🔸این هم‌نشینی «قدرت نظامی» و «قاعده حقوقی» بسیار معنادار است: هدف مطلوب، صرفاً اعمال قدرت بر جغرافی

🔸این هم‌نشینی «قدرت نظامی» و «قاعده حقوقی» بسیار معنادار است: هدف مطلوب، صرفاً اعمال قدرت بر جغرافیا نیست؛ تبدیل واقعیت قدرت به قاعده سیاسی است. قدرتی که نتواند قاعده بسازد، ناچار است برای حفظ وضعیت مطلوب دائماً هزینه نظامی بپردازد. اما هنگامی که واقعیت میدان…🔹اینجاست که به شاید سیاسی‌ترین قسمت سخنان قالیباف می‌رسیم: «خیابان». او انسجام اجتماعی را نه یک فضیلت اخلاقی، بلکه یک متغیر قدرت معرفی می‌کند. قالیباف می‌گوید: «همین اصل، یعنی انسجام و در کنار هم بودن، باعث شد تا ما در جنگ ۱۲ روزه و ۴۰ روزه دشمن را شکست دهیم.»و بلافاصله هشدار می‌دهد: «متأسفانه بر اثر دوگانه‌سازی‌های موهوم و اشتباه و برخی اظهارات جنجال‌برانگیز از اضلاع مختلف سیاسی کشور در این ایام، دشمن به اختلاف داخلی ما طمع انداخته و امیدواری در آنها ایجاد شده است.»این بخش را نباید به توصیه متعارف سیاسی درباره «وحدت» تقلیل داد.در منطق جنگ ترکیبی، انسجام اجتماعی بخشی از ظرفیت بازدارندگی کشور است. همان‌طور که دشمن پیش از اقدام نظامی ظرفیت موشکی و پدافندی ایران را محاسبه می‌کند، ظرفیت تبدیل فشار اقتصادی به بحران اجتماعی را نیز محاسبه خواهد کرد.اگر جامعه در برابر شوک خارجی از ظرفیت جذب بالایی برخوردار باشد، هزینه بی‌ثبات‌سازی افزایش پیدا می‌کند. اما هرچه شکاف‌های داخلی عمیق‌تر، اعتماد عمومی ضعیف‌تر و مرزبندی‌های سیاسی و اجتماعی رادیکال‌تر شوند، هزینه تبدیل فشار خارجی به بحران داخلی برای دشمن پایین‌تر می‌آید.از این زاویه، هشدار قالیباف به سیاسیون معنای امنیتی پیدا می‌کند.🔸وقتی او می‌گوید سخنانی که «در بدنه جامعه شکاف ایجاد می‌کند» نباید بیان شود، در واقع از این منطق سخن می‌گوید که کشوری که در خارج مشغول تولید بازدارندگی است، نمی‌تواند در داخل مشغول تولید آسیب‌پذیری باشد.🔻 دکترین چهار میدان🔹اگر سخنان قالیباف را از خبرهای روزانه جدا کنیم، در نهایت با نوعی «دکترین چهار میدان» مواجه می‌شویم.در میدان نظامی، مأموریت بازتولید سریع‌تر قدرت نسبت به دشمن است.در هرمز، مأموریت حفظ قدرت اجبار و جلوگیری از مستهلک‌شدن اهرم ژئوپلیتیک است.در دیپلماسی، مأموریت تبدیل قدرت تولیدشده در میدان به دستاورد سیاسی و سپس تضمین اجرای آن است.در اقتصاد و جامعه، مأموریت جلوگیری از تبدیل فشار خارجی به آسیب‌پذیری داخلی است.این چهار میدان از یکدیگر مستقل نیستند؛ هر کدام بدون دیگری ناقص می‌ماند.قدرت نظامی بدون ترجمه سیاسی می‌تواند به انباشت بی‌حاصل قدرت تبدیل شود. دیپلماسی بدون پشتوانه اجبار، در برابر بدعهدی آسیب‌پذیر است. فشار خارجی بدون شکاف داخلی الزاماً به بی‌ثباتی منتهی نمی‌شود؛ اما شکاف داخلی می‌تواند ضریب اثر فشار خارجی را چند برابر کند. و اقتصادی که نتواند حداقلی از تاب‌آوری اجتماعی ایجاد کند، می‌تواند دستاورد میدان را در زندگی روزمره مستهلک کند.🔸از همین رو شاید مهم‌ترین مفهوم در سخنان قالیباف نه «جنگ» بلکه «تبدیل قدرت» باشد.تبدیل توان نظامی به بازدارندگیتبدیل بازدارندگی به قدرت چانه‌زنیتبدیل قدرت چانه‌زنی به سند سیاسیتبدیل سند به تعهد اجراییو تبدیل انسجام اجتماعی به هزینه‌ای که دشمن برای ادامه منازعه ناچار به محاسبه آن باشد.قالیباف در پایان می‌گوید:«ما در مقابل دشمن مقاومت می‌کنیم؛ مقاومت ملی و انقلابی و دشمن را عقب می‌زنیم تا نشان دهیم ایران هر روز از روز قبل قوی‌تر است.»اما شاید بتوان مضمون تمام سخنان او را با صورت‌بندی دیگری نیز بیان کرد:مسئله مرحله جدید منازعه دیگر فقط این نیست که چه کسی قدرت بیشتری دارد؛ مسئله این است که چه کسی بهتر می‌تواند قدرت خود را میان میدان نظامی، جغرافیا، دیپلماسی، اقتصاد و جامعه به یک «راهبرد واحد» تبدیل کند.و درست به همین دلیل است که جمله «جنگ هنوز تمام نشده» معنایی فراتر از احتمال شلیک دوباره موشک‌ها پیدا می‌کند. در منطق سخنان قالیباف، جنگ زمانی تمام می‌شود که اراده طرف مقابل برای تغییر موازنه شکسته شود؛ تا آن زمان، ممکن است شکل جنگ تغییر کند، اما خود منازعه همچنان ادامه دارد.@fardanews