🐬@faramatni«از نگاه علف!»از نگاهِ علف، گوسفند هیولاست و گرگ نجات‌دهنده.جمله‌ای‌ست ساده، اما اگر کمی در آن مکث کنیم، تمامِ عادت‌های ما به قضاوت‌ها را به‌هم می‌ریزد.ما جهان را نه آن‌گونه که هست،که اغلب آن‌گونه که از جای خود می‌بینیم، معنا می‌کنیم.برای همین است که در قصه‌های آدمی،قهرمان و هیولا همیشه چهره‌های ثابتی ندارند؛گاهی فقط جای دوربین عوض می‌شود.و عجیب‌تر این‌که تاریخ را اغلب کسانی می‌نویسند که توانسته‌اند جای دوربین را برای دیگران تعیین کنند.بعد، سال‌ها می‌گذرد و آدم‌ها به روایت‌هایی ایمان می‌آورند که پیش از تولدشان نوشته شده‌اند؛بی‌آن‌که بپرسند اگر صندلیِ تماشاگر را عوض می‌کردند، همان قصه را می‌دیدند یا نه.شاید بسیاری از سوءتفاهم‌های بزرگِ بشر،نه از تفاوتِ حقیقت‌ها،که از تفاوتِ جای ایستادن‌ها آمده باشد.آن‌که در روایتِ ما ناجی‌ست،ممکن است در روایتِ دیگری ویرانگر باشد؛و آن‌که سال‌ها به نامِ شر از او یاد کرده‌ایم،شاید فقط به این دلیل هیولا شده باشد که ماهیچ‌گاه جهان را از چشمِ او ندیده‌ایم.این به‌معنای بی‌اعتباریِ حقیقت نیست؛به‌معنای دشوارتر بودنِ رسیدن به حقیقت است.آدمی زمانی خطرناک می‌شود که گمان کندصاحبِ تمامِ زوایای جهان است؛و اگر خودش چیزی را خوب دید،پس حتما خوب است؛و اگر دیگری را بد دید،پس حتما دیگری خطا کرده است.شاید یکی از نشانه‌های بلوغ،همین تواناییِ دردناک باشد:این‌که بتوانی لحظه‌ای از جای خودت بلند شوی،کنارِ دیگری بایستیو به جهانی نگاه کنی که در آنممکن است خودت، آن شخصیتِ دوست‌داشتنیِ قصه نباشی.فلسفه شاید از همین‌جا آغاز می‌شود؛از لحظه‌ای که به قضاوتِ خودت هم شک می‌کنی.از این‌که پیش از گفتنِ «حق با من است»،از خودت بپرسی:«اگر علف بودم،جهان را چگونه می‌دیدم؟»#مازیار_اعتمادی 🐬@faramatni