💥شعر و حکایات سعدی و مولانا را باید از زبان "استاد علی فلسفی" شنید❤️تجلیل از استادی که چراغ ادبیات بروجرد را روشن نگه داشته است✍فرهاد داودوندی بروجرد را تنها با کوچه‌ها و خانه‌های قدیمی، با درختان و باغ‌هایش، با خاطرات و مردمانش نمی‌توان شناخت؛بروجرد را باید در واژه‌ها جست‌وجو کرد؛ در شعرهایی که سینه‌به‌سینه نقل شده‌اند، در حکایت‌هایی که نسل به نسل روایت شده‌اند و در وجود اندیشمندانی که چون چراغ، روشنایی دانش و ادب را از نسلی به نسل دیگر سپرده‌اند.در این دیار، چراغ پرنور ادبیات هیچ‌گاه خاموش نشده است؛شاید گاهی شعله‌اش آرام‌تر شده باشد، اما هرگز کم‌سو نمانده است.پرچم شعر و ادب در بروجرد، دست‌به‌دست و سینه‌به‌سینه، از ادیبی به ادیبی دیگر رسیده تا امروز نیز همچنان بر فراز این شهر فرهنگی و دیرپا در اهتزاز باشد.و در میان بزرگان ادب معاصر این دیار، نام‌هایی هستند که فقط یک «نام» نیستند؛هر کدام بخشی از حافظه فرهنگی بروجردند.یکی از این نام‌های ماندگار، استاد علی فلسفی است؛بزرگمردی از جنس دانایی، ادب، فروتنی و عشق به فرهنگ.در مورد جلسات ادبی استاد فلسفی، این سخن که«شنیدن کی بود مانند دیدن»دیگر یک ضرب‌المثل نیست؛ یک حقیقت است.باید در جلسه‌ای حضور داشته باشید و استاد لب به سخن بگشاید...باید سکوت سنگین و شیرین حاکم بر جمع را ببینید؛سکوتی که نه از بی‌حرفی، که از شیفتگی به کلام زاده می‌شود.آنگاه که استاد فلسفی حکایتی از سعدی می‌خواند یا بیتی از مولانا را بر زبان جاری می‌کند، اتفاقی عجیب رخ می‌دهد؛انگار فاصله قرن‌ها ناگهان از میان برداشته می‌شود.انگار سعدی، پس از قرن‌ها، دوباره در همین شهر نشسته است و با همان زبان شیرین و حکمت‌آمیز، حکایت می‌کند.انگار مولانا دوباره به سخن آمده است تا از عشق، انسان، معرفت و رازهای نهفته جان بگوید.و جمعیت، مسحور این جادوی کلمات، چنان گوش می‌سپارد که گویی نه راوی، که خود صاحب سخن روبه‌رویش نشسته است.اینجاست که می‌فهمی برخی آدم‌ها فقط کتاب نمی‌خوانند؛آن‌ها کتاب‌ها را زندگی می‌کنند.استاد علی فلسفی از آن دست انسان‌هایی است که سعدی و مولانا را فقط برای خود نگه نداشته؛بلکه با زبان، حافظه، عشق و روایت خویش، آنان را دوباره به میان مردم آورده است.او حکایت را فقط تعریف نمی‌کند؛جان دوباره‌ای به حکایت می‌بخشد.شعر را فقط نمی‌خواند؛آن را زندگی می‌کند و به شنونده زندگی می‌دهد.باید بود و شنید...باید در سکوتی که جلسه را فرا گرفته حضور داشت؛پلک بر هم نزد؛چشم به دهان استاد دوخت و سراپا گوش شد،تا شاید از باغ پربار سخنانش، میوه‌ای برای دانایی، برای اندیشه و برای بهتر زیستن چید.چه نیکوست که در روزگار پرهیاهوی امروز، هنوز انسان‌هایی هستند که می‌توانند ما را برای دقایقی از شتاب زمان جدا کنند و دستمان را بگیرند و به کوچه‌باغ‌های سعدی و مولانا ببرند؛به جایی که واژه‌ها هنوز حرمت دارند،حکایت‌ها هنوز درس زندگی‌اندو شعر هنوز می‌تواند دل انسان را بلرزاند.استاد علی فلسفی، تنها یک استاد ادبیات نیست؛او یکی از راویان زنده حافظه ادبی این شهر است.او از نسلی است که می‌داند فرهنگ، اگر روایت نشود، کم‌کم از حافظه‌ها پاک می‌شود؛و چه زیباست که او با آن بیان شیرین، با آن دانش گسترده و با آن فروتنی مثال‌زدنی، بخشی از این میراث گرانبها را زنده نگه داشته است.به رسم ادب، احترام و قدردانی از این بزرگمرد؛از استادی که بی‌هیاهو و بسیار ساده، اما با دنیایی از زیبایی و جذابیت، نام سعدی و مولانا و دیگر بزرگان ادب فارسی را در میان مردم زنده نگه می‌دارد،با اهدای هدایایی تاریخی از سوی مجمع خیرین فرهاد داودوندی، تجلیلی هرچند ساده، اما از صمیم قلب، از استاد علی فلسفی به‌جا آوردم.این هدیه شاید در برابر سال‌ها دانش، تلاش و عشق استاد به فرهنگ و ادبیات، بسیار کوچک باشد؛اما گاهی ارزش یک هدیه به قیمت آن نیست،به احترامی است که در دل خود حمل می‌کند.امروز، این چند سطر را نه فقط برای تجلیل از یک استاد،که برای ادای احترام به فرهنگ و ادبیات بروجرد می‌نویسم؛به شهری که در طول تاریخ، نام‌های بزرگی را در دامان خود پرورانده و هنوز هم مردانی دارد که چراغ این میراث را روشن نگه داشته‌اند.باشد که چراغ دانایی، شعر و حکایت در این دیار همیشه روشن بماند؛باشد که نسل‌های آینده نیز سعدی و مولانا، حافظ، فردوسی، عطار و... را بشناسند، دوست بدارند و از حکمت کلامشان بهره ببرند؛و باشد که نام بزرگانی چون استاد علی فلسفی، به عنوان پاسداران گنجینه ادب و فرهنگ این سرزمین، در حافظه بروجرد ماندگار بماند.بروجرد، خوشبخت است که هنوز صدای سعدی و مولانا و دیگر بزرگان تاریخ شعر و ادبیات ایران زمین را می‌توان در آن شنید؛صدایی که امروز، از حنجره مردی فرهیخته و عاشق فرهنگ،استاد علی فلسفی، به گوش جان ما می‌رسد.