🐬@faramatniچرا ایده ی " روح مجرد " نمی تواند حقیقت داشته باشد؟🐬تقریبا ده هزار سال از نخستین نشانه های مدنیت انسان می گذرد و در این مدت (به استثنای یکصد سال اخیر) همواره باور به روحی مجرد و مستقل از جسم که در زمان تولد وارد و در زمان مرگ از جسم انسان خارج می شود، باوری قطعی بوده است.اینکه ایده ی روح مجرد از کجا به ذهن انسان اولیه خطور کرده موضوعی است مهم که من در یادداشت دیگری مفصل به آن پرداخته ام(این یادداشت در کانال فرامتنی در دسترس علاقمندان می باشد.)در یادداشتهای دیگری هم با پرسش های ساختارشکنانه از زوایای مختلفی ایده ی روح مجرد را به چالش کشیده ام که تمامی اینها را خوانندگان علاقمند به مباحث هستی شناسی می توانند در کانال فرامتنی جستجو و مطالعه کنند. اما در اینجا مشخصا می خواهم با زبانی ساده دلایل عدم امکان وجود روح مجرد را بیان کنم.توضیح اینکه منظور من از روح در اینجا روحی است مجرد، مستقل و با هویتی ثابت (و نه ارزشی ثابت: چون برخی از ادیان و مکاتب عرفانی برای ارواح تعالی یا تنزل درجات قائلند) از ابتدا تا انتهای هستی. چیزی که در اساطیر، ادیان و عرفان های قدیم و جدید جزو باورهای کانونی است. اتفاقات بسیاری در دنیای مدرن افتاده که باور به روح مجرد را به چالش کشیده اند. من مشخصا به سه مورد آن اشاره می کنم: ۱- پیوند اعضا: یکی از اتفاقاتی که پس از پیشرفت علم به ویژه علم پزشکی افتاد، پیوند عضو انسانی در حال مرگ به انسانی دیگر بود. تجربه های بسیاری از افراد دریافت کننده ی عضو در دست است که برخی از خلق و خوی آنان پس از دریافت عضو عوض شده است. نظیر علاقه به طعم های خاصی از غذاها و تغییر برخی از سلیقه ها ، اگر روحی مجرد وجود داشت یا باید تمام آن روح وارد جسم بیمار جدید میشد و یا علیرغم پیوند عضو ، روح متوفی کلا کاری به بیمار پذیرنده نداشت. نمی شود بگوییم بخشی از روح متوفی در بدن بیمار حلول کرده است. لذا تجربیات این افراد که تحقیقات علمی هم آنها را تایید کرده اند مبنی بر تغییر برخی از خصوصیات و خلق و خوی آنان (و نه تمامی آنها) با روح مجرد تناقض دارد. این درحالی است که از منظری فرامتنی توجیه این اتفاق بسیار ساده است: هر عضوی از متوفی که به فرد دیگری پیوند زده می شود ، بخشی از سلول های متوفی را که حاوی DNA هستند وارد جسم بیمار می کند و این سلول ها بخشی از ویژگیهای ژنتیکی فرد متوفی را به بیمار جدید منتقل می کنند. علاوه بر خصوصیات رفتاری و خلق و خوی حتی ممکن است بسیاری از خاطرات و تجربیات ثبت شده در نقشه ژنتیکی فرد متوفی نیز به ناخودآگاه بیمار منتقل شود که در تجربیات افراد پذیرنده عضو این موارد نیز گزارش شده است. اگر قرار بر وجود روح مجرد بود، در صورت حلول روح متوفی در جسم بیمار باید یا روح خود بیمار جسمش را ترک می کرد و یا جسم بیمار عرصه تعارضات روحی حاصل از حضور دو روح در یک جسم می شد که هیچ یک از این دو مورد در گزارشات متعدد پیوند عضو گزارش نشده است.۲- مثال ردیف یک زمانی بغرنج تر می شود که بدانیم خیلی وقتها زمانی که فردی در اثر تصادف یا مرگ مغزی می میرد و سایراعضای بدنش کاملا سالم است، اعضای متوفی نه به یک نفر که به چند نفر پیوند زده می شود. اگر قرار بر وجود روح مجرد و مستقل و با هویت مشخص بود باید برای حلول در جسم چند فرد مختلف روح متوفی یا چند پاره می شد و یا مشکلات گزارش شده در مثال بالا چندبرابر میشد.۳- و در نهایت: تکنولوژی. هیچ فلسفه ای، هیچ نظریه ای و هیچ استدلالی به اندازه پیشرفت تکنولوژی ایده وجود روح مجرد را به چالش نکشیده است. باور به روح مجرد یعنی باور به اینکه ارواحی در هستی هستند که این ارواح به محض تولد هر موجود زنده ای (در ادیان سامی انسان و فقط برخی از جانوران) توسط خدا یا فرشتگان وارد و در زمان مرگ جسم او را ترک می کنند. در ادیان سامی هر روحی فقط یکبار و فقط در یک جسم وارد می شود و در ادیان و عرفان های شرقی هر روح می تواند بی نهایت بار در جسم موجودات زنده ی مختلف وارد و تعالی یا تنزل یابند.تا زمانی که تکنولوژی نبود این باور قابل پذیرش بود چون تولد و مرگ هم انسانها و هم سایر ارگانیسمها بصورت طبیعی اتفاق می افتاد و انسان ناآگاه به چرایی تولدها و مرگها، آن را به حساب عاملی ماورایی نسبت می داد که می تواند ارواح را در جسمی نفخ یا از جسمی قبض کند. تکنولوژی به انسانها امکان داد که برای تولد یا مرگ سایر انسانها یا موجودات زنده ی دیگر برنامه ریزی کنند، بدون اینکه از قدرتی ماورایی اجازه بگیرند. برنامه ریزی برای کشتار جمعی، برنامه ریزی برای افزایش یا کاهش جمعیت، برنامه ریزی برای تولید انبوه انواع موجودات زنده نظیر ماشین جوجه کشی و تغییر خصوصیات افراد از طریق دستکاری ژنتیکی نمونه ای از دهها مثال نقض روح مجرد در دنیای مدرن است. آنچه ما روحش نام نهاده ایم ، انرژی است. #انوش🐬@faramatni