💥«نیما» با دل آشنا و غریبه چه کرده‌ای که همه آمدند؟!🌹جوان... این چه وقت رفتنت بود؟!✍ فرهاد داودوند

💥«نیما» با دل آشنا و غریبه چه کرده‌ای که همه آمدند؟!🌹جوان... این چه وقت رفتنت بود؟!✍ فرهاد داودوندینیما...دیدی همه آمده بودند؟!همه...آشنا و غریبه، پیر و جوان، آدم‌هایی که شاید بعضی‌های‌شان سال‌ها تو را می‌شناختند و آدم‌هایی که شاید فقط یک‌بار تو را دیده بودند...اما آمده بودند؛آمده بودند تا بگویند تو در قلب‌شان جا داشتی.نیما جان...تو با دل مردم چه کرده بودی؟چه کرده بودی که وقتی خبر رفتنت آمد، خیلی‌ها باورشان نمی‌شد؟مگر چند سالت بود، جوان؟!مگر چقدر فرصت داشتی که این‌همه مهر در دل آدم‌ها بکاری؟اما تو برای ماندگار شدن، عمر طولانی نمی‌خواستی...تو مهربانی کردی.و مهربانی، گاهی برای یک جوان به مانند تو در چند سال کاری می‌کند که آدمی در صد سال هم نمی‌تواند انجام دهد.نیما...نیکوکاری فقط یک گوشه از زندگی‌ات نبود؛انگار بخشی از وجودت بود.دستت به یاری باز بود و دلت برای دردهای دیگران می‌لرزید.اما فقط آدم‌ها نبودند که از مهربانی تو سهم داشتند...تو پناه بی‌پناهان بودی؛حامی حیواناتی که زبان نداشتند تا از دردشان بگویند،گرسنه بودند و نمی‌توانستند فریاد بزنند،زخمی بودند و کسی صدای ناله‌شان را نمی‌شنید.تو صدای موجوداتی بودی که خیلی‌ها از کنارشان بی‌تفاوت عبور می‌کردند.و حالا...نیما، دیدی همه برایت آمده بودند؟!دیدی قلب همه برای رفتنت سیاه‌پوش شده بود؟دیدی چشم‌هایی که شاید هیچ‌وقت برای کسی اشک نریخته بودند، برای تو خیس شده بودند؟دیدی آدم‌هایی که شاید حتی تو را از نزدیک نمی‌شناختند، با شنیدن نامت دل‌شان گرفت؟تو چه کرده بودی با این شهر؟!چه کرده بودی با دل آشنا و غریبه؟!آخه جوان...جوان را چه به رفتن؟!هنوز خیلی کار داشتی...هنوز خیلی حیوان بی‌پناه منتظر دست‌های مهربانت بود.هنوز خیلی دل شکسته بود که شاید قرار بود با محبت تو آرام بگیرد.هنوز خیلی گرسنه بود که چشم امیدش به دست‌های تو بود.هنوز خیلی زخم بود که قرار بود تو مرهمش باشی...اما ناگهان رفتی...و یک شهر را با یک سؤال بزرگ تنها گذاشتی:چرا نیما؟!مطمئنم آن بالا، جایی که دیگر هیچ دردی نیست، از آن بالا پیش خدا ما را نگاه می‌کردی...شاید دیدی همه سیاه‌پوش تو بودند.شاید دیدی همه برای بدرقه‌ات آمده‌اند.شاید حتی دیدی بعضی‌ها آرام و بی‌صدا گوشه‌ای ایستاده‌اند و اشک می‌ریزند...می‌دانم از همان بالا با دل‌نگرانی، دنبال همان موجودات بی‌پناه،گرسنه و بیمار سراسر جهان می‌گشتی که تمام زندگی‌ات دلواپس‌شان بودی...نیما جان...دیگر نگران‌شان نباش.اگرچه جای خالی تو برای همیشه دردناک است،اما مطمئن باش مهربانی‌هایی که کاشتی، با رفتنت نمی‌میرند.این ماییم که حالا باید دل نگران‌شان باشیم...این ماییم که باید به فکر حیوانات زخمی، گرسنه و بی‌پناهی باشیم که امروز یکی از بزرگ‌ترین حامیان‌شان را از دست داده‌اند.تو رفتی...اما رد پای مهربانی‌ات مانده است.در دل آدم‌ها...در کوچه‌ها...در نگاه حیوانات بی‌پناه...و در اشک‌هایی که امروز برای جوانی ریخته شد که هنوز خیلی زود بود برای رفتنش.نیما سعدی‌پور عزیز...کاش می‌شد فقط یک بار دیگر صدایت کنیم و برگردی...کاش می‌شد بگوییم:نیما جان، هنوز کارت تمام نشده بود...کاش می‌شد بگوییم:جوان، این چه وقت رفتن بود؟!اما افسوس...تو رفتی و ما ماندیم با خاطراتت،با خوبی‌هایت،با مهربانی‌هایت،با جای خالی‌ات...و با یک بغض ابدی در گلو:نیما...با دل آشنا و غریبه چه کردی که روز رفتنت، همه آمدند؟!روحت شاد جوانمرد نیکوکار...یادت، مهربانی‌هایت و نام نیکت تا همیشه در دل این شهر خواهد مانداگر از آن بالا ما را می‌بینی،اگر صدایمان را می‌شنوی،اگر هنوز دلواپس این دنیایی...فقط بدان:همه آمدند.همه برای تو آمدند.بخواب جوانمرد...آرام بخواب...تو سهم خودت را از مهربانی ادا کردی.حالا نوبت ماست که نگذاریم چراغی که در دل این شهر روشن کردی، خاموش شود.نیما سعدی‌پور...تو رفتی،اما یک سؤال تا همیشه با ما خواهد ماند:«نیما... با دل آشنا و غریبه چه کرده بودی که روز رفتنت، همه آمدند؟!»و یک سؤال دیگر که هیچ‌وقت جوابش را پیدا نمی‌کنیم:«جوان... این چه وقت رفتنت بود؟!»@farhad90news