یک ساعت گذشت؛ نه قرصی بلعیده شد، نه دستگاهی به آن‌ها متصل بود و نه هیچ «ابزارِ» گران‌قیمتی در کار بو

یک ساعت گذشت؛ نه قرصی بلعیده شد، نه دستگاهی به آن‌ها متصل بود و نه هیچ «ابزارِ» گران‌قیمتی در کار بود که بشود با آن به فخرفروشیِ علمی پرداخت؛ چرا که گاهی ساده‌ترین راه، دورترین راه است. 🌿سپس، دوباره لوله‌های کوچک. دوباره بزاق، همان شیره‌ی حقیقت.نمونه‌ها به آزمایشگاهی فرستاده شدند که تحلیل‌گرانش حتی نمی‌دانستند کدام لوله متعلق به کدام گروه است؛ آنجا جای احساسات و قضاوت نبود، آنجا فقط جایِ «عدد» بود، مثل آینه‌ای که دروغ نمی‌گوید.و عددها بی‌رحمانه حقیقت را برملا کردند، چنان که ماه بر تاریکی می‌تابد:گروه گفتگودرمانی: ۱۴٪ کاهش کورتیزول.گروه کنترل: ۱۴٪ کاهش (اثرِ حضور در محیطی امن).و بعد… گروه تپینگ.۲۴ درصد. 🌪️شیمیِ بدن کسانی که فقط با انگشتانشان به خود ضربه زده بودند، تقریباً دو برابر بیشتر از کسانی که یک ساعت تمام درباره‌ی دردهایشان حرف زده بودند، دگرگون شده بود؛ گویی با ضربه‌ای کوچک، دیوار بلندِ درد فرو ریخت.داوسون چرچ نتایج را منتشر کرد. جامعه‌ی علمی، مثل همیشه، ابرو بالا انداخت، گویی در برابر باد ایستاده‌اند. یک مطالعه؟ این فقط یک شروع بود. منتقدان گفتند: «تکرارش کنید.»