https://gilkhabar.ir/516605خانه مادربزرگم در روستای فشخام صومعه‌سرا بود؛ خانه‌ای با حیاطی پر از درخت آلوچه و مرغ و اردک و غازهایی که آزاد توی حیاط می‌چرخیدند. آن‌جا میرزا قاسمی یک آیین ثابت داشت: بادمجان‌ها را روی زغال کباب می‌کردند، بوی دودشان توی کل حیاط می‌پیچید، و بعد مادربزرگم کنار اجاق می‌نشست و با حوصله له‌شان می‌کرد. این غذا وسط سفره می‌نشست، نه کنارش؛ برنج فقط همراهش بود، برای این‌که میرزا قاسمی را بشود خورد.مادر من هم گیلک بود، و همان رسم در خانه‌مان هم بود. توی خانه‌مان هم میرزا قاسمی همان جایگاه را داشت: کسی نمی‌گفت «امشب برنج داریم»، می‌گفتند «امشب میرزا قاسمی داریم». این غذا برای ما یک وعده کامل بود، نه یک همراه یا یک مزه‌ی جانبی.برای خواندن ادامه مطلب روی لینک بزنید.