سال ۲۰۱۲ روزی که داوسون چرچ درهای آن کلینیک را باز کرد، در حال پی‌ریزی آزمایشی بود که قرار بود تا سا

سال ۲۰۱۲ روزی که داوسون چرچ درهای آن کلینیک را باز کرد، در حال پی‌ریزی آزمایشی بود که قرار بود تا سال‌ها بعد، نقطه عطفی در تاریخ مداخلات روان‌تنی باقی بماند.📊هشتاد و سه نفر، با کوله‌باری از اضطراب‌های روزمره، یکی‌یکی از چارچوب در گذشتند و وارد اتاق شدند.هیچ‌کدام نمی‌دانستند در کدام گروه قرار گرفته‌اند. کسی به آن‌ها نگفته بود قرار است دقیقاً چه اتفاقی بیفتد. فقط یک درخواست ساده و تا حدی عجیب از آن‌ها شد: «پیش از آنکه روی صندلی‌ها بنشینید، در این لوله‌های کوچک آب دهانتان را جمع کنید.»همین.آن لوله‌های پلاستیکی شفاف، بی‌آنکه کلمه‌ای در اتاق رد و بدل شود، قرار بود رازی را فاش کنند که سال‌ها در اعماق سیستم عصبی این آدم‌ها رسوب کرده بود؛ حقیقتی بیولوژیک و بی‌رحم که هیچ‌کس نمی‌توانست با لبخند یا تظاهر پنهانش کند: سطح «کورتیزول».🧪کورتیزول؛ هورمون بقا. 🧬همان پیک شیمیایی قدرتمندی که هزاران سال پیش، وقتی اجداد ما صدای خش‌خشی ممتد را در علفزارهای تاریک می‌شنیدند، در خونشان منفجر می‌شد تا ماهیچه‌ها را برای فرار یا جنگیدن بیدار کند؛ تا زنده بمانند. 🩸اما تراژدی از جایی شروع می‌شود که حالا، در قرن بیست‌ و یکم، همان مکانیزم باستانی سال‌هاست که بی‌وقفه در بدن انسان مدرن می‌سوزد و سیستم عصبی او را به فرسایش می‌کشد. آن‌ها روی آن صندلی‌ها نشسته بودند و هورمون‌هایشان برای نجات جانشان می‌جنگیدند؛ بی‌آنکه واقعاً ببری در کار باشد.