدمی قابل هضم تر می گردد و همین آگاهی از چرایی اتفاقات است که باعث آرامش و تسکین آدمی می گردد در دشوارترین شرایط زیستن. ( و همین پذیرش های فرامتنیک اتفاقات است که باعث می شود یک فرد سرطانی یا دچار هر بیماری صعب العلاج دیگر، به جای اینکه زانوی غم در بغل بگیرد و منتظر سرنوشتی باشد که خدا برایش رقم زده است، شروع به تجربه هایی جدید و استفاده کردن از فرصت هایی می کند که در زندگی عادی حتی به آنها فکر نمی کرد.) نتیجه آنکه ایمان، حاصل بایدهاست و پذیرش، حاصل هست ها. بایدهایی که کتابهای مقدس به مومنان ابلاغ و هست هایی که دانشمندان و پژوهشگران کشف می کنند.#انوش🐬@faramatni